Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

De laat­ste post was net voor­dat we naar het sta­tion gin­gen. Nu is het 23.13 Moscow tijd (de trein kent alleen Moscow tijd) en we rij­den door een donker land­schap met veel sneeuw. Het was nog een gedoe, met de metro ging alles goed, er was ons alleen verteld dat er twee tre­in­sta­tions waren bij het metro sta­tion. Toen we boven kwa­men wis­ten we dan ook niet zeker waar we heen moesten en het cyril­lisch hielp niet. We vroe­gen een voor­bi­j­ganger of dit het goede sta­tion was, het antwo­ord luidde ‘da’. Goed, dat hebben we gered, en een­maal bin­nen wer­den we nog min­der wijs. De eerste vrouw achter een loket wilde niet helpen. Mijn stress­niveau was enorm geste­gen en ik rende bijna rond als kip zon­der kop. Michiel hield het hoofd koel. Bij het andere loket was de vrouw vrien­delijk genoeg om ons in Rus­sisch te vertellen dat we door moesten lopen en ze wees een richt­ing op. Uit­er­aard liepen we eerst ver­keerd en kon­den geen spoor vin­den. Terug en de andere kant op. Het rare was dat je het gebouw weer uit moest lopen en dat de sporen ongeveer 100 meter verder waren. Michiel had tegen die tijd goed door waar we heen moesten en lei­dde mij recht­streeks naar het spoor. Daar stond de trein met bij elke deur een Chi­nese  conducteur/ treinbe­di­ende. Op naar wagon 9. Daar aangekomen keek ‘onze’ treinbe­di­ende moeil­ijk naar onze tick­ets. Wij hebben 2 boek­jes gekre­gen, 1 met de trein tick­ets naar Irkutsk en Ulaan Baa­tor en een met de tick­ets van Ulaan Baa­tor naar Bei­jing. Direct vroeg hij met gebaren of we naar Ulaan Baa­tor gin­gen. Nee, was het antwo­ord Irkutsk. Er werd iemand anders bijge­haald en ik werd met de min­uut onrustiger. Na over­leg mochten we in ieder geval de trein in, ein­delijk. We wer­den naar onze coupé gewezen en kon­den de grote rugza­kken neerzetten. We waren ver­bi­js­terd, wat een luxe coupé! Als je bin­nenkomt aan de rechterkant twee banken/ bed­den die ook kun­nen wor­den opgeklapt. In het mid­den een tafelte (met ther­moskan) en tegen­over de banken in de hoek bij het raam nog een grote zit­stoel. Michiel zit nu opgekruld in die stoel foto’s te maken.

Verder is er links na de deur direct een ondiepe kast met een paar haak­jes en… de deur naar de ‘bad­kamer’.
Een klein hokje met een kraan en een hand­douche, het water loopt dan via het putje weg. Er is een grote bagageruimte in een vak boven de gang, daar zit­ten onze rugza­kken in en onder de zit­stoel en het onder­ste bed is vol­doende ruimte om onze reis­tas­jes met kled­ing en al het eten neer te leggen. Verder hebben we heer­lijk ste­vige kussens, kraakheldere witte lak­ens en zelfs bed­lam­p­jes. Overal lijkt aan gedacht, we hebben de optie voor schemer­licht en gewoon TL licht en zelfs een stop­con­tact. Er zijn gordi­jn­t­jes en zelfs een uitk­lap­baar mini trap­petje om op het boven­ste bed te komen. Beide bed­den hebben een mini rekje/netje waar je een aan­tal spullen bin­nen hand­bereik kunt houden. Het enige nadeel is dat we de ver­warm­ing niet uit kun­nen zetten en dat het hier bloed­heet is. Oh.. en de wc’s hebben geen wc papier, maar ook daar waren we op voorbereid.

Nadat we een beetje waren bijgekomen van de stress hebben we onze spullen uit­gepakt en zijn op onder­zoek uit­ge­gaan. Aan de twee uitein­den van onze wagon zit­ten de toi­let­ten en er is een samovar voor warm water. We zijn de ver­schil­lende rij­tu­igen doorgelopen en hebben gezien dat de samovars op kolen wor­den gestookt, hier en daar liggen in de tussen­stukken zakken met kolen. Het is duidelijk een Chi­nese trein, ik had al begrepen dat die wat luxer waren maar we kun­nen geen enkel teken lezen wat ergens staat genoemd. De wag­ons lijken op elkaar, afgezien van de coupe’s die ook voor vier per­so­nen zijn. Een paar wagon’s verder is de restau­ratie wagen. Hier hebben ze kaarten met Rus­sis­che menu’s en het ziet er niet al te duur uit. De menu’s zijn enorm, maar ik heb al eerder begrepen dat hoewel de menu’s veel lijken vaak de helft van het aan­bod niet beschik­baar is. We hebben lekker warm water gehaald en thee gezet (super dat we die meehebben).

De bed­den zijn nu opge­maakt, overdag doe je er een hoes over­heen zodat je gewoon op de onder­ste bank kunt zit­ten. De trein rijdt en wij hebben eigen­lijk een mini eigen huiskamertje. Hier zit­ten we dan met een lekker kopje thee te geni­eten van het feit dat we zon­der zelf iets te doen reizen, het voelt nu alsof we echt een sto­ere reis doen, Moskou was een soort van ste­den­trip en opwarmer, de trein rijdt en wij gaan mee, op naar Siberië.