Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Om een uur of 10 gis­ter­avond – de gren­scon­troles waren afgerond en we waren offi­cieel in Elian, China – reden we voor­bij een grote, rode loods. De loods was zo lang dat het leek alsof er wel een hele trein in zou passen. Omdat ik wist dat de onder­stellen van onze trein bij de grens zouden wor­den ver­wis­seld, opdat de trein op het small­ere Chi­nese spoor verder zou kun­nen rij­den, was ik alert op alles dat leek op een onder­stelver­wis­sel­cen­trale. Aan­vanke­lijk leken we de loods voor­bij te rij­den, maar al snel na het passeren min­derde de trein vaart en werd een gangetje in omge­keerde richt­ing ingezet. De trein reed de loods binnen.

Een hoop schud­den en bonken vol­gde. De trein werd uit elkaar gehaald. Elke wagon werd los van de anderen tussen 4 roodor­anje hefin­stal­laties gemanou­vreerd. De loods was kor­ter dan ik dacht en de trein paste er enkel in door hem in twee delen naast elkaar te zetten. Stuk voor stuk zag ik de wag­ons de lucht in getild wor­den. Een paar rake klap­pen maak­ten de onder­stellen los van de trein en op inge­nieuze wijze wer­den in een soe­pele beweg­ing, door een sim­pel kabelmechaniek aange­dreven, alle brede onder­stellen wegge­duwd en namen small­ere onder­stellen hun plaats in.

Twee uur later waren alle wag­ons weer geland en voorzien van nieuwe onder­stellen. Een hoop gebonk en geschud vol­gde om de trein weer opnieuw samen te stellen. Inmid­dels was het al mid­der­nacht geweest en hield ik mijn ogen niet langer meer open. Vanocht­end werd ik wakker met een vertrouwde, maar ken­nelijk toch niet iden­tieke, kadans. Veel werk voor weinig effect. Het enige dat echt zicht­baar veran­derde, is de restau­ratiewa­gen: die is nu weer sober en effi­ciënt. De romantiek van de Mon­goolse wagen is verd­we­nen en heeft plaats­ge­maakt voor ‘free meal’ coupons en Chi­nese effectiviteit.