Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


55° 45' N, 37° 37' E
1 March 2010, 20:41

Het leven is best goed in Moskou

Panorama van het Kremlin

Van­daag hebben we het Krem­lin bezocht. Door­dat we eerdere dagen over­weldigd waren en ver­moeid door alle indrukken, hebben we van­daag uit­ge­zocht om het alle­maal in rust te bek­ijken. Dat de Russen onver­bid­delijk zijn, merk­ten we meteen. Michiel’s stu­den­ten­pas (zon­der datum) werd niet geac­cepteerd voor kort­ing (ja, we probeer­den te fraud­eren…). En hoewel tien­tallen mensen door de poort­jes gin­gen met tassen, moesten wij de onze afgeven. Stom genoeg waren we uit­er­aard de mut­sen en hand­schoe­nen in de tas ver­geten, zodat wij bij het Krem­lin zijn verkleumd.

Na een korte wan­del­ing over een prachtige brug met een toe­gangspoort naar het Krem­lin, stond ik daar iet­wat ver­baasd. Om mij heen alle­maal mod­erne gebouwen en niet wat van enig geschied­kundig belang leek! We liepen verder en trof­fen daar een enorm kanon, genaamd het kanon van de Tsaar. Kanon­sko­gels zo groot als mijn dijbeen! Heel indruk­wekkend. Toen open­baarde de wereld van gouden toren­t­jes zich aan ons. We speelden luis­ter­vink bij een voor­bij lopende groep en kwa­men er achter dat de kleuren in de kerk een beteke­nis hebben. Goud stond voor het god­delijke, groen voor leven en blauw voor de heilige maagd Maria en de onschuld. Van­daar dus al die gouden koepels.

Wat vol­gde zal ik niet in details beschri­jven. Ik kan kort zeggen dat het over­weldigend was, prachtig en mooi, maar dat ik voor­lopig vol­doende ico­nen en iconos­tases gezien heb en dat het gebrek aan Engelse bijschriften tot veel spec­u­latie en soms hilar­iteit leidde.

Na al deze pracht hebben wij sim­pel bij een met­ro­sta­tion lekkere warme brood­jes gekocht en opgepeuzeld. Omdat wij als ‘ervaren met­ro­gangers’ de weg al vol­doende ken­nen zijn wij ‘mondain’ vier haltes verder op zoek gegaan naar een leuk caféetje. Hier­bij liepen we nog tegen een mark­tje aan met mobiele kraam­p­jes waarin alles achter glas lag uit­gestald, want koud. Ver­vol­gens genoten van een kopje koffie en heer­lijke thee, met wat ik dacht dat een zoet broodje was, maar wat bleek vlees en ui te zijn. Vlak voor­dat we weer bij het hos­tel waren, zijn we nog op ont­dekking gegaan naar een grote super­markt ergens in de buurt. Onder­weg nog bruistablet­ten gekocht (ja mam, ik let heus op de vita­mien­t­jes!) en flink wat eten inges­la­gen voor de trein­reis. Zo’n super­markt geeft een goed beeld van wat men belan­grijk vindt: acht schap­pen alco­hol ver­sus een half schap groen­ten en fruit, veel diepvrees en vlees en twee schap­pen vol met ver­schil­lende soorten olie. Je kunt je voorstellen dat die prachtige Rus­sis­che vrouwen met zo’n eet­pa­troon niet al te lang gecon­serveerd blijven.

Omdat wij ons goed willen aan­passen, hebben we de hele avond aan de wodka gezeten, met als ‘ver­ant­wo­orde’ avond­maaltijd diepvries­lasagne en blini (pan­nenkoek­jes) met vlees zon­der vlees met jam. Zeer ons­make­lijk dus eigenlijk.

De was is gedaan, de tick­ets zijn gehaald: eerst nog inpakken en dan zijn we klaar voor de trein, mor­gen. Maar eerst gaan we mor­gen nog Lenin bek­ijken en zwieren op het ijs in Gorky park. Het leven is best goed in Moskou…


55° 46' N, 37° 38' E
1 March 2010, 15:16

It's all about the ladies

Vanocht­end waren we weer getu­ige van een typ­isch Mosk­ouse aan­gele­gen­heid. Gezeten aan een klein IKEA tafeltje in de hal annex keuken passeerde ons halver­wege twee boter­ham­men een wat oud­ere man. Een Rus. Hij liep in een wat armetierig hemdje en een vod­derige broek. Na tien min­u­ut­jes kwam hij terug van de douche en ging terug zijn kamer in.

Eerlijk gezegd dachten we dat de man vri­jgezel was, maar de vrouwen­stem die niet veel later van zijn kamer kwam, ver­ried iets anders. Ze klonk erg jong, zeker 20 jaar jonger dan de man. Na een kwartiertje flar­den van hun gesprek (enkel Rus­sisch) te hebben aange­ho­ord, kwam de ont­knop­ing van het ver­haal net voor onze nieuws­gierigheid ons te kwaad dreigde te wor­den. De vrouw stapte naar buiten, even grijs als de man en gek­leed in een niet al te sjiek coltru­itje. Het stel bleek gewoon een shabby Rus­sisch echt­paar. Of toch niet?

Nadat mevrouw haar lip­pen zorgvuldig had bew­erkt met haar lip­pen­s­tift, toog ze terug haar kamer in om nog geen vijf minuten later terug te komen. Ze leek wel een tsa­rina! Getooid met een bont­muts en gehuld in een uiterst ele­gante bon­t­jas was ze van een lelijk eendje in een… wat oud­ere zwaan veran­derd. De man zag er overi­gens nog altijd shabby uit.

Waarom dit nou zo typ­isch Mosk­ous is? Op straat lopen alle vrouwen er als cat­walk­mod­ellen bij. Prachtige jassen, duren schoe­nen, tas­jes van design­ers, het kan niet op. Maar navraag leerde ons dat de meeste van hen hele­maal geen geld hebben voor al die luxe. Ze lenen zich vaak een breuk om en goed uit te zien, om een iPhone te kun­nen showen en een ‘rijk’ leven te lijken te lei­den. Maar thuis is het bit­tere armoede. Uiter­lijk ver­toon is hier belan­grijk, vooral voor de dames. Want hoe ongelukkig je ook bent, je wilt niet dat anderen dat aan je kun­nen zien…