Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Als de ver­baz­ing voor­bij is dat we weer in Ned­er­land zijn is het de vraag die we het meeste horen. Tja, wel goed, ik ga niet dood hoor. Het valt wel mee… En ver­vol­gens moet ik mij voor mijn hoofd slaan, ik voel me dan wel niet zo slecht maar als het mee zou vallen zouden we niet terug zijn.

Enfin… het goede nieuws van van­daag is (tromgerof­fel)… we hebben de auto opge­haald. Gis­teren hebben we de auto gekocht na een proe­frit van 200 meter. We had­den eigen­lijk besloten het niet te doen omdat hij zo naar rechts trok. Ze zei­den het te kun­nen ver­helpen en stom genoeg hebben we verder niet meer rondgere­den.  We kon­den hem ophalen en hij trok niet meer naar rechts, dat klopt. Verder rijdt hij wel echt goed… je hoort alleen als je langzaam rijdt de stu­urbekrachtig­ing  een beetje tikken en als je hard door de bocht rijdt hoor je nog iets anders, maar verder is ie perfect.

Omdat wij geen auto bek­enden zijn heb ik maar direct weer een wegenwacht afges­loten. Lijkt me wel zo handig als je weer eens ergens stil­staat. Voor de 1000 euro mogen we niet kla­gen over de auto, hij ziet er net­jes uit en rijdt echt niet slecht.

Het verdere nieuws… ik durf het bijna niet te zeggen maar ben de hele dag al bijna koortsvrij. Zul je net zien, wordt ik beter voor­dat ik naar de dok­ter ga. Helaas bli­jven mijn klieren opgez­wollen en wordt dat wel erger.

Michiel is van­mor­gen ook nog even langs de huis­arts geweest voor wat ontstekin­gen en nu antibi­ot­ica en huid­desin­festie rijker. Stel­letje zieken­boeg, dat zijn we.

De rest van de mid­dag zijn we bezig geweest vierkante ogen te kri­j­gen van het zoeken naar huur­wonin­gen, in Apel­doorn, Arn­hem, Deven­ter, Zut­phen en omstreken. We zijn er nog steeds niet uit wat wijsheid is; eerst een maandje een recre­atiewon­ing zodat we een baan kun­nen zoeken, direct een woon­ruimte waar we ons in kun­nen schri­jven en langer kun­nen bli­jven maar dan met hoge bemid­del­ingskosten? Wat als we geen werk kun­nen vin­den? Het is erg frus­tr­erend allemaal.

Mor­gen dan maar op weg naar Apel­doorn om langs te gaan bij een paar van die ver­hu­ur­make­laars. Kijken wat dat doet.  Gelukkig kun­nen we wel in ons eigen bolide rondrijden.

Van­daag zijn we dan begonnen om in Ned­er­land zorg te kri­j­gen. Om kwart over 8 de afspraak bij de huis­arts voor de MRSA test en een doorver­wi­jz­ing. Bij aankomst bleek ik alleen geholpen te wor­den door de co-assistente. De MRSA test bleek helaas niet alleen een bloed­mon­stertje te zijn. Nee.. het waren drie wat­ten­staafje strijk­jes die mijn neus, keel en per­ineum moesten langs­gaan. Nadat dat gedaan was bleek het niet te zijn doorgekomen da tik een ver­wi­js­brief nodig had.

Alle gegevens wer­den braaf in de com­puter ingek­lopt en hier en daar werd er met de dok­ter over­legd (die ik overi­gens niet heb gezien).  Er werd gevoeld aan mijn klieren en gecon­cludeerd dat nu ook aan de andere kant mijn klieren begin­nen op te zwellen. Ver­vol­gens werd me verteld dat de MRSA test naar het lab zou wor­den ges­tu­urd en dat zij con­tact op zouden nemen met een internist. Ze leggen dan uit wat de symp­tomen zijn en de internist besluit dan hoe drin­gend het is dat er een afspraak wordt gemaakt. Ofwel… dat kan nog gerust een week duren.

Ik voel me dan wel niet enorm ziek maar alles bij elkaar echt wel lam­lendig en ik ben de sit­u­atie flink zat. Michiel wil dat ik geholpen word,t we zijn tenslotte niet voor niets terug gekomen. Con­clusie, ik zat te huilen en Michiel werd boos. Alle­maal erg frus­tr­erend want het lost de sit­u­atie niet verder op.

De huis­arts in Dor­drecht leek via de mail al wat voort­varen­der. Een tele­foon­tje naar de assis­tente zorgde voor de belofte om terugge­beld te wor­den. Michiel heeft haar de sit­u­atie uit­gelegd en gevraagd wat we het beste kun­nen doen want we wor­den gek van het zit­ten en wachten tot iemand een keertje naar me wil kijken. Zij raadde ons aan een afspraak te maken in het Haven­zieken­huis. Dit zieken­huis is in Ned­er­land het meest gespe­cialiseerd in tro­pis­che ziek­tes en zolang we niet weten wat het is heb ik maar liever de meest brede diag­nositsche mogelijkheid.  Enfin, we hebben daar een afspraak don­derdag om 10 uur. Tot zover goed nieuws.

