|
|
20° 19' N, 105° 37' E
31 March 2010, 19:30
Poe hee, dat valt nog niet mee, zo’n dagje in het park. Het park op zich viel overigens reuze mee, maar de mensen waren in dit geval voor de lastposten. Het oorspronkelijke plan was om vandaag met een busje het park in te rijden en dan een wandeling van zo’n 3 kilometer te maken. Het busjes moest gehuurd worden en voor de wandeling was een gids nodig, dus we hadden al zo’n donkerbruin vermoeden dat er complicaties zouden kunnen komen.
Vanochtend hebben we in detail naar de mogelijkheden gevraagd. Dat wil zeggen, onze tolk Lo. Een taxibusje was geen probleem en zou om 1 uur ‘s middags kunnen arriveren. Ook een gids kon voor die tijd geregeld worden en de prijs leek redelijk. Tot die tijd zouden we dan nog naar wat aapjes en schildpadden kunnen gaan kijken. Het klonk allemaal goed.
De aapjes bleken leuke beestjes te zijn. Ze werden – à la Pieterburen – opgevangen en gecoacht om terug te keren naar een wild bestaan. In het opvangcentrum waren allerlei soorten slingerapen opgevangen. Leuk en prettig te weten dat men zich hier actief inspant om bedreigde diersoorten op te vangen. De schildpadden waren wat sloom vanochtend, maar ook het aanzien wel waard. Na een kleine donatie kregen we wat voer om een paar grotere exemplaren in de vijver te voeren. Ze hadden aanvankelijk barweinig interesse en moesten echt een beetje op gang geholpen worden. Het voer moest bijna letterlijk hun bekjes in drijven wilden ze toehappen.
Maar toen! Teruggekomen van de schildpadden en goed getafeld wachtte ons een verrassing. Ofschoon we vanochtend niets geboekt hadden, bleek de taxi ons al op te wachten. Dat zou op zich geen probleem geweest zijn, als we niet even tevoren hadden besloten de toer te laten schieten vanwege het weer en de algehele loomheid die over ons was gekomen. Het annuleren van een reeds gearriveerde taxi bleek een groot drama. Er moest bijna een uur over gesproken, geruziet en gediscussieerd worden, zowel in het Engels als in het Vietnamees. De taxichauffeur wilde geld zien, maar waarvoor? Er was nog geen dienst geleverd. Enfin, een heel gedoe met als einde (mede dankzij het kordate ingrijpen van onze Israelische vriendin) een taxichauffeur die met de staart tussen zijn poten afdroop.
Daarna maar wat gewandeld. Een pup die ons al eerder had gevolgd, volgde ons mee dieper het park in. We noemden hem Trotzky en hebben hem veelvuldig geknuffeld. Het werd een wat luie middag die alleen door een klauterpartij naar een uitkijktoren nog wat zweetdruppels te voorschijn wist te toveren. Niet onaangenaam, overigens wel heel mooi.
michieldewit |
Tags: Aap, Cuc Phuong, Nationaal Park, Vietnam
Posted in Ninh Binh |
No Comments »
20° 19' N, 105° 37' E
30 March 2010, 17:38
Terwijl ik dit schrijf zit ik in ons mini houten kamertje in het natuurpark vlakbij Ninh Binh. Voor het eerst hebben we klamboes en de muggen vallen aan (haha, maak kennis met DEET). Om mij heen hoor ik de krekels fluiten en heb het gevoel dat we echt in de rimboe zitten. We zijn pas aangekomen na zonsondergang dus ik heb niet echt een idee van hoe het er hier uitziet. Morgenochtend laat ik me verrassen.
Met onze Israelische vrienden en het gemixte Britse/Vietnamese stel zijn we al sinds vanmorgen vroeg op pad. We hebben met zijn 6-en een auto met chauffeur gehuurd (naja, de chauffeur hoort er gratis bij en no way dat wij hier gaan rijden). We zijn begonnen met nog een prachtige boottocht langs rijstvelden en door grotten. Daarna zouden we naar warm water bronnen gaan (de eerste kans om mijn bikini te gebruiken) maar uiteindelijk hadden we het gevoel dat we werden afgezet. De prijs voor de boot naar de bronnen was 50 000 pp (2,5 euro) en de toegang tot de bronnen nog een keer 100000 pp. Het paste simpelweg niet in ons budget. We zijn met de boot weggegaan en hebben heerlijk gewandeld en zijn naar een grot geweest. Het was geweldig om lekker te lopen met zijn allen tussen de rijstvelden.
Onderweg kwamen we wat locals tegen die mijn arm beetpakten en verbaasd waren over hoe wit ik was. Mijn kuiten werden gevoeld terwijl gevraagd werd wat ik at dat ik zo wit was en zo goed doorvoed. Het is zo raar maar mensen kijken me aan en vinden me prachtig omdat ik er uitzie zoals zij niet kunnen terwijl wij in het westen graag slank en bruin zijn  .
Na de trip zijn de doorgereden naar het natuurpark en onderweg gestopt voor weer een heerlijke maaltijd. Dat goed doorvoedde van me zal nog wel even blijven.
