|
|
4° 28' N, 101° 23' E
3 September 2010, 13:19
Sneller dan het licht of toch zeker sneller dan mijn maag aankon, raceten we vanochtend met een minivan van Penang naar Tanah Rata in de Cameron Highlands. Toen we ons ticket kochten, geloofden we nog 5 uur over de reis te zullen doen, maar na amper 3 uur reizen stonden we hier al om 9 uur op de stoep.
Gisteravond hebben we nog snel een guesthouse geboekt, voor onze gemoedsrust, maar ook omdat we er dan meteen door de minivan afgezet zouden kunnen worden. De vrouw die ons bij Kang’s Travelers Lodge ontving was allerhartelijkst. Het lodge is een echte backbackersplek: kleine kamers, gedeelde douches en heel veel plek om te zitten en te kletsen. Achterin is nog een barretje met pooltafel en plek voor een heus kampvuur. Het ziet er allemaal erg gezellig uit.
Nu zit Judica met een paar backpackers Duits te kletsen, maar vanmiddag was ze nog zo actief niet. Ik ook niet overigens. Vannacht hebben we erg slecht geslapen, mede omdat we wisten dat we heel vroeg op moesten staan: je slaapt dan in met onrust die je de hele nacht wakker houdt. Na een snelle lunch zijn we dan ook maar even op één oor gaan liggen. Onze kamer is klein (feitelijk alleen een bed), maar netjes en de koelte hier maakt slapen een stuk aangenamer.
Vanmiddag hebben we hier nog wat rondgewandeld. We hebben voor morgen een dagtrip geboekt, zodat we snel veel van de omgeving kunnen zien. We gaan onder andere de jungle in op zoek naar reuzenbloemen. Het is hier regenseizoen, dus ik hoop dat we het droog houden. Sowieso is het hier niet erg warm (want hoog), dus we zullen ons op wat minder mooi weer moeten kleden.
De avondmaaltijd hebben we weer bij een Indiaas restaurant genoten. Kip Tandoori met Naan brood, wederom alles met de handen te verorberen. Het blijft wat ingewikkeld, maar lekker was het zeker. Straks nog wat kletsen, misschien nog een spelletje pool spelen en dan onder zeil om fit te zijn voor ons avontuur morgen.
michieldewit |
Tags: Cameron Highlands, Lodge, maleisië, Tanah Rata
Posted in Cameron Highlands, Maleisië |
No Comments »
5° 26' N, 100° 19' E
2 September 2010, 16:45
Na gisteren gekleed te zijn op een lagen wandeling besloten we vanmorgen korte broek en slippertjes aan te doen. Alles is hier goed verzorgd en geasfalteerd, why should we?
Na een nieuw ontbijtje (een broodje met Kaya, soort van pasta van ei en kokosnoot, erg lekker) op naar de bus. Na een ijskoude busreis (de airco staat zo hoog dat Judica zich aankleedt als ze de bus in gaat) komen we aan bij de ingang van het nationale park. We schrijven ons in (het biedt hoop dat ze bijhouden wie er in het park zijn) en beginnen aan de wandeltocht.
Al vrij snel komen we tot de conclusie dat het fraaie wandelpad dat ons het park in leidt niet het hele park doorloopt. Na een kleine kilometer wordt het pad voor slipperdragenden onbegaanbaar en besluiten we maar om te keren. Stom, hadden we ons nu toch maar op jungle gekleed.
Eenmaal terug bij de ingang van het park ‘ontdekken’ we nog een klein bezoekerscentrum met een paar maquettes, opgezette dieren en hippe computerpresentaties. Leuk en misschien ook surrogaat voor de dingen die we in het park niet gezien hebben.
Door de verzengende hitte lopen we dan maar een stukje terug, richting de strandboulevard. Of in elk geval, dat is wat we denken. De wandeling blijkt veel langer dan gedacht en na een eindje langs de weg te hebben gelopen en de eerste regendruppels te hebben geïncasseerd besluiten we de bus maar te nemen. Aan de strandboulevard is het alles luxe: dure resorts, gepeperde restaurants en glimmende hotels. We wandelen, inmiddels al wat hongerig, langs menig overprijsd eethuis, totdat we wat hoop aan de horizon ontwaren: een KFC!
