|
|
52° 17' N, 104° 19' E
8 March 2010, 7:53
Als het tijd was om weer te gaan, immiteerde mijn vader vroeger vaak een boer: “Er is een tiet van kommen en er is een tiet van goan.” Na drie geweldige dagen in Irkutsk is het nu jammer genoeg weer ‘tiet’ van gaan geworden, of in het Russisch ‘sieska’. Gisteravond hebben we na een dag buiten gezellig wat gedronken en een mini-feestje gebouwd. Na een paar glaasjes vodka kwamen de tongen los en werden er internationale ‘vieze’ woorden uitgewisseld. Sieska is Russisch voor ‘tiet’ en wordt grappig genoeg door veel Russen ook gezegd als ze op de foto gaan. Een soort ‘say cheese’, maar dan anders…
Gisteren zijn we de dag rustig begonnen. We hebben op ons gemak ontbeten en zijn, toen de temperatuur buiten een beetje draaglijk was geworden, een eind gaan wandelen. Irkutsk is een mooie, levendige stad. Natuurlijk is het nu met temperaturen tussen –10 overdag en –30 ‘s nachts niet zo druk op straat, maar ‘s zomers is het beslist een hele gezellige boel hier. Overal in de stad lagen dikke lagen sneeuw. Doordat de temperatuur ‘s winters schommelt, zag je in dwarsdoorsnedes van de sneeuw afwisselend witte en grijze lagen: vorst en dooi.
Door Irkutsk stroomt een brede rivier, de Irkutsk rivier genoemd, en hij is werkelijk prachtig. Erg breed met aan de randen grote ijsvlaktes. Omdat de rivier flink stroomt, bevriest hij zelf niet. Aan het water staan veel standbeelden. Wat dieper in de stad ligt een groot stadspark waar voorheen altijd een permanente kermis was. Momenteel (dat wil zeggen, ‘s zomers) wordt het park gerenoveerd, maar het was nog steeds prachtig.
Overal in Irkutsk zijn mooie gebouwen gestrooid. Soms traditionele houten gebouwen met kleurrijke luiken en beteitst houdsnijdwerk. Maar ook veel kerkjes en statige gebouwen. Voor het eerst in Rusland zag ik ook een ‘echte’ kerk: een kerk naar Nederlands model en niet volgens het Russisch Orthodoxe model.
Na een kop koffie met Russische heerlijkheden in de ‘Coffee studio’ zijn we samen met Katja (een vriendin van Jane) en haar vriend Pasja gaan schaatsen op een bevroren stuwmeer. Het was geweldig: schaatsen in een sprookjeswinterlandschap. Na afloop zijn we naar huis gegaan en hebben we onder het genoegen van voldoende Vodka nog een hele leuke avond gehad, samen met nog een vriendin van Jane. We hebben erg gelachen en veel interessante woorden uitgewisseld…
michieldewit |
Tags: Irkutsk, Schaatsen, Vodka
Posted in Irkutsk |
2 Comments »
8 March 2010, 7:01
Het is nu maandag 8 maart en dat is in Rusland een nationale feestdag. De afgelopen twee dagen is er al naartoe geleefd. In Rusland kennen ze geen moederdag maar hebben ze internationale vrouwendag. Internationaal omdat het ook in Nederland vrouwendag is, maar hier wordt er echt iets mee gedaan. Docenten, universiteiten, scholen en andere overheidsinstellingen zijn dicht, vanaf zaterdag wordt er overal al aan gerefereerd, want ook toen waren al veel scholen dicht en werd er al gefeest. Het is vergelijkbaar met moederdag, alleen wordt het hier dan beter gevierd. Vrouwen doen in principe de hele dag geen klusjes en de mannen kopen iets voor de vrouwen. Omdat wij de ‘Babuscka’ (oma) van Jane wilden bedanken voor het feit dat ze zo lekker kookt hebben we gisteren voor haar een roos gekocht. Ze was helemaal blij en geemotioneerd. Van blijdschap pakte ze me beet en overwelmde me met kussen. Het broertje van Jane (17 jaar) en haar vader (die samen met haar moeder elders woont) zijn al bij de andere oma langsgeweest. Toen ze terug kwamen hadden ze voor Jane, Babushka en mij bloemen, kaarten en een lief klein teddybeertje meegenomen. Michiel was het er ook wel mee eens dat we dit in Nederland voor ons in ieder geval in gaan voeren. Trouwens, ergens eind februari is er dan natuurlijk ook internationale mannendag.