Uit beleefd­heid en zodat ze niet meer moeite hoeven te doen hebben we de huis­arts in Leus­den nog gebeld. Michiel legde aan de assis­tente uit dat we een afspraak had­den in het Haven­zieken­huis waarop de reac­tie was in de trant van… als de andere huis­arts dat adviseert hoeven wij geen ver­wi­js­brief meer te schrijven.De MRSA test is op zijn vroegst op don­derdag klaar.

GRRRRR… nu moeten we dus alsnog ergens een ver­wi­js­brief van­daan halen en hopen dat de test don­derdag klaar is zodat ik naar het zieken­huis kan en niet in quar­an­tine in het zieken­huis moet voor de afspraak of de afspraak moet verzetten.

Tussendoor zijn we nog naar ongeveer 10 autobedri­jven geweest en was ik volledig uit­geput. Uitein­delijk hebben we een auto gekocht maar niet eens meer de kri­tis­che vra­gen gesteld die erbij horen. Ze gaan hem nog APK keuren en hij is ook uiter­lijk don­derdag klaar. Het is een Mazda 626 uit 1993. We zullen het wel zien…

Na in totaal 30 uur te hebben gereisd zijn we dan toch aangekomen. Mijn vader, Stephan en Michiels moeder wacht­ten ons op. Het leek uit­er­aard uren te duren voor­dat de tassen er ein­delijk waren, maar ook die zijn aangekomen. Naar buiten en ein­delijk de fam­i­lie weer in de armen kun­nen vallen.Een kopje koffie op het vliegveld en hups de auto in.

Het is duidelijk, we zijn wer in Ned­er­land, na 10 minuten te hebben gere­den staan we in een fikse file en regent het. Aan de andere kant is een ‘west­erse’ auto heer­lijk com­fort­a­bel en kon­den we alles om ons heen met nieuwe ogen bek­ijken.  Thuis eerst een boter­ham­metje met kaas.… hmmm… heerlijk.

‘s Avonds is mijn zus nog langskomen. Ze had een klein over­lev­ingspakket meegenomen; een fles wijn, drop, lekkere zon­natura thee, bugles, chocola en zelfs… make up. In Ned­er­land zor­gen we toch eits anders voor onszelf. De kled­ing die was meegenomen door mijn zus was dan ook super. Ik heb een heer­lijk fleecevest, maar dat trek je eigen­lijk in NL niet echt de straat op aan, het­zelfde geldt voor bergschoe­nen, afrits­broeken etc. Een paar bru­ine super gave Adi­das gymp­ies kwa­men uit het over­lev­ingspakket te voorschijn, een hersft en win­ter­jas, nog een paar gymp­ies en verder nog gewoon nor­male vestjes.

Om de jet­lag weinig kans te geven hebben wij gis­teren ons uiter­ste best gedaan tot 10 uur op te bli­jven. Door een ent­hou­si­aste Melanie ging dat ook een stuk makke­lijker. Michiel had in het vlieg­tuig amper ges­lapen en sliep zodra hij het kussen raakte. Ik ook… denk ik.

Het is nu half acht ‘s ocht­ends en ik ben alweer een paar uur wakker. Voor mij heeft het niet zo goed gew­erkt om je jet­lag te ver­mi­j­den maar het is nu in ieder geval licht buiten. Er staat een heer­lijke kop 20 kruiden­thee naast me en alles is stil. Waar we ook waren op onze reis, het is ner­gens zo stil geweest als in een buiten­wijk op zondagocht­end. Van­daag gaan we het inter­net afspeuren naar woon­ruimte en auto’s. Eigen ver­voer staat met stip op 1, ik kan best veel maar als ik overal met de trein heen moet kom ik ner­gens. Mor­gen dan naar de huis­arts voor de MRSA test en een doorver­wi­jz­ing en hopelijk komt het zorg­bal­letje dan snel aan het rollen. Mijn tweede lym­fek­lier is namelijk ook aan het groeien en mijn koorts is voor ‘s ocht­ends ongek­end hoog.

Ook al was het niet de bedoel­ing om zo vroeg terug te komen, het is toch ook wel weer fijn om hier te zijn, alleen zijn de omstandighe­den nogal rot. Geen idee wat ze met mij willen doen qua zorg en dat maakt andere plan­nen maken ook wat moeil­ijker, maar he, het leven is al zoveel makke­lijker als je fam­i­lie en vrien­den om je heen hebt. Wij zijn weer thuis en ondanks al het gedoe voelt het toch ook een beetje als een warm bad.