Kentucky Fried Chick telt niet als inheems eten, dus we doen (min of meer voor de vorm) nog even ons best iets Maleis te vinden. Tot onze vreugde vinden we vlakbij de KFC ook een foodcourt. Voor nog geen 4 ringgit per persoon krijgen we daar allebei een lekkere rijstschotel: Michiel met pittige kip en Judica nasi. Lekker en zeker beter dan een pot vette kipkluiven uit de states.
Veel strand zien we de rest van de middag niet meer. Het weer is wat druilerig geworden en we besluiten terug de stad in te gaan. Als we eenmaal (via een omweg of twee) weer bij het hotel aankomen is het alweer 5 uur. We rusten wat en frissen ons op, om dan de avond in Little India door te brengen.
In Little India, of althans de vier straten die door Indiërs bewoond worden, is het een grote feestelijke boel. Kraampjes buiten, wierrooklucht, Hindoestaanse muziek, heel gezellig. We eten een pannenkoekbroodje met kip en ei en strijken later neer bij een groot Tandoori restaurant. Daar eten we (zonder bestek, slechts met de handen) nog wat naanbrood met kip. Erg lekker!
Morgen reizen we af naar de Cameron hooglanden. Om zes uur in de morgen wel te verstaan. Een goede reden om wat bijtijds te gaan slapen dus. Een slaapadres hebben we maar vast geboekt, want vanaf morgen is het een week schoolvakantie in Maleisië. Dit keer gaan we voor sober: een tweepersoonskamer met gedeelde badkamer. Het zal ons benieuwen…
michieldewit |
Tags: foodcourt, jungle, maleisië, Nationaal Park, penang, wandelen
Posted in Maleisië, Penang |
No Comments »
5° 26' N, 100° 19' E
1 September 2010, 14:17
Onze hotelkamer heeft geen ramen. Dat hebben we op onze reis al weleens eerder gehad, alleen was ik alweer vergeten hoe lastig dat is. Zonder ramen heb je op de kamer geen enkel besef van tijd. Vanochtend werden we dan ook later wakker dan we dachten. Op Koh Tao werd ik meestal rond 8 uur vanzelf wel wakker, maar hier wees de klok al 10 uur aan voordat de luiken open sloegen.
Gelukkig hadden we voor vandaag geen hele wilde plannen. Voornaamste activiteit, zo stelden we ons voor, zou een treinritje Penang Hill op worden. Vanochtend dus, na een Europees ontbijt hier ergens in de straat, op richting busstation.
Ons was in het hotel verteld dat we bus 204 zouden moeten nemen, maar eenmaal bij de bushalte aangekomen vertelde een man van Rapid Penang ons dat het bus 10 zou moeten worden. Hij vertelde ons dat de bergtrein naar de 800 meter hoge top van Penang Hill tot het eind van het jaar uit de running is en de enige manier naar boven momenteel met een 4x4 jeep is.
Maakt niet uit. Wij zijn blij in bus 10 gestapt en kwamen na een uurtje (het was niet ver, maar de bus deed er gewoon lang over) aan bij de botanische tuinen van Penang. Daar troffen we inderdaad een stelletje jeeps aan compleet met groen geüniformeerde chauffeurs. 60 ringgit voor een retourtje. Dat is best veel, een euro of 15, zeker voor een ritje van 5 kilometer. Maar na een uur met de bus wilden we ons niet meteen uit het veld laten slaan. Naar boven dus maar.
De weg omhoog was erg steil, soms wel 30%. Onderweg kwamen we nog wat aapjes tegen die gezellig op de reling zaten te spelen. Boven aangekomen was het uitzicht aanvankelijk wat mistig, maar na een paar minuten trokken de wolken weg en kregen we een mooi uitzicht op Georgetown. Bovenop de heuvel is verder niet zo heel veel te doen. Er is een Hindoe tempel en een moskee. Verder nog een paar gesloten restaurants.
Na een uurtje weer terug naar beneden dus. Toen nog een uurtje terug met bus 10 (een ritje van maar 2 ringgit per persoon, overigens) en op weg naar het Penang State Museum. Daarvan hadden we gelezen dat het mooi en goed ingericht was. En dat viel niet tegen. In het museum was het een en ander te lezen en zien van de verschillende bevolkingsgroepen in Penang en Maleisië. Interessant en leerzaam.
