De tweede dag in de trein, we hebben er al een behoorlijke rit opzitten maar het verveelt nog steeds niet. Eigenlijk had ik ergerns gedacht dat je het snel zat zou zijn en je opgesloten zou voelen, maar niets is minder waar. Op een of andere manier ervaar ik het al een grote luxe om met de trein te reizen. Voordat we vertrokken waren er veel Russen die zich afvroegen waarom we in vredesnaam voor de trein kozen. Je kan toch net zo goed vliegen. Zij zouden er alles aan doen om Russische treinen te vermijden. Nu zitten we strikt gesproken in een Chinese trein, maar dat is voor het verhaal even niet belangrijk. In een vliegtuig zit je opgepropt met meestal toch een minimum van honderd mensen, vaak zit je naast iemand die je niet kent en er soms ongrewenste gewoontes op na houdt. Hier in de trein heb je je eigen coupe en als je contact wilt kan dat…maar je voelt je niet verplicht en als je zin hebt in rust trek je je gewoon terug (goed dat is de luxe van een eerste klas coupé).
Zo is Michiel nu met wat mensen uit onze wagon wat eten in de restauratie terwijl ik net heb gedouched en nu geniet van de rust. Nog zo een voordeel, de douche. Het is een handdouche en stelt misschien niet zo veel voor, maar het zorgt er wel voor dat ik me waneer ik wil heerlijk op kan frissen. Om daar even op door te gaan, het water liep niet niet weg en ons badkamertje staat blank. Nu zie ik net het deurtje op slot gaan (we delen de douche met de chinese treinbeambte) en volgens mij is hij het probleem aan het oplossen. Er klinkt in ieder geval een hoop geplons). Het uitzicht is een derde punt waar ik zo van geniet, ook al is het uitzicht met name wit (sneeuw) met veel berkenbosjes, het is erg rustgevend om naar te kijken en geeft ook een beter beeld van de afstand. Ik zou zeggen, als het kan kies ik deze trein boven vliegen.
Hoe is het verder? Heerlijk rustig en ontspannen hebben wij ook hier al ons dagelijkse ritme weten te vinden. Wonder boven wonder doet het stopcontact het op dit moment wel, zodat de laptop weer vol opgeladen is en ik me tijdens het typen van dit bericht niet hoef te haasten. Het lijkt te maken te hebben met hoeveel stroom er verder gebruikt wordt aan boord. De willekeur van welk stopcontact het nu wel of niet doet is ons nog niet helemaal duidelijk, maar we zijn blij met elk beetje stroom.
Gisteren hebben we nog wat kleine eet en dink dingen op de kop getikt en heerlijk gegeten in de restauratie. Michiel zei net tegen onze Amerikaanse reisgenoot dat hij het eigenlijk wel jammer vond dat we niet in een keer doorgaan. Waar er in Moskou druk was om van alles te bezoeken is dit een soort van oase, je hoeft niets te bezoeken maar je rijdt er wel langs en eht is zoooo ontspannen. Er valt dan ook niet zoveel te vertellen, de foto’s die later worden toegevoegd zullen meer zeggen over hoe het hier is. Bij elke stop gaan we even naar buiten (behalve de stops midden in de nacht).
Gisteren werden we bij de eerste stop bestormd dor huisvrouwen die hun eten aan ons willen verkopen, leek mij wel wat, maar voordat Michiel overtuigd was moesten we alweer nar binnen. Als er een stop van 20 minuten gepland staat betekend dat eigenlijk dat je ongeveer 8 minuten uit de trein mag voordat haastig gebaard wordt dat je er weer in moet. Vervolgens staan we dan nog bijna een kwartier stil voor vertrek.
Een uurtje geleden hebben we een stop gehad in Omsk, een relatief grote stad en … geen huisvrouwen op het perron. Hier werden de kolen aangevuld. Alle verwarming in de trein is op kolen gestookt. Voor mij was dat wel raar om te zien, ik ben het helemaal niet gewend dat er ook maar iets op kolen gaat. Om de zoveel stops wordt er dan met een mini tractor met aanhangwagen langs alle treindeuren gereden. Op de wagen staan twee mannen die kolenkits vullen en aangeven. De treinbeambte leegt deze dan in een hok. Het vuur voor de verwarming is de hele tijd aan het branden enmoet natuurlijk om de zoveel tijd worden aangevuld. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet voldoende onderscheid kan zien tussen Chinezen om te zien of wij nu 1 of 2 mannen in onze wagon hebben. Ze dragen beide uniforms en ik heb nog geen zin met ze gewisseld, zie ze alleen langslopen af en toe. Het zijn er volgens mij twee, anders krijgen ze helemaal geen rust want bij elk station moeten ze bij de deur staan. Lijkt me wel raar, als je het grootste gedeelte van de tijd op de trein doorbrengt.
Wat eigenlijk nog raarder is zijn te tijjdszones, lokale tijd is om en nabij half 4, Moskou tijd is half 1 en in Nederland is het nu iets over half 11. De jetlag is moelijk te voorkomen, maar we proberen toch het ritme elke dag een beetje op te schuiven. Dat betekent… bijna vier uur… tijd voor een bakje noodles. De trein raast verder… en ik geniet.