De afgelopen dagen heb ik Egor (het broertje) nogal zitten plagen dus ik voelde me erg schuldig. Als uitwisselingsstudent heeft mijn zus me ooit Lakrisal opgestuurd, ontzettend lekker vind ik het, maar die Amerikanen vonden het zo heftig dat ze ervan moesten huilen. Ik vertelde dit verhaal aan Egor en zei dat hij natuurlijk een ‘echte’ man is en niet zo zwak als die Amerikanen en gaf hem een Lakrisal. Hij vond het verschrikkelijk! Sindsdien was de deal dat hij ook vor ons iets moest vinden, hij probeerde het met kwark/ zure room. Uiteraard kennen we dat en reageerden niet zoals gewenst. Vervolgens kwam nog een drankje gemaakt van paarden– en geitenmelk, het was het beste te omschrijven als karnemelk met koolzuur. Gisteravond heb ik hem nog herrinnerd dat we vandaag vertrekken en net kwam hij met iets aan. Een soort van spek met aan de buitenkant het sterke kruiden, toen ik een hap nam vertrok mijn gezicht volledig, de stand is nu dus 1–1.
We zijn in Irkutsk niet zo druk geweest met posten omdat we ontzettend veel hebben gedaan. Hieronder volgt nog een korte samenvatting van de eerste dag. Op zaterdag zijn we aangekomen om 04.55 in de ochtend. We hadden tussen 9:00– 10:00 met Jane afgesproken in een café. Op zich was alles oke in het Hot express cafe (alles behalve de wc’s, maar goed). De zaak was 24 uur per dag open… dat klopte helaas niet helemaal. Tussen 9:00 en 10:00 was het gesloten omdat ze alles schoon gingen maken. Daar stonden we dan… –23 graden met onze rugzakken voor het Hot express Cafe. Gelukkig kwam Jane eraan en waren we snel bij haar appartement. Voor Russische maatstaven is het ontzettend luxe. Op zaterdag hebben we verder nog lesgegeven bij Jane op school. het is een soort extra school waar kinderen extra les kunnen krijgen voor of buiten het normale onderwijs om. Ze geeft privéles en we hebben spelletjes gespeeld met de meisjes. De meisjes hadden voor vrouwendag allemaal iets lekkers bij zich voor Jane. Daarna hebben we met een collega thee gedronken. Op de een of andere manier vinden ze ons hier toch heel erg bijzonder, ik heb zelfs betaald gekregen voor de lessen. Omgerekend 12 euro, maar voor hier is het een flink bedrag. Het engels is op zich helemaal correct, maar het Russische acccent blijf je horen. Voor hen zijn wij natives, al klopt dat natuurlijk ook niet helemaal.
Na de thee zijn we nog wat gaan rondlopen in Irkutsk (brrr..) en voegde zich Katja bij ons, een vriendin van Jane die Duits studeert (en het zeer goed spreekt!). We zijn in een soort pittoresk cafe wat gaan drinken, het was van binnen helemaal beschilderd zodat het eerder een tuin leek. Omdat het vandaag vrouwendag is vierden ze zaterdag dit al in de kroeg. Alle mannen (incl. Michiel) moesten een compliment opnoemen voor de vrouwen. Verder waren er nog rozen en andere prijsjes te winnen maar de sfeer was geweldig. ‘s Avonds heeft Jane nog Sushi voor ons gemaakt (ze heeft ook Chinees gestudeerd en een jaar in Beijing gewoont), het was heerlijk! Omdat we zo vroeg zijn opgestaan zijn Michiel en ik daarna omgevallen en heerlijk in slaap gevallen. Het was een geweldig begin van onze tijd hier in Irkutsk.
Nu is het tijd om te gaan douchen, want morgen zitten we weer de hele dag in de trein. Deze keer is de reis tweede klas, dus ik ben benieuwd!
juutsel |
Tags: Irkutsk, lakrisal, vrouwendag
Posted in Irkutsk |
No Comments »
52° 17' N, 104° 19' E
6 March 2010, 13:29
Even een hele korte post om te laten weten dat we goed zijn aangekomen in Irkutsk en dat de meid bij wie we logeren ontzettend gezellig is. Ze is nu suhi aan het maken en we hebben de stad al volop verkend, en ik heb Engels les gegeven vandaag. Een uitgebreider verhaal volgt snel. Skype hebben we niet op deze computer, dus voicemailtjes hoor ik later. Als het lukt sluiten we morgen onze laptop aan op het internet zodat de posts van de trein kunnen worden geupload. (edi: de berichten staan online, foto’s volgen snel). Trouwens, was hier vanmorgen –23.…brrrr…
juutsel |
Posted in Irkutsk |
1 Comment »
52° 17' N, 104° 19' E
6 March 2010, 5:00
Het eerste deel van onze treinreis van Moskou naar Peking zit erop. Na een onrustige ‘nacht’ van hazenslaapjes en veel op de klok staren werden we om vier uur vannacht opgeschrikt door de Chinese conducteur die zonder enige waarschuwing onze coupé binnen liep en iets mompelde dat waarschijnlijk ‘opschieten, de trein komt zo’ betekende. We waren wat verbaasd, want onze deur zat op slot en we hadden van onze beleefde Aziatische vrienden toch zeker wel een klopje op de deur verwacht.