Voor het avondeten maar weer terug naar het foodcourt waar we gisteravond ook al gegeten hebben. Dit keer geen sushi, maar wat ‘Westers’ eten. Kip met rijst, een lekker sausje, voor Judica wat patat en voor mij met spaghetti. Erg lekker. Maar morgen eten we Maleis, heus!
michieldewit |
Tags: 4x4, Heuvel, maleisië, penang
Posted in Maleisië, Penang |
No Comments »
5° 26' N, 100° 19' E
31 August 2010, 22:17
Na een heerlijke nacht slapen (verbetering van de vorige nacht op de boot) worden we laat wakker. De wekker is ook een uur verder en dan slaap je al makkelijk uit. Hup, kleren aan en… ohja… ontbijt. Uiteraard komen we net te laat binnen voor de ontbijtkaart en besluit Michiel een gezond gevarieerde maaltijd bij de 7–11 te halen.
Vandaag staat wat rondwandelen door het historische stadje op de planning. Georgetown is eeng rote stad maar de oude kern is sinds 2008 uitgeroepen tot UNESCO werelderfgoed. De steden die wij hiervoor bezocht hebben die op die lijst stonden (o.a. Hoi An en Luang Prabang) hebben ervoor gezorgd dat we de lat hoog hebben qua sfeer en dingen te doen.
We lopen langs oude koloniale gebouwen en via de ‘boulevard’ naar de ‘Kota Cornwallis’ (fort Cornwallis). De Britten hebben Maleisie en dus ook Penang tot ergens midden jaren 50 gekoloniseerd en de invloeden zijn legio. Dit fort is gebruikt in die periode en was goed gedocumenteerd. Er was zelfs nog een oud kanon van de VOC. Ook al is het geheel veel overgroeid met gras was het heerlijk om er rond te lopen.
Er rijdt een gratis bus in de stad en we wilden ook nog even langs de grote mall ‘Komtar’. Op zoek naar de bushalte dan maar. Bij Komtar zijn we telerugesteld, het moest een groots winkelcentrum zijn maar de helft van de winkels staat leeg en de sfeer is ver te zoeken. Als we naar buiten lopen zien we een nieuwe McFlurry soort ( is die in NL ook, met limoen… HEERLIJK). Het McDonalds standje staat voor een ander enorm winkelcentrum wat we nog kort verkennen.
We zijn moe en er moeten nog plannen gemaakt worden voor de komende tijd en we cocoonen in ons hotelkamertje. ‘s Avonds gaan we op zoek naar een leuk en lokaal plekje om te eten. We komen terecht op een foodcourt waar van elke cultuur hier in Penang (en dat zijn er nogal wat) iets authentieks te eten is. We zwichten voor wat heerlijke sushi en nog een ijsje als toetje. Dit allemaal buiten, op plastic stoeltjes waarbij je wordt vergezeld door synthesizer muziek.
Penang is eigenlijk een smeltkroes van mensen. Op straat is het hier schoon, de foodcourt buiten is goed georganiseerd, er zijn mensen die scoonmkaen, drankjes halen etc. Maleisiers zijn hardwerkende en ontzettend vriendelijke mensen. De kolonisering heeft ervoor gezorgd dat ze over het algemeen heel erg goed Engels spreken en je kunt iedereen aanspreken. De culturen die hier naast elkaar leven zijn legio. Al eeuwen laten ze hier zien dat verschillende religies niet perse in disharmonie hoeven te leven. Inspirerend en mooi om te zien hoe dat samengaat.
juutsel |
Tags: fort cornwallis, penang, stadswandeling, sushi
Posted in Maleisië, Penang |
No Comments »
5° 26' N, 100° 19' E
30 August 2010, 14:03
Na 24 uur ‘thuisloos’ te zijn geweest zit ik nu, na 3 maanden Koh tao heerlijk gedouched op de kamer te internetten. Wat een luxe is het gewone reisleven toch ook weer.