Doordat we nog ‘bij’ moesten schrijven van de afgelopen dagen zijn we helemaal niet toegekomen aan gewone beschouwingen, hoe is het hier. Hoe zijn de mensen? Hoe is het landschap? En vooral heel Nederlands, wat voor weer is het?
Vietnam is een prachtig land en de bevolking is erg vriendelijk. We merken alleen dat op de plekken waar buitenlandse toeristen komen, zoals vandaag, dat mensen daar erg op geld belust zijn. Ze proberen je niet perse op te lichten maar doen hun best om iets te verdienen. Zo was onze roeister vandaag druk bezig om ons ook haar (erg mooi) geborduurde werkjes te verkopen. Waar we gisteren waren met de boottocht was dit niet het geval. Eigenlijk leidt dit tot de conclusie dat wij als blanke toeristen de vriendelijkheid en gastvrijheid verpesten doordat ze weten dat ze er iets aan kunnen verdienen. Wij werden vandaag ronduit om een fooi gevraagd en we gaven evenveel als gisteren, maar ze keek bijna teleurgesteld en vond het duidelijk te weinig. Toch zijn de mensen hartelijk, de lokale bevolking legt graag contact, vind onze huid prachtig en wil er graag aanzitten en houdt toch een prettige afstand. Als ze kunnen zullen ze je helpen maar soms zeggen ze ook gewoon ‘yes’ als ze je niet begrijpen (ze willen geen gezichtsverlies lijden).
Het eten in Vietnam is geweldig, helemaal niet scherp, super vers (die kip op je bord liep vanmorgen nog rond) en we hebben dan op een paar kleine incidenten na nog geen noemenswaardige buikklachten gehad. Het landschap is in een woord magnifiek en heel onherkenbaar, in ieder geval voor mij. De rijstvelden die onder water staan zijn een schril contrast met de bergen die uit het niets omhoog schieten.
Het weer is tot nu to goed, vochtig, maar niet heel erg warm. Heerlijk voor een topje zonder dat je verbrand of constant loopt te puffen. Eigenlijk ideaal als je nog iets wilt doen. Ze zeggen dat het in het zuiden warmer wordt en in Saigon gewoon heet is. We zullen zien.
We vermaken ons beide ontzettend goed, het gezelschap, de tochten, het landschap en de bevolking zijn verwonderlijk, vermakelijk en eindeloos.
juutsel |
Tags: boottocht, grotten, natuurpark, Vietnam, wandelen
Posted in Ninh Binh |
No Comments »
20° 15' N, 105° 58' E
29 March 2010, 13:27
Gisternamiddag zijn we met onze reisgenootjes teruggekomen in Hanoi. De twee Australische meisjes gingen naar hun eigen hotel en het Israelische stel kwam met ons en het andere NLse stel mee. Kamers genoeg en na aankomst zijn we eerst lekker neergestreken op ons dakterras voor een heerlijk biertje. Het is grappig, je ontmoet mensen en trekt er een paar dagen erg intensief mee op en dat creeert direct een band. Niet een band die nooit meer breekt, maar wij hebben samen de Ha Long Bay gezien.
Nadat iedereen was opgefrost zijn we opz oek gegaan naar iets ‘authentieks’ te eten. Het werd een klein straatstalletje waar een andere Vietnamese gast voor ons bestelde. Dat gaat dan in de trant van ‘doe maar 2 kipgerechten, 2 rundvleesgerechten, 1 varkengerecht, groente en rijst. De meeste vietnamesen lijken in Hanoi op straat te eten, zo voelt het iig wel. Dit zijn geen restaurantjes maar mini klein plastic krukjes (als je mazzel hebt een stoel) en kleine plastic tafeltjes, dit alles in kinderformaat. Het eten kwam en de tafel was overladen. Zo lekker hadden we nog niet gegeten in Vietnam. Niet scherp, heerlijk gekruid en zo gevarieerd. Smullen dus. De rest van de avodn is doorgebracht op het dakterras om nog na te genieten.
Vanmorgen ging de wekker. We hadden een bus richting Ninh Binh geboekt. Een dorpje twee uur rijden vanuit Hanoi naar het zuiden wat een prachtige omgeving heeft. We hadden 5 dollar pp betaald, hier een behoorlijk bedrag zodat we met een tourbus zouden gaan, de Israeli’s gingen ook mee. Vervolgens komt er een jongen die ons ‘ophaalt’ en zegt dat we op de taxi moeten stappen , dat we naar het busstation gaan en dat daar kaartjes voor de bus worden gekocht. Niet wat we hadden afgesproken, die kaartjes kosten namelijk nog geen 2 euro pp.