Iets voor vijf uur Irkutsk tijd kwam de trein aan op het station. Alles was nog donker en verlaten. Met dank aan een tip van onze host hier wisten we ons snel door de kou een warm plaatsje in een 24-uurs restaurant tegenover het station te bemachtigen. Een thermometer annex klok annex nog iets op een gebouw aan het spoor gaf de temperatuur aan: –24 graden. Erg koud. We ware in de trein bij wijze van voorbereiding al in onze warme kleren gesprongen, maar op –24 waren we misschien toch nog niet helemaal voorbereid. Wat vooral opviel was dat onze neus van binnen al snel begon te bevriezen!
Het prijspeil hier in Irkutsk is duidelijk wat vriendelijker dan in Moskou. Voor 26 roebel (ongeveer 75 cent) kregen we twee warme koppen thee. Nog eens 200 roebel (5 euro) hielpen ons aan twee borden frites en twee ‘steaks’ van pittig (knoflook!) gehakt. Een aangename afwisseling met de geïmproviseerde maaltijden aan boord van de trein.
Inmiddels zitten we alweer bijna 4 uur in het café. Kaarten zijn we beu, puzzelen ging vervelen en door slaap overmand beginnen we het hier binnen, de 24 graden warmte ten spijt, toch een beetje koud te krijgen. Het publiek hier in het restaurant is heel divers. Veel types die we in Nederland waarschijnlijk argwanend zouden vermijden: brede mannen met een schemerbaard en zware bovenarmen. Maar ook wat Aziatischere types. Al bijna net zo lang als wij hier zitten, worden we door een blonde, niet zo heel erg Russisch uitziende jongen vergezeld. Aan een tafeltje naast het onze dood hij de tijd met verwoede pogingen zijn vrienden nog voor het ochtendgloren aan de lijn te krijgen. Niemand neemt op en hij lijkt zijn lot als een (zeer verveelde) man te dragen.
Hopelijk ontmoeten we binnen nu en 60 minuten Jane en brengt ze ons naar een comfortabel en warm huis, bij voorkeur met een warme douche en schone toilet. Sanitair is een stiefkindje, hier in het koude Siberië. Zodra de ochtendspits in het restaurant voorbij was, begonnen de serveersters ijverig het hele etablisement te schrobben en soppen, maar de WC is daarbij helaas niet aan bod gekomen. Ter illustratie: het ding is uitgevoerd zonder bril, op kinderhoogte en bevat diverse voetafdrukken op de rand. Staan mannen hier op de plee? Enfin, we wachten af…
michieldewit |
Tags: Irkutsk, Koud, Trein
Posted in Irkutsk |
1 Comment »
55° 2' N, 82° 56' E
5 March 2010, 4:00
Het voelt alsof ik midden in de nacht ben opgestaan, omdat ik niet kon slapen. Raar, want op een bepaalde manier is het ook inderdaad zo laat. Inmiddels zijn we met de trein Novosibirsk gepasseerd en het is nu dus 4 uur later dan in Moskou. Het hele ritme van de trein is alleen afgestemd op Moskouse tijd en dus is het nu pas 5 voor tien en tegelijkertijd midden in de nacht.
Enfin, ik kan dus niet slapen. Buiten is het erg koud. Er staan ijsbloemen aan de binnenkant van onze dubbele beglazing. Een klein thermometertje dat we aan de binnenkant van het raam hebben gezet is nu half aan het glas vastgevroren. Hij geeft op het moment –14 graden aan. Geen idee hoe koud het buiten is, maar onze stop in Novosibirsk leerde wel dat het zeker geen picnickweer is…
Dit stuk van de treinreis is ook wat minder comfortabel. Sind een uurtje wiebelt en schokt de trein veel meer. Waarschijnlijk komt het door de kou. Toch is het zo nu en dan een beetje griezelig hoe de wagon zichzelf lijkt te willen losrukken van die dwingende locomotief.
Ik heb vandaag voor Judica een vis gevangen. Of tenminste, zo voelde het. Een man op het station van Balabinsk verkocht gerookte vissen en Judica wilde er heel graag een. Communicatie verliep via Roebels. 100r voor een vis. De man wilde me eigenlijk een andere vis verkopen, eentje die al was schoongemaakt en gerookt, maar ik – met mijn domme kop – vond de intakte exemplaren die min of meer voor de show aan zijn karretje hingen mooier. Dat kwam me op een tamelijk intieme sessie met de ingewanden van het sparteldier te staan. Omdat we door een medereiziger (voorheen nog nooit gezien, overigens) werden gewaarschuwd voor dit soort versnaperingen, hebben we de vis gekookt in heet water van de samovar. We hebben allebei nog geen buikkrampen, dus het was vast allemaal niet zo erg als de man zei.