Het reizen zelf valt helaas nog flink tegen qua comfort. Gisteren ware we op tijd op de pier en de boot lag klaar. Wij zochten ons plekje op en hadden de luxe van een hoekplekje wat ons 30 cm meer bed gaf per 2 personen. Naast ons een groep Spaanstaligen emt veel energie en tegenover ons een groep Amerikanen die het nodig vonden om speakers te gebruiken en allemaal een fles whiskey bij zich hadden. ARGH…
De boot vertrok en vanaf het achterdek namen we in stilte afscheid van Koh Tao, ofwel schilpaddeneiland. De boot zwoegde en maakte veel geluid, het was een ruige naqcht op zee. Terug naar bed en oordoppen in, maar al snel werd ik misselijk van al dat gedein. Nog nooit last van gehad en zodoende ook geen anti bewegingsziekte pillen bij me. Net toen ik dacht dat ik mijn hoofd uit het raam moest gaan hangen bedacht ik me dat iemand me eens verteld had dat tijgerbalsem ook tegen zeeziekte helpt. Baat het niet dan schaadt het niet en zodoende smeerde ik de binnenkanten van mijn polsen braaf in met tijgerbalsem. Een kwartiertje later had ik nergens meer last van! Tijgerbalsem heeft mij gisteravond echt gered van een miserabele nacht!
Vanochtend vroeg, iets na 5 uur kwamen we aan op Surrathani. Daar stond al een tuk tuk klaar om ons naar het kantoortje te brengen waar we verder met de mini bus naar Hat Xay zouden gaan.
Heerlijk even tanden poetsen en om half 7 gingen we verder. Net voor de lunch kwamen we aan, konden nog even een uurtje rondbanjeren en daarna verder in het volgende minibusje. Raad drie keer wie er dat hele stuk met ons mee zouden gaan; ja… die ‘euke’ groep Amerikanen die nog naar de alcohol stonken.
Uiteindelijk de grens over en Maleisie in. Het is toch direct een andere cultuur. De straten zijn nog netter, gebouwen lijken beter onderhouden en mensen zien er anders uit. We kunnen eindelijk gewoon ales weer lezen en lachen ons kapot om de fonetische vertalingen. ”Teksi’, ‘imigresion’ en andere bekende woorden komen naar ons toe.
Bij Penang hadden we ons een lief eilandje voorgesteld maar we zitten voor mijn gevoel midden in een metropool genaamd Georgetown. In de chinese buurt waar we zo nog wat te eten gaan zoeken. De tijdszone is ook weer veranderd, een uurtje vooruit wat het verschil met Nederland +6 uur maakt. Op dit moment is het Ramadan, en aangezien eht een Islamitisch land is ben ik benieuwd wat we ervan gaan merken. Misscien redden we het nog in Maleisie tot de 11e en maken we ook het suikerfeest mee. Toch allemaal spannend, maar geen kakkerlakken, koude douches, emmer wc’s en bewegende busjes en dat maakt het allemaal erg relaxed.
juutsel |
Tags: malesie, minibus, nachtboot, penang
Posted in Maleisië, Penang |
No Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
29 August 2010, 13:07
Aan alle goede dingen komt een einde. Dat in tegenstelling tot ellende, waar soms maar geen eind aan lijkt te komen. Maar het was een mooie tijd hier op Koh Tao en dus moest het moment van afscheid een keer komen. Eergisteren hebben we voor het laatst gewerkt en gisteren is een groot deel van onze spullen al gewassen en ingepakt. Vandaag reste dus eigenlijk alleen nog een rondje gedag zeggen.
Een hele wilde dag hebben we er eigenlijk niet meer van gemaakt. We hadden weinig inspiratie. Hadden we gisterochtend nog wat haast om op tijd bij het postkantoor te zijn (onze studieboeken wilden graag al naar huis), vanochtend wachtte er niemand op ons. Dus: laatste ontbijtje, laatste douche, laatste kopje koffie, laatste vijf minuten op het bankje voor het huis, laatste toiletbezoekje, laatste keer bezemen enzovoorts. Het verbaasde me overigens nog hoeveel rotzooi we in drie maanden tijd toch in dat kleine huisje hebben weten te slepen. Maar het is nu allemaal weer weg.
Sommige spulletjes hadden we niet meer nodig, maar waren nog te goed om weggegooid te worden (waaronder een prachtige waterkoker). Die hebben we apart gehouden en ‘doorgeschoven’ naar vrienden die nog op het eiland blijven (al zijn ze er nu allemaal even niet). Toen nog een afscheidspakje voor Ed gemaakt. Een grote fles Tiger bier met twee ansichtkaarten (en een losse Chang kroonkurk en Schweppes bliklipje). Het zijn misschien valse sentimenten, maar het leek ons toch een goede manier om de gezellige drankjes bij zonsondergang aan het eind van een dag in het water te gedenken.
