Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


15° 52' N, 108° 20' E
9 April 2010, 17:20

Kleren, kleren en nog meer kleren

3. ...hangen een paar anderen wat in elkaars armen

De posts begin­nen een beetje schaars te wor­den. Zijn we het schri­jven voor de web­site dan al zat? Absoluut niet, maar we willen jul­lie ook niet verve­len met de bood­schap dat we weer naar het strand zijn geweest en voor de zoveel­ste keer de kled­ing hebben gepast…
Dat is namelijk op dit moment onze dag­taak. De afgelopen dagen hebben we ons overgegeven aan de zeer gemakke­lijke ver­slav­ing om hier op maat gemaakte kled­ing te kopen. De score tot dusver:
Michiel:
3 pakken (1 blauw, 1 grijs en 1 licht­bruin lin­nen)
1 lange lin­nen broek
1 korte broek

Judica:
2 korte broeken
4 jurk­jes (zil­ver, zwart/geelgroen, aqua/zwart en bloemet­jes­de­sign)
2 rokjes
1 chi­nees topje
1 pak
(ja ik ben wat doorges­la­gen, maar nog steeds goed­koper uit dan Michiel)

Het begon natu­urlijk heel beschaafd maar het is zo ontzettend gaaf om zelf kled­ing te maken/ te ontwer­pen, de stof uit te zoeken en gewoon het pre­cies zo aangepast te kri­j­gen als jij wilt. De pakken zit­ten Michiel als gegoten, met prachtige ver­schil­lende kleuren voer­ing. Ze zijn mooi afgew­erkt en voor het eerst paste het direct hele­maal goed.

Mijn jurk­jes zijn super, nadat de eerste geweldig was uit­gevallen kon ik het niet laten om meer te bestellen. Zomer­jurk­jes, feestjurk­jes, werkjurk­jes, het kan alle­maal en kost prak­tisch niets.
Twee pakken (1 van mij en 1 van Michiel) hebben we bij een echte ‘winkel’ laten maken en tot nu toe ben ik daar het minst tevre­den over. De andere kled­ingstukken hebben we alle­maal op de makrt laten maken (let wel, bin­nen­markt met vaste winkels, veel stof­fen en overal naaima­chines) waar­bij de naais­ters direct kun­nen zien wat er aangepast moet wor­den.
Over het alge­meen gaat het erg snel, ‘s ocht­ends een pak besteld en ‘s mid­dags kon het voor de eerste keer wor­den doorgepast.Toch zijn het de kleine details die lang duren, een rits die niet hele­maal goed zit, een plooi die er niet hoort etc. Je kunt zeggen wat je witl… hier is de klant nog echt kon­ing. Dus de afgelopen dagen waren gevuld met passen en naar het strand fiet­sen om te geni­eten van zon en zee.
Mor­gen kun­nen we de kled­ing alle­maal ophalen en zullen we op zoek moeten naar een doos om de pakken naar huis te sturen. Voor die tijd maken we als het goed is nog foto’s van alle cre­aties. Hele­maal super.

Over­mor­gen gaan we weer verder. We hebben lang genoeg op een plek gezeten en zijn vol­doende uit­gerust om ook weer wat cul­tuur op te kun­nen nemen. Nha Trang (de vol­gende bestem­ming in ons open bus ticket) slaan we over. Het is weer een bad­plaats alleen dan grootschaliger dan Hoi An. We gaan door naar Dalat waar de omgev­ing prachtig moet zijn. Maar voor ons vertrek… nog 1 dagje lekker genieten.


16° 6' N, 108° 16' E
7 April 2010, 17:30

De paden op, Danang in

10. Een koeienoptocht aan het strand

Of het nu was omdat we wan­hopig op zoek waren naar een manier om de leegte die onze Israelis­che vrien­den had­den achterge­laten op te vullen of omdat we gewoon behoefte had­den aan een beetje reur­ing, we zijn van­daag de motor­fi­ets opge­spron­gen. Strikt genomen waren het denk ik motorscoot­ers, maar ze gin­gen in elk geval hard. We had­den het met Tsvi en Nohar al een aan­tal keer gehad over het idee om scoot­ers te huren en met z’n vieren ergens heen te rij­den, maar toen we het duo een­maal een keer op de fiets had­den zien stun­te­len, hebben we het idee verder maar laten varen. Maar nu waren ze weg en grepen we dus maar onze kans.

