Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Vanocht­end wer­den we wakker in een ger, een tra­di­tionele Mon­goolse nomaden­tent dus. Om kort een beeld te geven van het huis: de tent is rond en heeft een vlo­erop­per­vlak van ongeveer 25 vierkante meter en een diam­e­ter van 6 meter. Best ruim dus. Bin­nen is alles prak­tisch: in het mid­den staat een for­nuis dat overdag de tent ver­warmt en ‘s avonds gebruikt wordt om het eten op te koken. Verder een aan­tal fraaie, houten kast­jes, lage tafels met kruk­jes, een was­ma­chine en een losse inbouwo­ven. Zeer indruk­wekkend en prachtig, vooral ook het wiel-met-spaken-vormige glazen dak en de houten ste­len waarop het dakzeil rust en waaron­der aller­lei boek­jes, foto’s en andere zaken bij wijze van tijd­schriftrekje wor­den gestoken.

Begz, zijn vrouw en kinderen ontvin­gen ons allervrien­delijkst in hun huis, gis­ter­avond. Om daar te komen moesten we een half uur lang zien te over­leven in een over­volle (zeg maar, claus­tro­fo­bis­che) stads­bus. De kinderen gin­gen met ons mee op de bus – ze kwa­men net uit school – en waren onze gieche­lende gid­sen. De ger van de fam­i­lie staat in een ger­wijk in het noor­den van de stad. Veel nomadis­che Mon­golen hebben zich de afgelopen jaren in deze wijken geves­tigd. Het heeft wel iets para­dox­aals: een wijk vol met omheinde kavels met daarop een ger of klein huisje en wat koeien; het platte land mid­den in de stad.

We wer­den meteen ver­welkomd met een heer­lijke, tra­di­o­tion­eel Mon­goolse maalti­jd­soep: gazellevlees getrokken in water met groente en flen­sjes­reep­jes. Het geheel werd gekookt in de kom, afgedekt met een deegvel. Erg lekker. Begz lei­dde ons rond en vroeg me te helpen de koeien op stal te zetten. Uitvo­erig demon­streerde hij mijn trage geest de tra­di­tionele knoop die gebruikt wordt om de koeien vast te zetten aan een paal. Prak­tisch, alle­maal erg praktisch.

Na een avond aller­lei ver­halen van Begz te hebben geho­ord, gin­gen we iets na mid­der­nacht onder zeil. Mon­golen zijn geen vroege vogels en bli­jven dus graag lang op. De kinderen hoeven pas om half 2 naar school (tot vijf uur) en kon­den dus ook lang opbli­jven. Heel lief hing Begz voor ons een wit laken op om een eigen hoekje voor ons te creëren in de tent. Ik sliep wat beter dan Judica, al was het toch wel wen­nen om op de harde grond te slapen in een tent die ‘s nachts afkoelt van 25 graden naar 7. Best fris.

Van­daag zijn we laat opges­taan. Begz was al naar zijn werk. We ont­beten met vers gebakken brood (heer­lijk) en jam van de super­markt. Want laten we eerlijk zijn, Mon­golen zijn ook mensen en geni­eten ook van gemak­spro­ducten. Sowieso woont het gezin pas sinds twee jaar in een ger. Voor­dien woon­den ze gewoon in een huis. In hun ger hebben ze nu al 88 gezelschap­pen ont­van­gen om ze de oude tra­di­tionele Mon­goolse gebruiken te laten zien. Enfin, we zijn de stad tegen 11 uur ingetrokken en hebben de dag tot nu toe vooral doorge­bracht met het organ­is­eren van een dag­tocht naar een natu­ur­park ten oosten van de stad. We gaan daar met een gids heen, bezichti­gen daar het natu­urschoon en gaan een stukje paardri­j­den. Erg benieuwd wat dat gaat oplev­eren. Maar het wordt alle­maal vast erg gers…