Mijn thee is inmiddels al wat afgekoeld. De duct-tape die we om het oor van onze aluminium mokken hebben gewikkeld helpt om ze wat hanteerbaarder te maken. Zo maar in mijn eentje een toost uitbrengen op de laatste treindag, morgen. Morgenavond, heel laat (over ongeveer 26 uur) arriveren we in Irkutsk en stappen we uit voor twee nachten. Benieuwd hoe dat zal zijn.
Verder heb ik Canasta geleerd te spelen. De eerste potjes verliepen wat stroef en het koste me dan ook nogal wat zelfbeheersing om de kaarten niet in de rondte te smijten. Na wat oefening gaat het al beter. Heel ontspannend allemaal. De kadans, niets anders hoeven dan zitten en zo nu en dan een praatje maken. Toch denk ik dat een week op de trein misschien wat teveel van het goede zou zijn. Een paar van onze medereizigers doen dat. Misschien spreken we ze later nog eens om te zien hoe het was. Nu keer ik voorlopig nog even terug naar het midden van de nacht en laat ik me door mijn kop hete kamillethee in slaap sussen…
michieldewit |
Tags: Koud, Novosibirsk, Trein
Posted in Transmongolie Express (Deel 1) |
No Comments »
55° 2' N, 82° 56' E
4 March 2010, 4:44
De titel is misschien wat cryptisch, maar het zijn allemaal dingen die je meemaakt in de trein. Ik vroeg me af of er ook zoiets bestaat als ‘treinbenen’. Als je een bepalde tijd op zee hebt doorgebracht kun je toch ook zeemansbenen krijgen? Als dat ook geldt voor de trein hebben wij onze treinbenen lang en breed gekregen. Op zich is het niet zo ingewikkeld of nodig, je kunt je goed vaqsthouden, het enige moment dat treinbenen ecth nodig zijn is bij een toiletbezoek… Je schudt anders zo heen en weer 
Anderhalf uur geleden zijn we gestopt in Balabinsk en waren er weer verkopers. We zaten midden in een aflevering ‘Rome’ en ik had weinig zin om naar buiten te gaan in de kou. Michiel is snel in zijn schoenen gesprongen en heeft foto’s gemaakt. Bij een van de vorige stops hadden de ‘Australiers’ een gerookte vis gekocht. Mij leek het ook wel wat maar uiteindelijk moesten we de trein in zonder vis. Op dit station liepen er weer mensen rond met gerookte vis. Na wat zwaai aanwijzingen van achter het raam heeft Michiel een vis gekocht. Hij was er zo blij mee dat hij Victor de Vis wel kon zoenen (zie foto!). Toen we terug waren in de trein kwam er opeens vanuit het niets (nog niet eerder gezien) een enorme Rus aan die ons waarschuwde voor de vis, eten op eigen risico. Ik was in al mijn enthousiasme uiteraard niet te stuiten. We lieten de beste ‘oer’mensen in onze omgeving (de Australiers/ Zweden) eraan ruiken en zij zeiden dat het geen kwaad kon. Hij was koud gerookt en nog steeds bevroren, bij temperaturen van –15 kan het ook bijna niet anders. Michiel heeft daarna als een echte ‘survivor man’ de vis opengesneden en… er zat gewoon nog kaviaar in. Omdat we de waarschuwing niet volledig in de wind wilden slaan hebben we de stukken vis nog ‘gekookt’ met water uit de samovar. Al met al een smakelijke maaltijd. Om helemaal zeker te zijn dat er niets aan bacterien blijft leven hebben we er nog wat wodkaachteraan gegooid. Ach, morgennacht stappen we weer uit.
Vanmiddag schreef ik over de douche die niet afliep, ik denk dat de afvoer bevroren was. Net als in Nederland eindingen de afvoersystemen van deze trein ook gewoon op het spoor. Op dit moment is het buiten zo koud dat als je naar de wc gaat of gewoon de wasbak gebruikt en de kraan uitzet er een stoomwolk uit de afvoer komt. Zoiets heb ik nog nooit gezien en het verbaasd me dan ook. Geweldig, het lijkt wel alsof we gewoon in een andere tijd leven.
juutsel |
Tags: stomende afvoer, Trein, vis
Posted in Transmongolie Express (Deel 1) |
No Comments »
58° 49' N, 56° 35' E
4 March 2010, 4:41
De tweede dag in de trein, we hebben er al een behoorlijke rit opzitten maar het verveelt nog steeds niet. Eigenlijk had ik ergerns gedacht dat je het snel zat zou zijn en je opgesloten zou voelen, maar niets is minder waar. Op een of andere manier ervaar ik het al een grote luxe om met de trein te reizen. Voordat we vertrokken waren er veel Russen die zich afvroegen waarom we in vredesnaam voor de trein kozen. Je kan toch net zo goed vliegen. Zij zouden er alles aan doen om Russische treinen te vermijden. Nu zitten we strikt gesproken in een Chinese trein, maar dat is voor het verhaal even niet belangrijk. In een vliegtuig zit je opgepropt met meestal toch een minimum van honderd mensen, vaak zit je naast iemand die je niet kent en er soms ongrewenste gewoontes op na houdt. Hier in de trein heb je je eigen coupe en als je contact wilt kan dat…maar je voelt je niet verplicht en als je zin hebt in rust trek je je gewoon terug (goed dat is de luxe van een eerste klas coupé).
