Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Vaker dan me lief is merk ik dat din­gen voor mij liefst een eigen plek moeten hebben. Een slecht, maar daarom niet min­der noe­menswaardig voor­beeld is bijvoor­beeld mijn fiets. Ik vind het fijn als mijn fiets zijn eigen plek heeft en houdt. Van­daag bijvoor­beeld, kwam ik na mijn werk uit de bus, om ver­vol­gens 5 goede minuten te moeten spenderen aan het zoeken naar mijn fiets.

Het bussta­tion van ‘s-Gravendeel is, zo weten slechts weini­gen, weinig meer dan een bypass in de toch al niet zo heel drukke hoofd­straat van het dorp. Behalve twee hal­te­hok­jes vind je er nog drie fiet­sen­rekken. In het linker rek had ik vanocht­end mijn fiets gezet. Niet zo solide, maar half in het rek (want haastige spoed), maar vol­doende voor een dagje, dunkte mij. Van­mid­dag was hij dus weg.

Na veel turen en kraken vond ik uitein­delijk mijn fiets, non­cha­lant leunend tegen het bushokje voor de lij­nen richt­ing Dor­drecht. Wat deed hij daar? Het slot zat er nog altijd op en zelfs zon­der dat slot zou mijn fiets — het is niet echt een avon­turier — vast niet zo ver van zijn eigen plekje zijn afged­waald. Iemand heeft mijn fiets verplaatst!

Nog 22 dagen van onze werel­dreis ver­wi­jderd, is de zorg nu eerder dat ik die eigen plaats van din­gen zo belan­grijk vind, dan dat ik me wezen­lijk opge­laten voel door de gea­museerde blik van het tiener­meisje in het bushokje aan de overkant. Hoeveel eigen plek krijg je op een werel­dreis? 80 liter, of zoveel als er werke­lijk in mijn rugzak past. Te klein voor een fiets, in elk geval…