Vanmiddag hebben we nog een laatste rondje Sairee gemaakt. Even wat winkeltjes bekeken, over het strand gelopen en ‘beach front’ geluncht. Daarna gunden we onszelf nog een massage. Het immers maar een keer de laatste dag op Koh Tao. Allebei een heerlijke oliemassgage Thai stijl. Heel ontspannend en de eerste Thaise massage voor Judica.
En dan de scooter: die moest natuurlijk ook weer terug. Maar niet voordat alle bagage het huis uit versleept was. Ik heb het ritje van het huis naar het dorp dus een paar keer op en neer gereden. Een goede manier om niet teveel acht op het ‘laatste ritje op Koh Tao’ te slaan. De motorfiets had nog een paar krasjes opgelopen, dus we moesten dokken. Gelukkig niet idioot veel, maar gezien de afmeting van de krasjes toch nog altijd veel. Ach, een bekend probleem hier op Koh Tao.
Nu zitten we voor de laatste keer bij Pranee’s Kitchen, te wachten totdat onze zondige Summer Burgers ons komen begroeten. Vier minuten geleden is de eerste avondfilm, dit keer ‘Fun with Dick and Jane’ (?) begonnen. Tot pak ‘m beet half 9 blijven we hier wat rondhangen, daarna gaan we de boot op. Die vertrekt dan om 9 uur voor een 8 uur durende vaart naar Suratthani, Zuid-Thailand. Dan met een minivan de grens met Maleisië over op zoek naar nieuw avontuur in Penang. Eerlijk gezegd zijn mijn reisvaardigheden na 3 maanden rust en gemak wel wat roestig geworden, dus helemaal gerust ben ik er nog niet op. Maar dat komt snel genoeg weer goed…
michieldewit |
Tags: Koh Tao, Thailand, Vertrek
Posted in Koh Tao, Thailand |
2 Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
27 August 2010, 9:16
We zitten weer in de duikshop, de zon brandt en we zijn moe. De laatste twee duiken net gehad. Met één fundiver en onze eigen boot vertrokken we vanmorgen. Op naar Chumphon. In het water bleek dat er geweldig zich was, honderden en duizenden vissen, prachtig om het te kunnen zien. Enorme baarsen die net zo groot zijn als ikzelf en trevelli’s die zo groot zijn dat het bijna haaien lijken. Een goed begin.
De tweede duik was bij White Rock. We hadden verwacht dat er slecht zicht was maar werden verrast toen we het water insprongen. Naar beneden en op zoek naar roggen, onze klant had deze nog niet gezien. Na de zoveelste triggerfish had ik er niet meer zoveel schrik van. Prachtige Angelfishes en hier en daar een rog. Een stukje verder zwemmen en daar lag tegen een rots aan een enorme enorme schildpad. Zijn schild pas ongeveer 0.8 tot 1 meter in doorsnee. We waren de enige duikers in de buurt en hebben lekker zelf kunnen genieten. Super gaaf!
We zweommen even een blokje om wegens triggerfish en kwamen weer bij dezelfde rots. Er waren adnere duikers die we hebben verteld waar de schildpad was. Net toen zij gingen kijken zwom hij weg en hebben we de schildpad dus ook nog in actie gezien.
Later in de duik was er nog een jonge vleermuisvis. Die zijn ontzettend nieuwsgierig en kwamen ongeveer tegen mijn masker aanzwemmen. Het voelde echt een beetje als een soort afscheid en het was dan ook een van de mooiste duiken op dit eiland.
Straks krijgen we uitbetaald voor de afgelopen weken en gaan we uitgebreid lunchen. Onze klant van vandaag heeft nog een 12 euro fooi achtergelaten wat hier een klein vermogen is. Hij had ook erg genoten en wilde onze reis verder nog sponsoren.