Zo is Michiel nu met wat mensen uit onze wagon wat eten in de restauratie terwijl ik net heb gedouched en nu geniet van de rust. Nog zo een voordeel, de douche. Het is een handdouche en stelt misschien niet zo veel voor, maar het zorgt er wel voor dat ik me waneer ik wil heerlijk op kan frissen. Om daar even op door te gaan, het water liep niet niet weg en ons badkamertje staat blank. Nu zie ik net het deurtje op slot gaan (we delen de douche met de chinese treinbeambte) en volgens mij is hij het probleem aan het oplossen. Er klinkt in ieder geval een hoop geplons). Het uitzicht is een derde punt waar ik zo van geniet, ook al is het uitzicht met name wit (sneeuw) met veel berkenbosjes, het is erg rustgevend om naar te kijken en geeft ook een beter beeld van de afstand. Ik zou zeggen, als het kan kies ik deze trein boven vliegen.
Hoe is het verder? Heerlijk rustig en ontspannen hebben wij ook hier al ons dagelijkse ritme weten te vinden. Wonder boven wonder doet het stopcontact het op dit moment wel, zodat de laptop weer vol opgeladen is en ik me tijdens het typen van dit bericht niet hoef te haasten. Het lijkt te maken te hebben met hoeveel stroom er verder gebruikt wordt aan boord. De willekeur van welk stopcontact het nu wel of niet doet is ons nog niet helemaal duidelijk, maar we zijn blij met elk beetje stroom.
Gisteren hebben we nog wat kleine eet en dink dingen op de kop getikt en heerlijk gegeten in de restauratie. Michiel zei net tegen onze Amerikaanse reisgenoot dat hij het eigenlijk wel jammer vond dat we niet in een keer doorgaan. Waar er in Moskou druk was om van alles te bezoeken is dit een soort van oase, je hoeft niets te bezoeken maar je rijdt er wel langs en eht is zoooo ontspannen. Er valt dan ook niet zoveel te vertellen, de foto’s die later worden toegevoegd zullen meer zeggen over hoe het hier is. Bij elke stop gaan we even naar buiten (behalve de stops midden in de nacht).
Gisteren werden we bij de eerste stop bestormd dor huisvrouwen die hun eten aan ons willen verkopen, leek mij wel wat, maar voordat Michiel overtuigd was moesten we alweer nar binnen. Als er een stop van 20 minuten gepland staat betekend dat eigenlijk dat je ongeveer 8 minuten uit de trein mag voordat haastig gebaard wordt dat je er weer in moet. Vervolgens staan we dan nog bijna een kwartier stil voor vertrek.
Een uurtje geleden hebben we een stop gehad in Omsk, een relatief grote stad en … geen huisvrouwen op het perron. Hier werden de kolen aangevuld. Alle verwarming in de trein is op kolen gestookt. Voor mij was dat wel raar om te zien, ik ben het helemaal niet gewend dat er ook maar iets op kolen gaat. Om de zoveel stops wordt er dan met een mini tractor met aanhangwagen langs alle treindeuren gereden. Op de wagen staan twee mannen die kolenkits vullen en aangeven. De treinbeambte leegt deze dan in een hok. Het vuur voor de verwarming is de hele tijd aan het branden enmoet natuurlijk om de zoveel tijd worden aangevuld. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet voldoende onderscheid kan zien tussen Chinezen om te zien of wij nu 1 of 2 mannen in onze wagon hebben. Ze dragen beide uniforms en ik heb nog geen zin met ze gewisseld, zie ze alleen langslopen af en toe. Het zijn er volgens mij twee, anders krijgen ze helemaal geen rust want bij elk station moeten ze bij de deur staan. Lijkt me wel raar, als je het grootste gedeelte van de tijd op de trein doorbrengt.
Wat eigenlijk nog raarder is zijn te tijjdszones, lokale tijd is om en nabij half 4, Moskou tijd is half 1 en in Nederland is het nu iets over half 11. De jetlag is moelijk te voorkomen, maar we proberen toch het ritme elke dag een beetje op te schuiven. Dat betekent… bijna vier uur… tijd voor een bakje noodles. De trein raast verder… en ik geniet.
juutsel |
Tags: douche, kolen, trein vs vliegtuig, uitzicht
Posted in Transmongolie Express (Deel 1) |
No Comments »
57° 60' N, 56° 14' E
3 March 2010, 13:42
Een volle dag in de trein. Dat is me wat! Gisteravond was het allemaal nog wat hectisch, omdat we natuurlijk niet te laat wilden zijn voor de trein en geen idee hadden wat ons te wachten stond. Inmiddels zijn we gewend geraakt aan het leven in de trein. Langzaam maar zeker veranderen we van wannabe Moskovieten in treintrekkers. Wel een leuk gevoel. In ons kleine, beschutte hutje laten we de kadans van de trein op ons inwerken. Het is een rustig, alomaanwezig ritme en ik ben er zeker van dat we het zullen missen zodra we weer zonder moeten stellen.
