Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


10° 48' N, 106° 38' E
17 April 2010, 17:03

In het nieuw

6. Groepsportret met Chuong

Na een mid­dagje rond­hangen in de stad, vooral met als doel nog een paar kleine snuis­ter­i­jen aan te schaf­fen (zin in touris­tis­che attrac­ties hebben we hier in Saigon niet echt) was het om drie uur ein­delijk zover: we kre­gen onze ‘nieuwe’ scoot­ers te zien. Very nice! Vol trots liet Chuong ons zien wat hij voor ons geregeld had. Twee Kore­aanse frames omge­bouwd en voorzien van goede, nieuwe onderde­len. Uit trots, en miss­chien ook wel om een soort han­delsmerk te creëren, had Chuong de garage­houd­ers gevraagd de fiet­sen in mat-zwart te laten spuiten en te voorzien van een rode ster voorop. Dat geeft de scoot­ers een uniek uiter­lijk, mooi en boven­dien makke­lijk te herken­nen. Ik denk ook dat de vol­gende eige­naars het zullen waarderen.

Na een kort proe­fritje op onze nieuwe speelt­jes streken we nog even neer op het geïm­pro­viseerde ter­ras voor Chuong’s winkel (eigen­lijk van zijn zus; ze verkoopt bikini’s) om wat te drinken en nog wat te klet­sen. We zaten amper of het begon te stortre­ge­nen. Een voor­bode van het naderende regen­seizoen. In een half uur tijd kwam er zoveel nat­tigheid naar bene­den plen­zen dat de straten ook moeit­eloos voor wild-waterbaan door kon­den gaan. Chuong grapte nog dat we een ver­keerde koop bij hem had­den gedaan: we had­den motor­boot­jes moeten kopen.

Een een­voudige maaltijd (bij het zelfde winkeltje waar we ook ont­bijt genoten had­den) later keer­den we nog even terug bij Chuong. Overi­gens moesten we natu­urlijk eerst onze kers­verse vriend­jes een veilig onder­dak geven. Dat ging niet zon­der slag of stoot. Nor­maal gespro­ken kun­nen gas­ten hun motor­fi­et­sen bij het hotel stallen, maar om een of andere reden weiger­den onze gas­theren maar al te stel­lig. Miss­chien was het omdat we vanocht­end geklaagd had­den over het feit dat we de vac­uüm­tas waarin ons was­goed was aan­geleverd niet had­den teruggekre­gen, maar ons scheen het toch vooral als hork­erigheid toe. Enfin, we dronken nog wat ijskoffie, ont­moet­ten nog twee Fran­sozen, klet­sten nog wat meer en namen afscheid van Chuong. Behalve twee frisse brom­mers zijn we ook en vriend in Saigon rijker.


10° 48' N, 106° 38' E
17 April 2010, 5:46

Night in Saigon

Wat een schattig pupje

Gis­ter­avond hebben we het nachtleven van Saigon verkent. We waren door onze motor­winkel vrien­den uitgen­odigd om met ze te gaan chillen. Ze kenden de enige bar in de stad waar live muziek werd gespeeld. Het leek ons leuk, en gezel­lig want zoveel ken­nen wij ook niet van Saigon en in goed gezelschap is het overal goed toeven.

Dus na het eten spron­gen wij achterop de motor voor een tour door de stad. Opeens bleek die grote viese en gehorige  stad toch charme te hebben. We begonnen in YoKo, de bar met live­muziek. De muziek was goed, het was een bandje met zeer gepas­sioneerde spel­ers. Hier in Viet­nam spe­len nog niet zoveel mensen instru­menten omdat daar niet altijd geld voor is.

Dit bandje had twee mensen als lead zangers, een getrouwd stel van eind 60. Ik schrok me rot toen dat frele vrouwtje opeens een Tina Turner for­maat stem bleek te hebben. De num­mers waren vooral Engels waar­door het voor ons ook erg gezel­lig was.

Daarna zijn we nog doorge­gaan naar Insom­nia, een bar waar je zelf op de lap­top de muziek uit kunt zoeken en met com­fort­a­bele banken om te chillen. Naast ons kwa­men wat Chi­ne­sen zit­ten met het meest schat­tige hondje ooit. Die moest natu­urlijk op de foto.

Jason was achter de com­puter verd­we­nen voor muziek en youtube, Chuong heeft echter de hele avond heer­lijk met ons gek­letst. Hij vertelde over zijn verleden, wat hij denkt van Viet­name­sen die hond eten en nog andere din­gen. Het was alsof je bij vrien­den was maar dan toch anders.

We had­den ons voorgenomen om niet teveel te drinken, Michiel heeft zich toch alten ver­lei­den tot 2 wodka tonic en een biertje. Ik heb genoten van een glas Bai­leys, bijna net als thuis. We zijn geen alco­hol meer gewend en Michiel draaide na het biertje dus zijn we iets na mid­der­nacht met d taxi op weg naar huis gegaan. Geen kater na zo een heer­lijke avond in de stad.