Onze reisgenote Nohar heeft zoals we zeggen haar op haar tanden en zei duidelijk, nee, of we gaan met de tour bus of we halen ons geld terug. We zijnt eruggelopen naar het hotel en hebben aangegeven dat dit niet de overeenkomst was. De manager van het tourbusbedrijf kwam later om ons te helpen, maar we waren dat bedrijf natuurlijk al zat. De jongens die ons op een taxi hadden willen zetten hadden gewoon de tour te vol geboekt en dachten ons op een bus te kunnen zetten en de rest van eht geld in eigen zak te steken. Alles tourbussen waren tegen die tijd de stad al uit. Uitiendelijk hebben we ons geld terug gevraagd en gekregen. De heren uit ons hotel waren zo vriendelijk ons te helpen met het regelen van een betrouwbare taxi naar het busstation waar we voor 45000 dong pp (nog geen 2 euro) zelf kaartjes kochten.
Busstations zijn niet vergelijkbaar, er zijn geen bussen met nummers oid. De bestemmingen staan er wel op aangegeven maar welke je dan moet hebben. Op het moment dat we naar buiten liepen werden we omringt door mensen die ons in hun bus wilden krijgen, na een halve ronde over het terrein hebben we zelf een vrouw aangeschoten en haar man heeft ons geholpen. De bus was prima en binnen 2 uur waren we in Ninh Binh.
In de bus zat nog een Engelsman die hier tijdelijk woont met vietnamese vriendin ook op weg naar Ninh Binh. We zijn nu dus weer met 6 man en hebben zelfs een tolk .
De rest van de dag hebben we lekker gegeten en we zijn nu net terug van een trip naar een soort van Nationaal natuurreservaat waar we 2 uur zijn rondgeroeid. Die vrouwen die roeien hebben het zwaar! Het was een toeristische trekpleister, maar met name voor de Vietnamesen zelf. Terwijl we voeren zijn we wel 100 keer gefotografeerd. De tocht voer langs hoge bergen en door verschillende grotten, het was ontettend mooi en heerlijk ontspannen. Aan het einde hebben we nog een paar keer een roeiwedstrijdje gehouden met andere bootjes en… Nohar en ik hebben staand op de boot een ‘serenade’ gebracht wat de Vietnamesen helemaal het einde vonden. Een heerlijke aankomstdag in Ninh Binh en het vooruitzicht van avondeten maakt me zo blij!
juutsel |
Tags: busreis, Ninh Binh, roeien, Vietnam
Posted in Ninh Binh |
No Comments »
20° 54' N, 107° 4' E
29 March 2010, 12:40
Tjonge, dat waren me een paar bijzondere dagen. We waren als aangekondigd op een driedaagse trip naar Ha Long Bay. Dat was ook wel even nodig, want Hanoi is een heftige stad. Ik kon de rust van het dobberen op een baai eerlijk gezegd wel even gebruiken. Ons tripje bestond er uit in Ha Long City op een boot (een jonk, wel te verstaan) te stappen en daarvandaan de wereldberoemde baai van Ha Long op te varen (waar volgens de legende een draak de zee is in gegleden en een heel bijzonder spoor van scherpe eilandjes achterliet). Op de boot zouden we dan overnachten om de dag daarop nog wat gekke dingen te doen en dan ‘s avonds in een hotel op een eiland te slapen.
Twee Nederlanders die we in het ho(s)tel ontmoet hadden gingen mee op de trip, dus dat was meteen al gezellig. In de bus en op de boot ontmoetten we nog twee andere stellen: een (jong) echtpaar uit Israel en twee tropische dames uit Australië. Met z’n achten hebben we dikke pret gehad. Overigens, de tour was zelf ook al dik de moeite waard.
De baai van Ha Long is ongelofelijk. Hij was wat mistig, maar daarop waren we door eerdere bezoekers ervan al voorbereid. De eilanden zijn grillige gevormd en steken als dwaze obstakels uit de zee. Heel bijzonder, zeker vanaf een kleine boot. Onze hutten op de boot bleken van alle luxe voorzien te zijn, dus ook op dat front vielen we met onze neus in de boter. Na een indrukwekkende toch op de baai kregen we een bijzondere grot voorgeschoteld. Als een soort grote muil vormde het uitspansel een bijzondere ruimte in een berg. Binnen werd met mooie verlichting het samenspel van stalachtieten en –mieten onder de aandacht gebracht. Met wat fantasie kon je in sommige van de punten vreemde wezens en dwergvolken herkennen. Overigens lieten sommigge uitsteeksels zich ook prima als (hoe prozaïsch) falussen duiden. Het was al met al een wonderlijk samenspel van ingehouden adem, oh’s en ah’s en gegiechel.
Na een nacht op de boot, die met karaoke werd ingeluid, werden we wakker in de sprookjeswereld die de duisternis ons de dag tevoren had doen vergeten. Prachtig. Een ontbijtje verder togen we richting het eiland Cat Ba, dat voor de helft tot nationaal park is verklaard. Even inchecken in ons hotel aldaar (de elfde verdieping, wat een uitzicht!) en we konden op weg gaan naar onze klauterwandeling in het park. Door een soort half-jungle klommen we richting een roestige uitzichttoren hoog op de berg. Eenzaam stond hij daar, zonder ruimte voor stalletjes, bankjes of andere touristische opsmuk. Heel puur en vol roest. Het bordje ‘maximaal 5 personen tegelijk’ gaf weinig vertrouwen. Zonder piepen van de toren (maar met een paar klaaglijke geluiden van ondergetekende) werd het uitzicht bereikt. Prachtig allemaal.