De nacht in de trein was heel comfortabel. Ik zelf sliep in het bovenste bed (joepie) en Judica lag veilig beneden. Geen slechte matrassen, hooguit een beetje aan de stevige kant en de kussens vielen zeker niet tegen. Wel gek om midden in de nacht even opgeschrikt te worden door het plotseling halt houden van de grote rollende rups.
Overdag hebben we vandaag een beetje aangerommeld. We waren om 9 uur Moskouse tijd wakker en hebben rustig wat gegeten van het vaste bruine brood dat we in een Russische supermarkt vonden. Beetje jam erop, beetje chocopasta: heerlijk. Daarbij dan een kopje thee gezet met water uit de samovar (die daadwerkelijk op steenkool blijkt te worden gestook) en de dag begon uitstekend.
De highlights van een dag op de trein bestaan uit gesprekken met medereizigers en zo nu en dan een stop op een afgelegen, onder een dikke laag sneeuw verstopt station. Vanmiddag stopten we op een station waar we, eenmaal uitgestapt voor een luchtpauze van vijf minuten, werden overvallen door een leger oude vrouwtjes met boodschappentassen. Ze probeerden van alles aan de man te brengen, variërend van zelfgemaakte salades tot gerookte vissen en vachten (van hondenhaar, leek het wel).
Vanmiddag hebben we een paar potjes Canasta gespeeld. Dat was nog een hele toer, vooral omdat we de regels niet kenden, omdat de regels op de computer stonden, omdat de accu van de computer leeg was en omdat het opladen van de accu op de trein (de vele stopcontacten ten spijt) moeilijker is dan gedacht. We proberen zo nu en dan, als de Chinese stewards niet opletten, wat stroom op de gang te ‘lenen’.
Eten in de restauratiewagen was ook wel een avontuur. Met een menu in Russisch was er veel keus, maar geen idee wat. Vanmiddag aten we wat gebakken aardappeltjes en twee spiegeleieren, vanavond wist Judica een gebakken kippenbout te bemachtigen en had ik een of andere stoofpot, waarvan ik de naam nog altijd niet weet. Je kiest maar wat, zomaar; zo gaat dat hier.
Inmiddels is het hier donker en bereiden we ons langzaam voor op de nacht. We proberen wat vroeger te gaan slapen, zodat de vijf uur tijdverschil met Irkutstk ons straks niet teveel op zullen breken. Inmiddels lopen we in de trein al 2 uur voor op de Moskouse tijd. Misschien luchten we straks, rond middernacht even over elf uur, nog even op het station van Sverdlovsk. Zo nu even wat stroom pikken en dan naar bed…
michieldewit |
Posted in Rusland |
No Comments »
2 March 2010, 22:30
De laatste post was net voordat we naar het station gingen. Nu is het 23.13 Moscow tijd (de trein kent alleen Moscow tijd) en we rijden door een donker landschap met veel sneeuw. Het was nog een gedoe, met de metro ging alles goed, er was ons alleen verteld dat er twee treinstations waren bij het metro station. Toen we boven kwamen wisten we dan ook niet zeker waar we heen moesten en het cyrillisch hielp niet. We vroegen een voorbijganger of dit het goede station was, het antwoord luidde ‘da’. Goed, dat hebben we gered, en eenmaal binnen werden we nog minder wijs. De eerste vrouw achter een loket wilde niet helpen. Mijn stressniveau was enorm gestegen en ik rende bijna rond als kip zonder kop. Michiel hield het hoofd koel. Bij het andere loket was de vrouw vriendelijk genoeg om ons in Russisch te vertellen dat we door moesten lopen en ze wees een richting op. Uiteraard liepen we eerst verkeerd en konden geen spoor vinden. Terug en de andere kant op. Het rare was dat je het gebouw weer uit moest lopen en dat de sporen ongeveer 100 meter verder waren. Michiel had tegen die tijd goed door waar we heen moesten en leidde mij rechtstreeks naar het spoor. Daar stond de trein met bij elke deur een Chinese conducteur/ treinbediende. Op naar wagon 9. Daar aangekomen keek ‘onze’ treinbediende moeilijk naar onze tickets. Wij hebben 2 boekjes gekregen, 1 met de trein tickets naar Irkutsk en Ulaan Baator en een met de tickets van Ulaan Baator naar Beijing. Direct vroeg hij met gebaren of we naar Ulaan Baator gingen. Nee, was het antwoord Irkutsk. Er werd iemand anders bijgehaald en ik werd met de minuut onrustiger. Na overleg mochten we in ieder geval de trein in, eindelijk. We werden naar onze coupé gewezen en konden de grote rugzakken neerzetten. We waren verbijsterd, wat een luxe coupé! Als je binnenkomt aan de rechterkant twee banken/ bedden die ook kunnen worden opgeklapt. In het midden een tafelte (met thermoskan) en tegenover de banken in de hoek bij het raam nog een grote zitstoel. Michiel zit nu opgekruld in die stoel foto’s te maken.
