Vanacht zijn we de grens over gegaan. Er was voorspeld dat het veel gedoe zou zijn, maar het viel enorm mee.
Medereizigers hadden verteld dat er Oekraieners waren die Mongolie niet in waren gekomen en er bij de grens uitmoesten, ik kneep hem behoorlijk want we hebben het nieuws niet bijgehouden en voor hetzelfde geld heeft Nederland net een conflict met China. Midden in de nacht ergens op een verlaten station in Mongolië stond mij toch niet zo aan. In plaats van 8 uur stil staan waar we op hadden gerekend was het slechts 1,5 ur aan de Mongoolse kant en 4 uur aan de Chinese. Na een uur aan de chinese kant waren alle veiligheidscontroles geweest en kon ik mijn ogen niet meer openhouden. De chinese treinbeambte kwam nog langs om ons twee gratis eetcouponnen te geven, geweldig want we hadden alleen nog ontbijt en snickers. Michiel heeft nog uitgebreid gekeken hoe de onderstellen werden gewisseld, maar ik heb heerlijk geslapen.
Vanmorgen werd ik wakker door een stralende zon, gordijntjes open en naar buiten kijken. We zijn in China en ergens voelt het nog als een droom. Ook al zijn we pas een paar uur in China, het verschil met Mongolie is opmerkelijk. Er wordt hier bijvoorbeeld aan landbouw gedaan, iets waar ik in Mongolie niets van heb gezien.
We hebben net heerlijk genoten van ons gratis ontbijtje. Of het nu propaganda was of niet, gewaardeerd werd het zeker en wij waren niet de enige die op de gratis traktatie afkwamen. Nu dachten we te genieten van een echt ‘Chinees’ ontbijt, maar het waren twee vierkante witte boterhammen met boter, jam, thee en een hardgekookt ei. Goed te verteren dus. Het eerste station sinds het licht is komt in zicht, CHina here we are.
