Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Het vooruitzicht van­daag weer terug naar Hoi An te rij­den bracht onze hoof­den op hol. Die waren overi­gens al wat war­rig door de toe­s­tanden die de ocht­end in petto bleek te hebben. In onze uit­geputheid waren we alle­bei blij door de wekker heenges­lapen en ston­den we een uur later naast bed en klam­boe dan gep­land. De lange rit die te wachten stond liet eigen­lijk maar weinig ruimte voor zo’n ver­trag­ing. Omdat een ‘ongeluk’ nooit alleen komt, was het wachten op deel twee. En ja, we wer­den op onze wenken bedi­end. Na haastig opruimen en ont­bi­jten zochten we de recep­tion­iste om uit te checken. Ze was alleen ner­gens te beken­nen. Omdat zij nog onze paspoorten had, kon­den we niet vol­staan met het achter­laten van de ben­odigde 1.3 ton.

Enfin, uitein­delijk zaten we dan op de motor­fi­ets, de zon al in het hoofd, zon­nebrand al op onze lede­maten. Maar dan! Het eerste deel van de rit bleek over een berg­pas te voeren. In de verte had­den we hem al zien liggen, nog onbek­end met ons lot. Wolken worstelden zich met moeite over de pas heen. Een half uur later wij ook… in de wolken. Ter­wijl we langzaam hoogte maak­ten, kwam het dak van de hemel steeds nader­bij. Het onver­mi­jdelijke liet niet langer op zich wachten en we staken let­ter­lijk onze hoof­den in de wolken. De rest vol­gde snel.

Een ritje in de wolken laat van alles achter. Indrukken om te begin­nen, maar ook een hoop dauw op lijf en leden. Een regen­bui is naar en bezorgt je snel een nat pak, maar een flinke wolk is beslist niet min­der onaan­ge­naam. Langzaa­maan dringt de koude door tot in je diep­ste en vergeet je alle zon­neschijn van de afgelopen tijd. Dan bekruipt je ook al het vocht. Wolken zijn water dat wacht op een goede reden om weer drup­pels te wor­den. Elke onef­fen­heid van de huid, haart­jes, tex­tiel: alle­maal goede aan­hecht­ingspun­ten voor con­dens. Na een half uur in de wolken waren we dan ook kletsnat.

Het mooie van dit soort buien is dat je ze gemakke­lijk kunt ontvluchten. Zodra de weg weer hoogte ver­loor, raak­ten onze hoof­den dan ook weer snel uit de wolken. We droog­den geli­jdelijk aan weer op in de warmte van het regen­woud en kre­gen een paar bij­zon­dere uitzichten voorgeschoteld. Half-opgedroogde riv­ieren, vele houten huis­jes met golf­platen daken, pal­men die met loof­bomen om bestaan­srecht twisten.

Na een lange rit met veel com­motie en een aan­tal nav­i­gatieuitdagin­gen kwam de haven dan toch ein­delijk in zicht. Gewaarschuwd door een omrit van 20km vroe­gen we op elke kruis­ing ‘Hoi An?’ Zo kwa­men we steeds dichter­bij, tot uitein­delijk de ons zo bek­ende anten­netoren van het postkan­toor in zicht kwam. Gewapend met onze herin­ner­in­gen van twee weken tevoren, von­den we snel en zon­der dralen ons voor­ma­lige hotel terug. En daar zit­ten we nu, met een volle buik (verkre­gen in een ons maar al te bek­end eet­ten­tje) en een brom­mende air­con­di­tion­ing (die overi­gens pas sinds de stroom een kwartiertje terug is weerge­keerd weer van zich liet horen). We zijn tevre­den, voldaan en klaar om een dagje lekker uit te rusten, even met onze hoof­den in de wolken.