Verder is er links na de deur direct een ondiepe kast met een paar haakjes en… de deur naar de ‘badkamer’.
Een klein hokje met een kraan en een handdouche, het water loopt dan via het putje weg. Er is een grote bagageruimte in een vak boven de gang, daar zitten onze rugzakken in en onder de zitstoel en het onderste bed is voldoende ruimte om onze reistasjes met kleding en al het eten neer te leggen. Verder hebben we heerlijk stevige kussens, kraakheldere witte lakens en zelfs bedlampjes. Overal lijkt aan gedacht, we hebben de optie voor schemerlicht en gewoon TL licht en zelfs een stopcontact. Er zijn gordijntjes en zelfs een uitklapbaar mini trappetje om op het bovenste bed te komen. Beide bedden hebben een mini rekje/netje waar je een aantal spullen binnen handbereik kunt houden. Het enige nadeel is dat we de verwarming niet uit kunnen zetten en dat het hier bloedheet is. Oh.. en de wc’s hebben geen wc papier, maar ook daar waren we op voorbereid.
Nadat we een beetje waren bijgekomen van de stress hebben we onze spullen uitgepakt en zijn op onderzoek uitgegaan. Aan de twee uiteinden van onze wagon zitten de toiletten en er is een samovar voor warm water. We zijn de verschillende rijtuigen doorgelopen en hebben gezien dat de samovars op kolen worden gestookt, hier en daar liggen in de tussenstukken zakken met kolen. Het is duidelijk een Chinese trein, ik had al begrepen dat die wat luxer waren maar we kunnen geen enkel teken lezen wat ergens staat genoemd. De wagons lijken op elkaar, afgezien van de coupe’s die ook voor vier personen zijn. Een paar wagon’s verder is de restauratie wagen. Hier hebben ze kaarten met Russische menu’s en het ziet er niet al te duur uit. De menu’s zijn enorm, maar ik heb al eerder begrepen dat hoewel de menu’s veel lijken vaak de helft van het aanbod niet beschikbaar is. We hebben lekker warm water gehaald en thee gezet (super dat we die meehebben).
De bedden zijn nu opgemaakt, overdag doe je er een hoes overheen zodat je gewoon op de onderste bank kunt zitten. De trein rijdt en wij hebben eigenlijk een mini eigen huiskamertje. Hier zitten we dan met een lekker kopje thee te genieten van het feit dat we zonder zelf iets te doen reizen, het voelt nu alsof we echt een stoere reis doen, Moskou was een soort van stedentrip en opwarmer, de trein rijdt en wij gaan mee, op naar Siberië.
juutsel |
Posted in Transmongolie Express (Deel 1) |
No Comments »
55° 44' N, 37° 36' E
2 March 2010, 17:15
De laatste dag in Moskou alweer, vanavond stappen we op de trein en volgt een radiostilte van 3,5 dag. Niets om je ongerust over te maken, ik geloof zelfs dat het voor sommigen goed is om van de websiteverslaving af te komen. Zaterdag komen er dan natuurlijk in een keer alle posts van de dagen daarvoor.
Vandaag hebben we weinig ingewikkelds gedaan, maar het was mijn favoriete dag. We begonnen met een bezoek aan het mausoleum van Lenin. Het bezoek hieraan is gratis, maar je moet je tassen afgeven en dat kost uiteraard wel weer geld (maar voor 1 euro klaag ik niet). Daarna door de metaaldetector waar ik werd geport: ‘What you have here’ , ‘my wallet’ … ‘show me’ … ‘okay… what you have here?’ (terwijl hij met zijn bliep-bliep stok op mijn andere borst wees)… ‘nothing’ (kon me niet herinneren dat er iets in die zak zat en mijn borsten kon hij toch niet bedoelen?)… de man keek mij raar aan ‘nothing???’ Waarop ik toch maar voelde en met het miniscule haarclipje in mijn hand door mocht lopen. De rode muur van het Kremlin loopt direct achter het mausoleum en daarin staan allemaal namen in marmeren platen met daaronder rode anjers. Ik heb me nooit eerder gerealiseerd dat die bloemen in Rusland ongeveer gelijk staan aan de voormalige staatspartij.