‘s Middags dan nog een boottochtje naar Monkey Island. De naam deed mij (en anderen) direct aan een beroemd computerspelletje van de late jaren negentig denken. Het eiland bleek niet al te groot en vooral uit een strand en ontoegankelijke rotsen te bestaan. Oh, en apen natuurlijk. Schattige, maar behoorlijke pittige beestjes die er niet voor terugdeinsden om een vervelende tourist over het strand achterna te jagen. De gids (eigenlijk Van geheten, maar vanwege zijn lengte meestal Minivan genoemd) waarschuwde ons dat te dicht naderen van de aapjes weleens op een bezoekje aan het ziekenhuis zou kunnen komen te staan. Enige voorzichtigheid was dus geboden, maar na wat wederzijdse werderwaardigheden te hebben uitgewisseld, kwamen mens en aap steeds nader tot elkander. De wederwaardigheden bestonden overigens voornamelijk uit voedingsmiddelen…
De avond op het eiland Cat Ba bestond uit een vrolijke mengelmoes van rijst met stokjes en bier met een stoelmassage. Oh, en wegens een internationale stroombesparingsactie was er ook nog een klein uurtje kaarslicht. Heel gezellig allemaal. Met een treurig gevoel namen we de laatste ochtend langzaamaan achscheid van het eiland, de baai en onze nieuwe vrienden. Een prachtig avontuur vol romantische grotten, spetteren in kayaks, kletsen met jan-en-alleman en luid gelach…
michieldewit |
Tags: Boot, Ha Long Bay, Monkey Island, Vietnam
Posted in Vietnam |
No Comments »
21° 3' N, 105° 50' E
25 March 2010, 16:59
Even een kort berichtje vandaag vanuit Hanoi. Dit was onze eerste hele dag in de hectiek van deze wonderlijke stad. Vandaag zijn we diverse Nederlanders tegengekomen, waaronder een studiegenootje van Judica en zijn we opgelicht door een taxichauffeur. Het eerste is wat mij betreft wonderlijker dan de zaak met de taxi: chauffeurs zijn nu eenmaal boeven. De man liet ons 14 euro betalen voor een ritje dat eigenlijk hooguit 5 euro had moeten kosten. Niets aan te doen, de meter is de baas.
Vanochtend zijn we (met de taxi) naar het Ethnologisch museum (oid) aan de rand van de stad geweest. Prachtig gebouw, nog heel recent, en een heel interessante collectie. In het museum was van alles te lezen en zien over het dagelijks leven van de diverse minderheisgroepen die in Vietnam leven, waaronder de Thai, de Khmer en de Cham. Buiten was een openluchtmuseum ingericht met daarin voorbeelden van huizen. Erg leuk om te zien en goed gedaan ook.
De rest van de middag hebben we wat rondgehangen in de stad, de geuren en geluiden in ons opnemend. Ik kan nog niet erg wennen aan de hectiek hier. Het constante getoeter en geronk op straat verdwijnt nog niet vaak genoeg in mijn achterhoofd en maakt me wat moe. Het zal wel wennen.
Voor de komende drie dagen hebben we een tour naar de Halong baai geboekt. Dat is een werelderfgoed dat zeer de moeite waard schijnt te zijn. Een baai met daarin duizenden zeer wonderlijke eilanden. We gaan met de boot er doorheen, grotten bezoeken, wandelen en nog wat meer. Belooft een mooie tocht te worden.
Het grootste deel van onze spullen blijft achter in het hotel hier. Wel een beetje spannend, al zijn de hoteneigenaren beslist te vertrouwen. Met een minimale bepakking verdwijnen we morgenochtend in alle vroegte voor drie uur in een bus, om daarna met een groepje van pak ‘m beet 16 man (waaronder nog 2 Nederlanders uit ons hotel) de tourist uit te gaan hangen. To be continued…
michieldewit |
Tags: Ethnisch, Hanoi, Museum
Posted in Hanoi |
No Comments »
21° 3' N, 105° 50' E
24 March 2010, 1:27
Gisteren was een rare dag, nadat we de tickets voor de trein hadden gekocht hadden we verder niets te doen dan een beetje rond te lopen. Ik moet bekennen, Nanning heeft mijn hart voor China sneller doen kloppen. Zoals geschreven voelde het een beetje als Italie, de sfeer, de mensen en de temperatuur. We hebben heerlijk rondgekuierd langs alle winkeltjes.
Na een lange straat kwamen we bij een park aan, het is grappig, ze zijn geen Europeanen gewend want we werden nog best veel aangekeken. Het park zwermde met de mensen en je zou niet zeggen dat het een door-deweekse dag was. Er werd gekaart, Chinees schaak gespeeld, sigaretten gedraaid, veel gespuugt maar met name genoten. Bij een soort van winkelcentrum hebben we heerlijk gegeten, voor 2,40 allebei een maaltijd met rijst. Er werd speciaal iemand gehaald die Engels sprak en ze wilden het ons zo graag naar de zin maken. De mensen zijn gewoon vriendelijk en behulpzaam. Helemaal toen Michiel zijn Cola omgooide kwam de manager zelfs helpen om de tafel snel weer schoon te maken en uiteraard een nieuwe cola. Service met een glimlach.
