Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Het eerste deel van onze trein­reis van Moskou naar Peking zit erop. Na een onrustige ‘nacht’ van hazenslaap­jes en veel op de klok staren wer­den we om vier uur van­nacht opgeschrikt door de Chi­nese con­duc­teur die zon­der enige waarschuwing onze coupé bin­nen liep en iets mom­pelde dat waarschi­jn­lijk ‘opschi­eten, de trein komt zo’ betek­ende. We waren wat ver­baasd, want onze deur zat op slot en we had­den van onze beleefde Azi­atis­che vrien­den toch zeker wel een klopje op de deur verwacht.

Iets voor vijf uur Irkutsk tijd kwam de trein aan op het sta­tion. Alles was nog donker en ver­laten. Met dank aan een tip van onze host hier wis­ten we ons snel door de kou een warm plaat­sje in een 24-uurs restau­rant tegen­over het sta­tion te bemachti­gen. Een ther­mome­ter annex klok annex nog iets op een gebouw aan het spoor gaf de tem­per­atuur aan: –24 graden. Erg koud. We ware in de trein bij wijze van voor­berei­d­ing al in onze warme kleren gespron­gen, maar op –24 waren we miss­chien toch nog niet hele­maal voor­bereid. Wat vooral opviel was dat onze neus van bin­nen al snel begon te bevriezen!

Het pri­jspeil hier in Irkutsk is duidelijk wat vrien­delijker dan in Moskou. Voor 26 roebel (ongeveer 75 cent) kre­gen we twee warme kop­pen thee. Nog eens 200 roebel (5 euro) hielpen ons aan twee bor­den frites en twee ‘steaks’ van pit­tig (knoflook!) gehakt. Een aan­ge­name afwis­sel­ing met de geïm­pro­viseerde maalti­j­den aan boord van de trein.

Inmid­dels zit­ten we alweer bijna 4 uur in het café. Kaarten zijn we beu, puzze­len ging verve­len en door slaap over­mand begin­nen we het hier bin­nen, de 24 graden warmte ten spijt, toch een beetje koud te kri­j­gen. Het pub­liek hier in het restau­rant is heel divers. Veel types die we in Ned­er­land waarschi­jn­lijk arg­wa­nend zouden ver­mi­j­den: brede man­nen met een schemer­baard en zware bove­n­ar­men. Maar ook wat Azi­atis­chere types. Al bijna net zo lang als wij hier zit­ten, wor­den we door een blonde, niet zo heel erg Rus­sisch uitziende jon­gen vergezeld. Aan een tafeltje naast het onze dood hij de tijd met ver­woede pogin­gen zijn vrien­den nog voor het ocht­end­glo­ren aan de lijn te kri­j­gen. Nie­mand neemt op en hij lijkt zijn lot als een (zeer verveelde) man te dragen.

Hopelijk ont­moeten we bin­nen nu en 60 minuten Jane en brengt ze ons naar een com­fort­a­bel en warm huis, bij voorkeur met een warme douche en schone toi­let. San­i­tair is een stiefkindje, hier in het koude Siberië. Zodra de ocht­end­spits in het restau­rant voor­bij was, begonnen de serveer­sters ijverig het hele etab­lise­ment te schrobben en sop­pen, maar de WC is daar­bij helaas niet aan bod gekomen. Ter illus­tratie: het ding is uit­gevo­erd zon­der bril, op kinder­hoogte en bevat diverse voetafdrukken op de rand. Staan man­nen hier op de plee? Enfin, we wachten af…