Wat een ochtend.… Vanavond gaan we vieren dat we morgen niet werken en durf ik langzaam weer aan de alcohol bij de poolparty. Helaas is er niemand die wij kennen om met ons mee te feesten maar het wordt vast een succes.
juutsel |
Tags: batfish, Duiken, Koh Tao, laatste duik, schildpad, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
No Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
22 August 2010, 11:33
De ventilator blaast me wat koelte toe. Het baat weinig. Mijn hoofd is heet van woede, frustratie en angst. Achter de tralies ligt een ‘felang’ op één wit oor zacht te ronken. We wachten op de politie. Aan het bureau zit een Thaise man wiens officiële functie me volledig ontgaat. Naast me zit de echtgenote van de Thai die een half uurtje eerder nog lag te kermen op het hete asfalt.
Ik heb al geprobeerd de situatie uit te leggen. De lijntekening, achterop een of andere notitie in onleesbaar handschrift, is daarvan getuige. Het geeft de hoofdstraat weer met daaraan de zijstraat waarvan wij op onze scooter kwamen aangereden. Voor de zekerheid en om te laten zien dat ik me van alle verkeersregels bewust was, staan op de tekening ook een stopbord voor de zijstraat en een snelheidslimiet voor de hoofdweg gekrabbeld. Ik moet heftig aandringen om in Engels aangesproken te worden. “Speak English, I don’t speak Thai. Speaking Thai is impolite!”
Al een aantal keer heb ik aangegeven dat ik best wat geld wil geven zodat haar echtgenoot zijn medische kosten kan betalen, maar dat ik zeker niet van plan ben om schuld te aanvaarden of te beloven een idiote doktersrekening voor mijn rekening te nemen. Ik leg nog maar eens uit dat wij netjes stil stonden, maar dat meneer veel te hard reed en daardoor niet tijdig kon remmen. Bovendien verdenk ik hem ervan wat gedronken te hebben. Dat alles wordt verstaan, maar niet beantwoord.
Het geld dat ik aangeboden heb is te weinig, wordt me steeds verteld. Ik moet wachten op de politie en de hele doktersrekening betalen, wat die ook moge bedragen. Als ik vraag of ik buiten mag wachten wordt me dat bruut geweigerd. Mevrouw en de onduidelijke man achter het bureau spannen samen in hun poging mij dat duidelijk te maken. Ik kijk nog eens naar de ongelukkige tourist achter de tralies en dring niet verder aan.
Dan bedenk ik me dat ik misschien wat hulp zou kunnen gebruiken. Direct na de aanrijding had ik de sleutels van de scooter al aan Judica gegeven en haar gevraagd naar huis te gaan. Beter om het alleen te regelen. Je weet het met die Thai nooit. De telefoon zit nog in Judica’s tas en die staat inmiddels thuis. Ik besluit het erop te wagen en de pafferige bureau-Thai om een belletje te vragen. Uit mijn portemonnee pak ik het kaartje van de duikschool en ik vraag of ik het nummer dat erop staat mag bellen.
Het visitekaartje wordt uit mijn hand genomen en bestudeerd. De Thai en mevrouw overleggen en ik hoor ze de naam van de Thaise eigenaar van de duikschool noemen. Misschien een bekende van ze? Ik weet dat hij in aanzien staat, maar of dat me helpt? Het telefoontje hoef ik niet meer te plegen. Mevrouw draait als een blad aan de boom om in de wind en begint over geld. Op mijn bod van 50 euro ontving ik nu ineens een tegenbod: 75 euro, dat zou moeten volstaan. Ik besluit eieren voor mijn geld te kiezen en niet meer over geld te zeuren. Uit mijn zorgvuldig verborgen gehouden portefeuille haal ik het geld. Iedereen kijkt opeens weer vriendelijk en nu de zaken gedaan zijn wordt er gegroet. Mevrouw biedt me een ritje naar huis aan en ik besluit maar een stukje mee te rijden, gewoon om goede wil te tonen.
De laatste kilometer loop ik naar huis. Ik weet dat Judica op me wacht en waarschijnlijk ongerust is. Alles ging zo snel dat ik geen tijd had gehad te zien of ze zich bezeerd had. Alles leek okee, maar toch… Eenmaal thuis blijkt alles in orde. Judica was natuurlijk bezorgd, geen idee hebbend wat er te gebeuren stond. Wonder boven wonder blijkt onze scooter bepaald niet de schade te hebben geleden die meneer wel te incasseren had gekregen. Zonder krassen staat hij op z’n vertrouwde plek onder de boom.