We zijn verder gelopen nog meer in mijn ogen ‘echt’ Chinese straatjes met allemaal winkeltjes, eten, electronica. Francis en Aman, kleding in jullie maat en zo ontzettend veel keuze. Het was echt geweldig en we hebben dan ook met volle teugen genoten. Op een gegeven moment waren we in die kleine straatjes helemaal de weg kwijt. Weer helemaal terug gelopen en even in het park gaan zitten.
Daar werd muziek gedraaid en waren allemaal mensen aan het stijldansen. Het was leuk om te zien hoe ze dansen en ik heb Michiel kunnen overtuigen om ook een dansje te wagen (chachacha op bergschoenen, geen aanrader). Ik vond het helemaal super maar als europeanen blijf je niet onopgemerkt en na het nummer stond er een hele kring om ons heen die applaudiseerden. Toen we weer gingen zitten kreeg Michiel heel veel complimentjes, grappig is dat hij ook de complimentjes voor mij krijgt. Hij heeft het goed gedaan met mij bleken ze te zeggen. Erg grappig alleen was Michiel wat gegeneerd.
Weer terug naar het hotel, spullen pakken en het station amar eens verkennen, het ging allemaal soepel, alleen was Michiel zijn jas nog even kwijt (en weer gevonden) en ruim op tijd zaten we in de trein. Vierpersoonscoupé met zijn tweeen, de trein was erg leeg.
Vannacht moesten we notabene twee keer de trein uit, eerst bagagecontroloe en paspoortcontrole in China, daarna (na een half uurtje dutten) eruit voor een controle in Vietnam bij Dang Dong. Alle bagage moest elke keer mee. Het station was echt prachtig, maar geen puf om foto’s te maken. De rest weinig geslapen.
Om 5 uur lokale tijd kwamen we aan, zonder geld en dus erg vroeg. We zijn maar gaan lopen en zijn erachter gekomen dat er ook in de buitenwijken veel pin machines staan. Alleen doen ze het echt niet allemaal. Pas de 7e pin automaat werkte en toen konden we een taxi pakken. We zitten nu in het hotel te wachten tot we in kunnen checken, maar er is al een heerlijk ontbijtje geserveerd en we komen weer helemaal tot rust.
juutsel |
Tags: Hanoi, paspoortcontrole, pinnen, Trein
Posted in China, Hanoi, Vietnam |
No Comments »
22° 49' N, 108° 22' E
23 March 2010, 6:05
Het is nu rond 13:00, we zijn net langs de lokale fruitmarkten gelopen en hebben veel dingen gekochtdie we niet kennen. Vannacht zijn we rond 02:00 aangekomen, de trein had vertraging. Gelukkig hadden we een hotel gezocht wat ongeveer naast het station lag, dus dat was snel gevonden. We hebben gereserveerd, ja… maar de kamer die we gekregen hebben is toch iets luxer dan wat we geboekt hebben. Mazzel, want we hebben de prijs wel gewoon op papier staan, dus als ze moeilijk doen is het niet onze schuld.
De kamer is luxe… de meest luxueuze kamer tot nu toe. We hebben twee 1.20 bedden, een bankje, een bureau met computer, een tafel met spiegel, een mini keukentj, arico, tv en badkamer. Kortom, we baden in de luxe.
Het geluk is dat we een internetkabel hebben, na al het internet gedoe in Beijing ( tot nu toe grootste bron van frustratie op de reis) is het heerlijk gewoon even te kunnen posten.Vannacht bij aankomst was het in Nederland een normale tijd zodat we ook nog weer een keer hebben kunnen bellen. We horen dat veel mensen ons volgen, maar even een stem horen is toch ook fijn.
Het grootste doel van vandaag was tickets bemachtigen voor de trein van vanavond naar Hanoi. Via Google translater hadden we de zin ‘wij willen twee tickets voor de trein van vanavond naar Hanoi’ vertaald en op de Bebooks gezet. Toen we het hotel uitliepen vanmorgen viel de warmte en vochtigheid als een deken over ons heen. Met alle fruitstalletjes en winkeltjes is dit het China wat ik voor ogen had, warm, zweterig maar ontzettend levendig. Grappig eigenlijk, je krijgt dan pas echt een vakantiegevoel. Gisteren hoorden we da thet in Nederland ‘eindelijk’ een beetje lekker weer wordt. Wij zijn binnen 3 weken van +2 naar –24 en weer terug naar +25. Ongelofelijk en een beetje bizar. De nieuwe spijkerbroeken zijn alweer te warm om te dragen en we komen tot de pijnlijke conclusie dat we echt niet genoeg ‘lichte’ en luchtige kleding bij ons hebben.
