Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Grr! Dat had zo’n leuke dag moeten wor­den, dachten we. Gis­ter­avond genoten we een beschei­den maaltijd als afscheid van dit ver­rukke­lijke land. We ston­den er eigen­lijk amper bij stil dat ons afscheid miss­chien best wat grootser had gemogen. In dit soort gevallen is er gelukkig altijd kos­mis­che pech die maakt dat je gewoon­weg de grens met Laos niet over komt en je het afschei­ds­maal nog eens dun­net­jes over kunt doen.

Een kilo­me­ter of 90 vanaf Dong Ha trof­fen we, gezeten op onze stalen rossen, de grensover­gang met Laos. We had­den onszelf goed laten informeren en begrepen dat de grens met een motor­fi­ets over te steken valt, maar dat je dan per fiets 25 dol­lar zou moeten betalen. De Viet­namese douaniers waarschuw­den ons echter al dat we waarschi­jn­lijk van een koude ker­mis thuis zouden komen. Een­maal onder de indruk­wekkende poort van Viet­nam door gelopen en aangekomen bij de wat min­der opzien­barende toe­gangs­boog naar Laos, wer­den we in het Lao­ti­aans terecht­gewezen. Motor­fi­et­sen mochten niet mee, maar om 1 uur ‘s mid­dags zou er een bus naar Savan­naket vertrekken. Wat!?

Na wat zoeken von­den we iemand die Engels sprak en ons wist te vertellen dat er de afgelopen maand nie­mand bij Lao Bao de grens over was gekomen zon­der zijn motor­fi­ets achter te laten. Wat vreemd? Een bel­letje gepleegd naar onze vrien­den in Saigon. Die raad­pleeg­den hun con­nec­ties bij de Viet­namese over­heid en kon­den alleen maar delen in ons ongeloof. Er zou geen enkele reden moeten zijn waarom we de grens niet over zouden mogen. Van­daag nog had­den ze mensen ont­moeten die, duidelijk ges­tig­ma­tiseerd door de Lao­ti­aanse sticker op hun sno­rap­pa­raten, vorige maand bij Lao Bao de grens over gekomen waren. Een con­clusie rest dus: hufters aan de grens! We zijn genade­loos genaaid, waarschi­jn­lijk alleen maar omdat de vrouw van de hoofd­grens­be­waker met de ver­keerde brom­snor is vreemdge­gaan. Erg­er­lijk en zonde van 180km ben­zine en levensvreugd.

Ern­stig gedesil­lu­sioneerd over al deze ongein zijn we dus terug gegaan naar Dong Ha met het voorne­men de fiet­sen dan maar hier te verkopen. Het hotel waar we vanocht­end uitcheck­ten wilde ons gelukkig nog terugne­men. Onze fiet­sen zijn echter min­der gelukkig: we von­den iemand die de fiet­sen voor de fooi van 4.5 miljoen dong wilde kopen (ter vergelijk­ing: eerder betaalden wij er 17 miljoen voor).

Mor­gen is Judica jarig en we had­den gehoopt daar een leuk Lao feestje van te kun­nen maken. In plaats daar­van gaan we maar op de fiets naar Hué, in de hoop onze fiet­sen daar voor een betere prijs te kun­nen sli­jten. Bijkomende com­pli­catie: 30 april en 1 mei zijn nationale feestda­gen en veel hotels (zo niet alle) zijn rond die dagen vol­ge­boekt. Hopen op een dak dus. Wat een ellende… (maar de zon schijnt!)