Ik vertel Judica dat alles met een sisser is afgelopen. Meneer had een paar nare schrammen op z’n linkervoet opgelopen, maar de voet zelf was verder niet gebroken, hooguit wat gekneusd. Een vliegensvlugge röntgenfoto had dat terwijl ik op het bureau zat uitgewezen en mevrouw was niet te onvriendelijk om me dat weetje te onthouden. Wiens schuld het nu precies was blijft onduidelijk. Wij stonden netjes te wachten om de kruising op te draaien, maar moesten dat door de steilte van de zijweg wel al op de kruising doen. Meneer reed veel te hard. Hij lijdt nu de pijn en wij zijn een dagbudget armer. Zand erover en niet meer over praten.
michieldewit |
Tags: Aanrijding, Koh Tao, Politie, Scooter, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
1 Comment »
10° 6' N, 99° 50' E
22 August 2010, 11:00
We liggen op bed met een grote bak ijs. Comfort food want vandaag weer eens een stressvolle middag. Zoals Michiel al zijn kant van het verhaal beschreef hier nog even mijn ervaring.
Na een heerlijke lunch op weg naar huis, bergje omhoog om op de hoofdweg te draaien. Terwijl Michiel naar links kijkt zie ik rechts een motor op ons afkomen. Ik roep ‘let op’ en Michiel kijkt om, in slow motion komt de motor steeds dichterbij. Te weinig tijd om nog vooruit te rijden. De bestuurder remt, slipt en schuift ons de laatste halve meter over het asfalt tegemoet. Ik spring half van de brommer af als deze ons raakt.
Binnen een halve seconde staan Michiel en ik weer op de been om ons over de Thai te buigen. Everything okay? We schuiven de motor en brommer aan de kant. Onze brommer reed niet dus ik was al bang dat hij stuk was maar Michiel hield een koel hoofd en haalde hem uit de versnelling. Mijn poging om de brommer te verschuiven gingen nu erg makkelijk en prompt duwde ik de brommer tegen de Thai aan die voor onze brommer was gaan staan en begon te kermen. Oepsiefloepsie.
Uit eerdere verhalen weten we dat je mensen hier blijkbaar goed af kunt kopen. Michiel probeerde het met een bod van 50 euro maar dat werd afgeslagen want ‘You were wrong’. Ik vraag Michiel of ik weg moet gaan, al het bewijsmateriaal meenemende en minder gedoe. Terwijl hij de man naar de 20 meter verder gelegen kliniek helpt probeer ik de brommer. De spiegel hangt scheef maar hij start.
Michiel komt nog naar buiten en ik zeg dat ik naar huis ga. Onderweg durf ik niet harder dan 20 en ben ik bang achtervolgd te worden. We horen zoveel verhalen over maffia op dit eiland. Thuisgekomen zet ik de brommer ‘boven’ neer zodat hij vanaf de weg niet gezien kan worden en ga naar binnen. Ik tril en maak me zorgen. Hoe gaat het met mijn lief? Heen en weer lopen, naar buiten en naar binnen gaan. Geen seconde rust in mijn hoofd. Een koude douche lucht wat op en ik neem me voor niet het ergste te denken en te wachten. In mijn hoofd komen beelden van Thaise gevangenissen naar boven, advocaten, rechtzaken en andere rampscenario’s. Kan ik misschien nog iemand bellen om te helpen? Michiel zei dat hij het zou afhandelen en ik wil hem niet in de weg zitten. Hij weet wat’ie doet.
Na 1,5 uur (viel nog mee al ben ik een bonk stress) wordt er op de deur geklopt. Hoopvol vraag ik ‘Michiel’ en kan ik hem in de armen vallen. Uiteindelijk viel het allemaal mee en zijn we met name geschrokken. Even knuffelen op bed en een bak ijs helpen daar wel bij.
michieldewit |
Tags: botsing, brommer, Thai
Posted in Koh Tao, Thailand |
No Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
21 August 2010, 5:24
Na het berichtje van gisteren kwam de boot op tijd terug. Toen iedereen zijn spullen aan het uitwassen was hoorde ik geluiden dat de gasten ook mee zouden komen naar de DJL poolparty. Hartstikke gezellig want ze hadden net het praktijkgedeelte afgerond (ofwel alleen nog een theorietoets te maken) en dan zijn ze ook klaar. Sowieso hebben we op dit moment als gasten verschillende stelletjes maar samen een gezellige groep jongelui (18–35) die het onderling ook goed met elkaar kunnen vinden. The more the merrier.