Terug naar de tickets. Ze begrepen precies wat we bedoelden met de Bebook en afgezien vand at ik mijn paspoort in het hotel had laten liggen ging het vloeiend. We hebben berekend dat de tickets ons nu ongeveer 210 euro hebben gekost voor 2 pers (van Beijing naar Hanoi) terwijl als we de rechtstreekse trein hadden genomen dit meer rond de 550 zou zitten. Toch lekker bespaard en dat maakt dat we ook beter van de luxe in de kamer kunnen genieten.
Michiel heeft net een vrucht ontleedt, geen idee hoe we het moeten eten, hij omschrijft het als een waterige kiwi. Google verteld ons dat het een Pittaya is ( http://en.wikipedia.org/wiki/Pitaya)… hmm, lekker fruitontbijt!
juutsel |
Tags: fruit, Nanning, trienkaartjes
Posted in China |
No Comments »
24° 20' N, 109° 25' E
22 March 2010, 15:18
Vijfentwintig dagen onderweg. Judica en ik zijn reizigers geworden. Nog nooit ging ik zo lang op reis. Vanavond luister ik voor het eerst naar muziek op mijn MP3 speler. Ik verveel me niet, er gebeurt altijd wel iets en als er even niets gaande is, is dat met opzet om te rusten.
Buiten schieten landschappen voorbij. Nu donker, eerder nog verlicht door een zon die de afgelopen dag steeds warmer is geworden. We kruisen de kreeftskeerkring en komen in subtropisch gebied. Alles verandert en tegelijkertijd blijft er ook zoveel hetzelfde.
Naast me ligt mijn rugzak. Mijn huis. Inmiddels weet ik de weg in huis. Ik sjouw al meer mee dan toen ik uit Nederland vertrok. Een nieuwe broek uit Peking, ook een paar t-shirts. Onderweg heb ik drie speldjes verzameld, één met het trotse gezicht van de grote Khan, wat sterren en een paleis op rood uit China en een statig gebouw uit Irkutsk. Maar niet alles heeft het gered. Een thermometer moest achterblijven omdat hij rode tranen plengde en mijn bruine afritsbroek heeft onbedoeld een niet-zo-sexy open kruis gekregen.
Het leven was tot nu toe conformtabel. Aankomen, dat levert wat stress op. Je weg zoeken. Waar kunnen we eten kopen? Waar kunnen we ‘s avonds iets bikken? Wat is leuk? Steden zijn dan makkelijk. Nu trekken we door naar Vietnam. Voorlopig mijden we de steden een beetje, want stadsmoe. Maar in steden spreekt men Engels, is alles veilig en eenvoudig. Buiten wordt het handen-en-voetenwerk. We houden ons beeldwoordenboek paraat.
Vanmiddag hebben we kennelijk eendenmaagjes gegeten. Het was wat taai, maar zag er beslist smakelijk uit. Ik dacht aanvankelijk een soort rundvlees op de schotel te hebben zien liggen. We hadden geen idee wat te bestellen en wezen dus maar iets bij iemand aan. Interessante gewaarwording. Het was smakelijk, maar wetende wat het was had ik het nooit besteld. In Vietnam eten ze alles. Vrijwel letterlijk. Sommige diersoorten worden door de Vietnamese eetlust zelfs bedreigd.
Nog een uurtje of drie eer onze trein halt houdt in Nanning. We maken ons klaar om China te verlaten. Vietnam lonkt. Maar weg zijn we nog niet. Reizigers moeten zelf voor hun vervoer zorgen. Hoe komen we in Vietnam? De trein, waarschijnlijk. Maar zijn er niet ook bussen? Misschien is dat wel goedkoper? Hoe lang doet zo’n bus er dan over? Comfort? Toch maar de trein doen dan? 35 dollar is niet veel voor een treinreis. Hoe staat het trouwens met ons dagbudget? Leven we niet te duur? Maar ach, vandaag hebben we maar zes euro uitgegeven, dus dat gaat dan toch wel goed? Allemaal vragen.
Onze Chinese reisgenoot snurkt. Veel mensen snurken. Naarmate mensen dichterbij bij je oor slapen, snurken ze harder. Dat is de regel. Gelukkig heb ik oordopjes bij me. Treinbanken slapen overigens toch niet echt lekker, dus veel slaap mis is door de zagerij eigenlijk niet. Nog een paar liedjes luisteren en dan zelf ook nog even op een oor gaan. Wij zijn reizigers.
michieldewit |
Tags: Reiziger
Posted in Algemeen |
No Comments »
39° 54' N, 116° 19' E
22 March 2010, 12:07
Klein trauma gisteravond. Groot gebouw. Heel groot gebouw. Gisteravond om 18:46u vertrok onze trein vanaf Beijing West naar Nanning (zuid China). We hadden geen idee dat Beijing West groter zou zijn dan het centrale station. Sterker nog, we hadden niet gedacht op het grootste treinstation van heel Azië terecht te komen. Het was een indrukwekkende ervaring. Gewapend met slechts een vertrektijd en treinnummer (T189) kwamen we in de inmense vertrekhal terecht. Het voelde meer als een vliegveld dan als een treinstation, om eerlijk te zijn.
