Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

De eerste dag op reis. Dat wil zeggen, gis­teren hebben we al een hele dag gereisd, maar omdat we die dag nog in Enschede begonnen zijn, is van­daag toch eigen­lijk pas de eerste echte reis­dag. Volledig naar wens zijn we de dag van­daag pas laat begonnen. Rond een uurtje of 10, om pre­cies te zijn. Nog steeds 8 uur Ned­er­landse tijd, maar het voelde hier heel luxe.

Gis­teren kocht ik op het vliegveld nog snel twee paar her­riestop­pers en daar heb ik zeker geen spijt van gekre­gen. De tig-baans weg waaraan ons hos­tel (vol met aardige mensen, overi­gens) ligt, maakt de hele dag door een hoop kabaal. Indruk­wekkend, zeker als er een poli­tieauto langs scheurt, onder­wijl vreemde gelu­iden pro­duc­erend; een soort kikker die ‘rab­bit’ zegt.

Wat doe je het eerst als je in Moskou bent? Een logis­che vraag met een logisch antwo­ord: je geeft toe aan alle clichées en gaat naar het Rode plein. Twee haltes met de oranje metrolijn 6 (‘Kaluzhko-Rizhskaya’) en we waren al een aardig eind in de goede richt­ing. Een fijne wan­del­ing (niet eens zo koud) over de Var­varka straat en daar was het opeens: een inmens indruk­wekkende verza­mel­ing gebouwen! Een­maal op het plein wer­den we over­don­derd door de groot­sheid; en niet te ver­geten ook door het gevoel ‘in een foto beland te zijn’. Heel bijzonder.

De grote rode muur van het Krem­lin valt meteen op. Je kunt hem gewoon niet mis­sen. Daarna valt je oog weer meteen op St. Basil basiliek. Zo kleurig en… onge­woon. Na een wan­del­ing over het plein en een bezoek aan Gum hebben we de basiliek bezichtigd. Met een list (een oude stu­den­ten­pas van onder­getek­ende) kon­den we de kerken met kort­ing bek­ijken. Wat we zagen was totaal anders dan verwacht: onder een dak bevin­den zich 10 kapellen, op de bor­d­jes opti­mistisch als ‘kerken’ aange­duid. Elke kapel bood onder­dak aan uit­ge­breide verza­melin­gen ico­nen. Boven­dien had elk kapel­letje ook zijn eigen ‘geheime’ ruimte waarin alle mystieke rit­ue­len plaats­gevon­den zullen hebben. Och, en koud dat het er was!

Op het Rode plein stond overi­gens een ijs­baan, gespon­sord door Gum. Een enorme baan waarop de happy-few van Moskou uit­ge­breid plezier en aan­dacht had­den. Na een bezoekje aan Gum — een waren­huis / shop­ping mall waar de Bijenkorf een armza­lig mark­tkraam­pje bij is — begrepen we de schaal van de ijs­baan beter. Gum is enorm! Het gebouw bestaat uit drie klassieke pas­sages, elk drie verdiepin­gen hoog, ver­bon­den door gan­gen en lucht­bruggen en overkapt met een indruk­wekkend glazen dak. In Gum zijn alle grote, dure merken verte­gen­wo­ordigd. Wat een pracht en praal!

Een gids, staand op een trapje bij de ijs­baan, kon niet voorkomen dat we meeluis­ter­den toen hij vertelde over Gum nu en vroeger: ooit was Gum een waren­huis dat voor iedereen toe­ganke­lijk had. De spullen waren voor eenieder betaal­baar, maar de keus was min­i­maal. Nu kun je het zo gek niet bedenken of Gum verkoopt het, maar er is amper een Moskoviet die het kan betalen…

En het Krem­lin? Daar zijn we niet meer naar bin­nen gegaan. We waren het wan­de­len al aardig moe en over­don­derd door alle indrukken. Wat een eerste reis­dag! Onder­weg terug naar het hos­tel hebben we nog wat inkopen gedaan bij een super­markt en kwa­men we, door een nav­i­gatiefoutje, per ongeluk op het drukke met­ro­sta­tion tegen­over het Krem­lin terecht. We leer­den daar dat in Moskou mensen direct zijn en schaamteloos duwen om in de metro te komen. Alsof je door een vloed­golf wordt overspoeld!

Vanavond gaan we naar Marina, de dame bij wie we oor­spronke­lijk zouden over­nachten. Ze geeft een feestje en wij komen het opwar­men Ik denk niet dat we het laat maken, maar het avon­tuur lonkt…