Nadat we ons hebben omgekleed en weer droge spullen voor later hebben ingepakt op naar DJL. We waren de eersten en het was ontzettend druk. De rest kwam langzaam binnendruppelen en we zijn in de rij gaan staan voor de BBQ. Door de drukte was er niet genoeg salade, niet genoeg mais en uiteindelijk niet genoeg aardappelen. Het mocht de pret niet drukken. Ik heb met de snorkel test in het vooruitzicht geprobeerd zoveel mogelijk te eten zodat er nog een beetje een bodem is voor al het alcohol.
Tim, de eigenaar van DJL, vond het geen enkel probleem als ik mijn snorkel test daar deed. Sterker nog, ik zou de bucket met alcohol gratis krijgen  Omdat we met zo een grote groep zijn gekomen kregen we ook nog gratis shotjes, hartstikke leuk en de sfeer zat er dan al goed in. Na het eten moest ik er dan aan geloven. Liever vroeger dan later anders lig je ‘s nachts in bed zo te tollen.
Marielle en Ed hebben de emmer voorbereid en ik mocht uiteraard niet zien wat erin ging. Ze glimlachten nogal sadistisch en langzaam begon ik toch ook nerveus te worden. Nog even aan de gasten uitgelegd wat nu eigenlijk het hele idee van de snorkel test is en toen was het tijd. Op een stoel gezet en een kleine korte speech van Ed. Daarna het masker op en snorkel in. Even heel diep ademhalen en… daarna vooral veel slikken.
Ik had niet verwacht dat er zoveel druk op zou komen te staan. Mijn wangen stonden direct helemaal bol en de snorkel paste niet perfect dus het drankje kwam er aan alle kanten uitzetten. Tim trok het masker van boven nog even naar beneden met de boodschap adem even, helaas drukte hij hiermee mijn neus volledig dicht en werd dat geheel onmogelijk gemaakt. Uiteindelijk heb ik wel nog een keer valsgespeeld door mijn vinger eronder te schuiven maar de zeer volle bucket was al bijna weg.
Gejuich alom en daarna direct met Marielle het zwembad in, het blijft een ‘poolparty’. De dames lieten nog op zich wachten maar de heren sprongen me direct achterna. De rest van de avond wordt steeds vager voor me. Ergens begon het nog een keer keihard te gieten, al maakt dat niet zo uit in een zwembad. Het was ontzettend gezellig en de uitdaging om op de banaan te gaan zitten werd ook weer aangenomen. Het blijft moeilijk maar we hebben een paar winnaars  De snorkel test was rond half negen en om 11 uur heeft mijn lieve lieve vriend me meegenomen naar huis. Tussendoor nog wat dingen gedaan die ik niet publiekelijk op de website ga zetten. Alles gepast in gezelschap, er zijn geen kleren uitgegaan… maar de snorkel test moet me niet nog jaren achtervolgen. Michiel, de engel heeft me door de stromende regen naar huis gereden terwijl ik niet veel meer kon doen dan me vasthouden. Thuis nog ‘das Klo geküsst’, tanden gepoetst, water gedronken en in bed gerold.
Vanacht om 4 uur werd ik notabene wakker en kon niet meer slapen. Buiten was er nog een Castle party gaande ofwel de bas beats drongen nog door de nacht. Tot half 7 wakker gelegen en dan maar een ontbijtje gemaakt. Mijn arme darmen kunnen wel wat vast voedsel gebruiken. Lekker weer in bed gekropen en tot een kwartiertje terug lag ik op een oor.
Nog wat gedachten… ik ben blij dat ik geen last meer krijg van mijn darmen met elk beetje alcohol maar ik hoef de komende tijd geen drank meer te zien! Niet misselijk en geen hoofdpijn dus de kater valt mee, het leven is toch echt beter als je nuchter bent. Oh… en het hebben van iemand die je redt in genante situaties en je mee naar huis neemt en om je lacht is echt geweldig. I really appreciate it!
juutsel |
Tags: duikmeester, Koh Tao, pool party, snorkel test, Thailand
Posted in Koh Tao |
1 Comment »
|
|