Enfin, we troffen een groot scherm. Vier kolommen met treinnummers en tijden gaven de gang van zaken voor de komende uren weer. Ofschoon we ruim op tijd waren, stond onze trein al in de eerste kolom aangegeven. Afgezien van ‘T189’ en ‘18:46’ herkenden we tussen alle Chinese symbolen verder niets dan een ‘9’. Geen idee waar dat op sloeg. Perron, dachten we? Maar op het station was nergens een vermelding van perrons te zien, alleen ‘waiting rooms’. Op naar wachtkamer 9 dan maar.
Wachtkamer 9 deed niet onder voor een gemiddelde vertrekhal op Schiphol. 8 rijen met stoeltjes en ladingen mensen, allemaal bepakt alsof ze lang op reis wilden gaan. Verder langs de muren stalletjes met eetwaren en wat te drinken. Behalve een heren– en damestoilet troffen we tot onze vberbazing ook nog een ‘boiler room’ waar mensen hun noodles konden bereiden. We sloten plichtsgetrouw maar aan in wat een rij leek voor trein T189. Want goddank, ons treinnummer stond op een van de vier informatieborden in de hal vermeld.
Na een half uurtje wachten werden we verrast door mannetjes in het rood. In de hoop wat wijzer te worden, toonden we hen onze treinkaartjes. Meteen enthousiast gebaarden ze ons mee te lopen. Mijn tas werd, na een paar gromgeluiden van verbazing over het gewicht, op de schouder van een van de mannetjes geholpen. Bij de ingang van de hal werden de tassen op een wagentje gelegd en naar een balie geracet. Wij holden gespannen achter onze bagage aan: wat gaan ze doen? Bij de balie kregen we twee ‘tokens’, zoals je die ook bij een garderobe zou krijgen, in ruil voor 10 yuan. Geen idee wat het plan verder was, liepen we — angstig dat onze tassen met kleding en eten in een bagagewagon zouden verdwijnen - achter het mannetje aan.
Wat toen gebeurde was echt verbazingwekkend: we schoten ergens een deur door en belanden daarmee op een lange gallerij boven de sporen. Veel sporen. Het rode mannetje vond moeiteloos de weg naar het perron met onze trein en stopte het wagentje bovenaan de lange trap. We moesten de tokens weer teruggeven. Ik zocht nog naar een lift of een teken dat we onze tassen weer op onze ruggen moesten hijsen, toen het mannetje (amper 70 kilo zwaar) het gewichtige wagentje langs een te smal hellinkje de trap af liet glijden. Hij moest al zijn gewicht in de strijd gooien en daarbij ongeveer 45 graden achterover leunen om het karretje in bedwang te houden. Het leek onmogelijk.
Heelhuids beneden aangekomen raceten we verder naar onze wagon, alwaar we – na alle commotie eindelijk gerust – de trein instapten. Onze 4-persoonscoupé bleek nog leeg. Pas een paar uur later (we lagen toen al onder de wol) kwamen er nog twee Chinezen bij. De oudste van de twee (Niu) sprak een paar woordjes Engels en heeft ons het grootste deel van de dag beziggehouden. Hij liet me Chinese wijn proeven (niks wijn, gewoon sterke drank!) en probeerde ons een paar simpele dingen uit te leggen, waaronder het feit dat onze trein kennelijk twee uur vertraging heeft opgelopen, ergens vannacht. De aankomsttijd van de trein is volgens het spoorboekje half 12 ‘s avonds, maar dat wordt nu dus ergens midden in de nacht. Dat wordt een korte nacht…
michieldewit |
Tags: China, Chinese wijn, Station, Trein
Posted in China |
No Comments »
37° 4' N, 114° 30' E
21 March 2010, 14:00
We zijn nu alweer bijna een week in China en dat het een ander volk is valt wel op. Hieronder een paar opvallendheden (voor ons dan) over Chinezen en Beijing.
- Ik dacht dat Chinezen allemaal erg klein waren, maar hoewel de gemiddelde lengte misschien niet hoog is zijn ze toch nog steeds langer dan mij.
- De tafelmanieren van Chinezen zijn anders. Chinezen kunnen zonder meer beter met stokjes overweg dan ik ooit zal leren (al ging het best goed), maar stel je eens voor een bak noodles of spaghetti met een glibberige saus op te eten met stokjes. Dat gaat dus niet. Vandaag hadden wij iets soortgelijks en ik keek om mij heen om te zien hoe de anderen dat deden. Het is simpel, je pakt een homp noodles en stopt die in je mond (die dus vlak boven je bord zweeft) en vervolgens bijt je de noodles af of je slurpt ze naar binnen. Tijdens het eten in restaurantjes of food courts is ons al opgevallen dat ze graag de stilte van het eten doorbreken met heerlijke smak geluiden. Ik ben nog niet ingeburgerd, sterker nog, Michiel en ik konden het niet eens al zouden we willen. Toch ergens nog iets opgepikt van de opvoeding.
- Het toiletgebruik is hier meer als in Frankrijk, met van die wc’s die in de grond zitten en waar je overheen staat (moderne versie van het Mongoolse toilet). Dat is allemaal logisch en goed, maar als je bij een groot warenhuis oid naar toilet gaat sta je toch even raar te kijken als de toiletten in zijn geheel geen deuren hebben. Je kon gewoon bij iedereen meekijken, niet echt mijn ding. Oh en nog iets, ze spoelen het wc papier niet door (jakkie bah!)