Een stukje verder werden wij flink gedirigeerd om verder te lopen terwijl wij in de donkere trap van het Mausoleum afdaalden. Op elke hoek een bars kijkende soldaat… en daar lag hij dan… HET lichaam (al zijn daar ook verhalen over) van Lenin. We werden aangespoord om door te lopen. Wat mij opviel was zijn perfect gekamde baardje en paarse plek op het hoofd.
Toen we naar buiten liepen vroeg ik me hardop af hoe Lenin was overleden. Wij wisten het beide niet en dus heb ik het net opgezocht. Eerder in zijn leven had iemand geprobeerd Lenin neer te schieten, hierdoor zat er een kogel in zijn lijf, te dicht bij zijn ruggenwervel om verwijderd te kunnen worden. In 1922 kreeg hij zijn eerste beroerte (veroorzaakt door die kogel) en was gedeeltelijk verlamd aan de rechterhelft van zijn lichaam. Eind 1922 kreeg hij een tweede beroerte en stapte uit de politiek en het publieke leven. In 1923 kreeg hij een derde beroerte en werd bedlegerig en was niet meer in staat te praten. Dit was 6 jaar nadat hij de revolutie heeft geleid. Ongelofelijk, begin januari 1924 is hij dan overleden. De doodsoorzaak was officieel een vierde beroerte, maar van de 27 doktoren die hem behandelden, hebben er maar 8 deze doodsoorzaak ondertekend. Na zijn dood werd er veel gespeculeerd of hij syfillus had: er is na de dood bewijs gevonden voor het feit dat hij syffilis had, maar dat had het grootste deel van de Russische bevolking in die tijd. Er is geen bewijs gevonden dat de ziekte al zo ver gevorderd was… in ieder geval toch een smeuïg verhaal over het gebalsemde lijk dat wij hebben gezien.
‘s Middags hebben we een iets minder luguber uitstapje gehad. Het leek ons erg leuk om te gaan schaatsen in Moskou en de grootste ijsbaan van Moskou bleek tevens de goedkoopste. We zijn naar het beroemde Gorki Park geweest, wat is ontstaan uit samengevoegde tuinen en nu een soort mini attractiepark is geworden. In de winter zijn alle attracties dicht, maar laten ze de grootste lanen onder water lopen en opvriezen om daarmee een ijsbaan te creëren. Super gaaf dus. Het was vandaag aan het dooien en samen met nog 1 stelletje waren wij daarom de enige die daar rondschaatsten. Een geweldige ervaring, met zijn tweeën over het ijs omringd door gesloten attracties en hier en daar mensen die sneeuw aan het opruimen waren. En zelfs de vogels hebben hier een bontjas aan… het zal wel een speciaal soort zijn maar het lijkt een kraai met een vachtje.
Verder hebben we nog ergens wat lekkers gedronken, en zijn we nog grandioos foutgelopen, maar daardoor hebben we wel weer heerlijk gegeten (straattentje met gepofte aardappel en verschillende belegsoorten). Smikkelen was dat…
Terwijl ik dit typ zit Michiel met ons ‘moedertje Rusland’ te communiceren. Deze dame hoort bij het hostel, spreekt geen woord Engels maar heeft een vriendschap met Michiel. Gisteren heeft hij via een vertaal-en-uitspreek computer een gesprek met haar gevoerd, ofwel, hij heeft tegen haar gepraat via de computer, maar de antwoorden snapten we nog steeds niet. Echt grappig… en het is zo een lief mens. We haddden haar eigenlijk al eind zestig geschat, maar nu net vertelde ze ons dat ze pas 45 is… schockerend om te zien. Die schoonheid verdwijnt dus ook weer snel.
Gisteren hebben we gevraagd of we in het hostel was konden doen en dat kon. Ons moedertje Rusland deed de was… alles is goed teruggekomen… maar ze had het ook nog even in de droger gedaan. Daardoor zijn onze spullen nu allemaal een maatje kleiner, niet slecht… maar wij zijn nog niet meegekrompen. Vandaar dus de sportieve dag.
Nu zitten we nog even in het hostel, onze tassen staan naast ons en over 2 uur staan we op het station te wachten op onze trein… en daar houdt het contact dan op en nemen we afscheid van Moskou: een geweldige stad.
Nog een paar kleine opvallendheden aan de stad: schone straten, vallende sneeuw (soms zelfs gegooid om de daken te ontlasten), prachtige metrostations, weinig Engels sprekende mensen… maar heel erg aardig, veel controle, veel ogenschijnlijk nuttige beroepen, meer sociale zekerheid, prachtige vrouwen, enorme hakken, sneeuw en modder, lekker eten op straat, wodka en prachtige, prachtige gebouwen. Een stad om naar terug te komen, en deze periode is super. Davisdanya Moskou
juutsel |
Tags: Gorki park, Lenin, Mausoleum
Posted in Moskou |
2 Comments »
|
|
