Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Van­daag was een lange dag… en toch viel het ook weer mee. De lang­ste etappe tot nu toe stond op het schema, 185 km van Buon Ma Thuot naar Pleiku.
We zei­den van­mor­gen tegen elkaar, laten we kijken of we het trekken en hoe ver we komen. Van­mid­dag om half 3 waren we al ingecheckt in het hotel in Pleiku.
Van­daag hebben we de hele weg alleen maar relatief goed asfalt gehad. We kon­den door­ri­jd­den en haalden een gemid­delde van 35 km in 45 minuten en dan een kwartier pauze. Hele­maal niet verwacht dat het zo goed zou gaan dus we zijn blij ver­rast en maken plan­nen voor morgen.

Onder­tussen zijn we alweer een paar dagen op de brom­mer en moeten we kijken hoe en waar we de grens met Laos over gaan. Won­der­lijk genoeg ont­popt Michiel zich nu als ware plan­ner ter­wijl ik het alle­maal wel geloof. Zo een werel­dreis veran­derd de zaken toch een beetje.

Omdat er over de reis van van­daag niet zoveel te vertellen valt dan maar wat infor­matie over hoe het in zijn alge­meen gaat op de brom­mer. Meestal rijdt ik voorop, dat begon omdat ik niet zo hard durfde en zo Michiel niet kwi­j­traakte. Eigen­lijk zijn we daar gewend aan ger­aakt en hele­maal op de snel­weg is het een fijne gewoonte. Ik heb mijn spiegels zo ingesteld dat ik Michiel in de ene spiegel goed zie en in de andere spiegel het ver­keer in de gaten kan houden.

Een ander iets waar we tege­naan­liepen was het gebrek aan com­mu­ni­catiemogelijkhe­den. Zo hebben we nu een aan­tal toetersig­nalen afge­sprro­ken (iedereen toetert hier, twee keer toeteren is niet herken­baar genoeg). Zo is het toe­ter­de­un­tje van ‘die zien we nooit meer’ het teken om te stop­pen. De ander antwo­ord met de toeter van ‘terug’. Ook zijn er handtekens… als je een soort praat­pop nadoet (duim en vingers open en dicht) betekent dat dat de ander zijn knip­per­licht nog aan heeft staan. Cam­era nadoen = foto maken en een vlakke hand betek­end’ ik heb dorst, laten we een plekje met drinken in de schaduw zoeken’. Verder is er nog de duim opsteken om te vra­gen hoe het gaat.

Van­daag zijn we er achter gekomen dat dit sys­teem nog niet feil­loos werkt. Tij­dens onze rit komen we vaak vast te zit­ten achter vracht­wa­gens die nu een­maal vaak niet harder dan 30 gaan. Ik vind het eng enh durf daar dan niet zo snel langs, eerst even er lang­sheen kijken. Michiel toe­terde waar­door ik eerst in mijn spiegel moest kijken en elke kans om in te halen kon ver­geten. Nadat dit een paar keer was gebeurd vroeg ik wat hij ermee bedoelde.… Het was zijn sig­naal dat ik er niet langskon. Toch niet hele­maal duidelijk want toen ik een keer probeerde in te halen zag ik twee koplam­pen van een tegen­liggende vracht­wa­gen toch wel erg snel op me af komen.
Is dat dan niet gevaar­lijk? Ongetwi­jfeld maar ze rij­den hier niet zoals in NL. Als je inhaalt wordt er soms voor je geremd om je langs te laten… en het komt vaak voor dat mensen niet goed inschat­ten of ze in kun­nen halen ( in zo een geval wordt je als brom­mer door de auto die in wilde halen vaak van de weg af gedrukt).

Aaah, dat klinkt eng… tja, pret­tig is anders maar het gebeurt niet vaak en je went eraan. het is eigen­lijk erg overzichtelijk, let in eerste plaats op de kwaliteit van de weg, daarna op wegge­bruik­ers die je in wilt halen (met name brom­mert­jes want rustig op de weg) en daarna pas op het ver­keer achter je.
Heel simpel…