- Chinezen zijn echt dol op kinderen, als er een babywagen langskomt veranderen mensen en als je kinderen wat ouder zijn pakken ze ze zo op om mee te spelen. Net als alle andere kinderen vind ik ze volledig vertederend. Mij is echter opgevallen dat de kleding van de kleine kids (laten we zeggen tot 4 jaar ofzo) soms anders is. De kids hebben een broek aan met een soort van gat bij het kruis, normaal zie je dat niet behalve als je ze bijv. op je nek zet en de kont hangt naar beneden. Dan komen daar billetjes uitzetten. Ik denk dat het super praktisch is, makkelijk te verschonen en als een kind moet hoeft het alleen maar op de hurken te gaan zitten. Zo heb ik al heel wat babybilletjes gezien.
- Waar ik in Moskou/ Rusland en Mongolië vooral opmerkingen maakte over de schoenen en kleding van vrouwen, het is hier helemaal anders. Uiteraard geldt het niet voor iedereen maar schattige kleding is hier helemaal hip. Beertjes op je handschoenen, strikjes in je haar, op je schoenen, kittens op je rugzak het maakt niet uit als het maar op een kinderlijke manier schattig is wordt het gedragen door vrouwen. Ik vond het al moeilijk om de leeftijd in te schatten, maar op deze manier heb ik het idee dat de helft vavnde bevolking 12–15 jaar oud is.
- Het metrosysteem in Beijing was ook weer zo heerlijk goed georganiseerd. Er werd bij elke halte in het Engels verteld waar we waren en we konden de weg dan ook goed vinden. Er hangen lcd schermen in de metro en op alle stations, alle lussen/ handgrepen waren voorzien van reclame en het meest opvallende: Bij sommige trajecten was er in de metrotunnel ook reclame buiten/ op de tunnelmuur. We weten niet of het geprojecteerd werd of dat er een scherm was wat meebewoog op de muur maar ik heb nog nooit zoiets gezien, hartstikke hip!
- Als een van de laatste acties vandaag ben ik losgegaan in een snoepwinkel. Snoep geeft meestal wel iets van de cultuur weg en ik vond het wel spannend. We konden niets lezen en hebben gewoon lukraak dingen in een tas gegooid. De meeste dingen die we hebben gekocht, zijn we nu achter. zijn geconfijt of gedroogd fruit. Er is eigenlijk bijna geen chocola oid te vinden. Het verklaard wel waarom de kids hier niet zoveel overgewicht hebben en het is super lekker.
- Michiel was opgevallen dat ze een soort van openbare sportspeeltuinen hebben. Vandaag liepen we toevallig langs zo een speeltuin en daar staan dan (wel simpele) uitvoeringen van een groot aantal fitnesstoestellen. Een soort van looptrainer (de NLse crosstrainer zonder armen), voor buikspieroefeningen, voor armspieren etc. Hartstikke goed en voor iedereen toegankelijk.
- Chinezen zijn dol op tokens, bonnetjes etc. In sommige winkels pak je iets wat je wilt kopen, dan krijg je eerst een bonnetje van een medewerker, dat bonnetje reken je dan af en wordt gestempeld, met dat gestempelde bonnetje ga je dan weer terug naar de medewerker en krijgt je aankoop. Het is natuurlijk ontzettend correct maar soms gaat het wat ver. Op station daarnet heeft iemand ons geholpen met de tassen. Het was officieel en we moesten er 10 yuan (ong 1 euro) voor betalen, vervolgens kregen we beide een plastic plaatje met nummertje. Niet dat onze tas ergens was gemerkt maar goed, Vervolgens liepen we sowieso met hem mee en 5 minuten later konden we het dingetje weer inleveren. Hierbij keek hij ook nog controlerend naar het ding. Eigenlijk volledig nutteloos zou je kunnen zeggen.
- Last but not least, de chinezen die wij hebben ontmoet nemen het niet altijd zo nauw met de waarheid. We waren niet opgehaald omdat de auto op die dag niet mocht rijden (vervolgens kregen we een mail dat een andere medewerker het was vergeten door te geven). In de winkeltjes waar je af kunt dingen is het nog erger maar daar is het dan ook onderdeel van het spel. Zo worden typenummers opeens de óorspronkelijke’ prijzen en doen ze je bijna geloven dat als jij niet koopt ze verhongeren.
Er zijn vast nog tientallen andere dingen die ons zijn opgevallen, maar die even niet naar boven komen. Chinezen zijn een vriendelijk volk, ze zijn niet bang je aan te raken en willen graag helpen. Ik geloof dat ze ons zo hier en daar ook grappig vonden en ons hartelijk hebben uitgelachen. Ondanks de leuke dingen is het toch nog niet helemaal mijn land maar genoten heb ik zeker.
juutsel |
Tags: chinezen, Eten, kinderen, Metro, snoep, sport, wc
Posted in China |
No Comments »
|
|
