Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Van­daag is onze laat­ste etappe van de trans­mon­golië express begonnen. Om half zeven vanocht­end stapten we op en om kwart over zeven zette de trein zich in beweg­ing. Van de afgelopen dagen had­den we nog wat slaap in te halen, dus zodra we ons had­den geïn­stalleerd in onze wederom com­fort­a­bele eersteklas coupé, hebben we alle­bei ons bed een paar uurt­jes beslapen.

Rond een uur of 11 wer­den we wakker. We veeg­den de slaap uit onze ogen en glu­ur­den voorzichtig door het raam. Niets! Hele­maal niets te zien, behalve een dikke witte waas. De tem­per­atuur is duidelijk wat omhoog gegaan en het mist. Na het mid­daguur trekt de mist voorzichtig op en zien we dat we weinig hebben gemist. Het land­schap is nog pre­cies zoals we het ons herin­ner­den: wit, vlak, zo nu en dan een boom en glooiende bergen op de achtergrond.

Later op de mid­dag begint het uitzicht te veran­deren. Eerst langzaam, maar later steeds opval­len­der. De trein rijdt een zuidoost­elijke koers en de tem­per­atuur lijkt daar­door toe te nemen. Rond drie uur ‘s mid­dags zijn de sneeuwvlak­tes gro­ten­deels veran­derd in zand­vlak­tes met dor gras. Woestijn. Het aan­tal bomen neemt ges­taag af, ten faveure van het aan­tal kud­des en loslopende paar­den. Steeds vaker duikt er ook een ger of herder op in het land­schap, als een kor­reltje hagel­slag op een wit tafelkleed.

Het leven op de trein is rustig. We doen nog een mid­dag­dutje, klet­sen met wat mensen op de trein, drinken wodka met een stel uit Bel­gië. Ze vertellen ons dat ze voor een jaar op reis zijn. Hoofdbestem­ming: Nieuw Zee­land. Ze denken erover om zich daar voor enige tijd, miss­chien wel twee jaar te ves­ti­gen. We hebben deze reis al vaker mensen geho­ord die al reizende besloten hebben zich elders te gaan ves­ti­gen. Voor­lopig ligt ons thuis nog aan de Noordzee, al begint het zich wel steeds meer richt­ing rugzak te ver­plaat­sen. We raken gewend aan het reizen en kri­j­gen het ritme langzaam maar zeker te pakken.

Tot 1 uur van­nacht zijn we nu bezig aan de grens. Eerst aan de Mon­goolse kant. We wachten nu op de paspoort­con­t­role. Dan vanaf 9 uur aan de Chi­nese kant. Daar wachten ons nieuwe wie­len (want China hanteert een andere spoor­breedte) en vast heel wat stem­pels en for­muliert­jes. Dat wordt dus een lat­ertje van­nacht. Nadeel is dat we in onze coupé moeten bli­jven en de toi­let­ten tij­dens de stops op de beide gren­sposten ferm op slot bli­jven. Opon­thoud dus…