Aan­vanke­lijk onwen­nig (want nooit eerder gedaan), maar gaan­der­weg steeds soe­peler stu­ur­den we onze motorscoot­ers weg van Hoi An en in noordelijke richt­ing, Danang tege­moet. Wetende dat we ergens onder­weg een van de weinige bezienswaardighe­den van de streek, te weten de ‘Mar­ble Moun­tains’ zouden tegenkomen, leek ons dat wel een leuk ritje. We hebben ervan genoten, al von­den we het zo nu en dan best span­nend. Met een beschei­den 50 kmh zoef­den we over het gladde asfalt van de boule­vard langs ‘China beach’. Onder­weg genoten we van een drankje ergens half bij iemand thuis (maar in haar winkeltje) en maak­ten we snel een enkele foto van de marmer­ber­gen (die niet zo heel bezienswaardig bleken).

Om onszelf te belo­nen voor onze bravoure hebben we nog een aan­tal maat­pakken besteld. Hier in Hoi An wemelt het van de kleer­mak­ers en voor tussen de 40 en 70 euro kun je hier dan ook gemakke­lijk een pak laten aan­meten. Voor mij zijn het twee pakken gewor­den (mor­gen ga ik ze door­passen) en voor Judica een man­tel­pak, twee jurken een rokje en een paar shorts; alles voor een appel en een ei.

Tussen de bedri­jven door hebben we overi­gens ook nog even aan het strand gele­gen, wat gebakken rijst gegeten, vriend­jes gemaakt met lan­goesten die in ‘death tub’ hun laat­ste maaltijd afwachten, overal zand van­daan geveegd, ‘92 ben­zine getankt (bestaat dat nog?), veel fruit­shakes gedronken, bana­nen­pan­nenkoeken veror­berd, een praatje gemaakt met een beveilig­ings­beambte die net als wij even een stop maakte vlak­bij een reusachtige marmeren boedha, enzoverder enzovoorts. Een bewogen dag dus; en een­tje met uitzicht op meer. Mor­gen door­passen, een biertje drinken met onze Ned­er­landse reisgenoten in Hanoi en zo nog wat meer. Wij verve­len ons niet…


15° 53' N, 108° 20' E
4 April 2010, 15:34

Rustig An

16. Overzicht groepen BCD (2)

Poot­jes omhoog, relaxt op een ligstoel bij het hotelzwem­bad. Vanuit die com­fort­a­bele posi­tie kijk ik terug op de afgelopen twee dagen in Hoi An. Het voelt als een vakantie. Na een maand ‘werken’ is het tijd om het reis­ritme te onder­breken en wat aan het strand te hangen. Veel meer is hier sowieso niet te doen.

Vanocht­end zijn we op een tour naar dé attrac­tie van Hoi An geweest: My Son, een oud tem­pel­com­plex van de Cham, een uit India afkom­stig Hin­does­taans volk. De tem­pels schi­j­nen vergelijk­baar te zijn met het bek­ende Ankhor in Cam­bodja, alleen is het com­plex een stuk kleiner. Jam­mer genoeg hebben de Amerika­nen (in hun bru­utheid) een groot deel van My Son kapot­ge­bom­bardeerd, maar wat er nog van over was, was zeker indruk­wekkend. Alle­maal bak­ste­nen gebouwen, vol met prachtige dec­o­raties (en mos).

Overi­gens was ons tripje naar My Son nogal matineus: op aan­raden van de Lonely Planet zijn we al om 5 uur ‘s ocht­ends vertrokken, zodat we de grote meute touris­ten voor kon­den zijn. Dat was een suc­ces. We maren uitein­delijk maar met een man of 30 op het com­plex en dat was pre­cies genoeg om zo nu en dan nog eens een foto zon­der een tourist erop te kun­nen maken.

Gis­teren zijn we naar het strand geweest, op de fiets. Ofschoon Hoi An als bad­plaats door het leven gaat, is het goud en azuur nog zeker een half uurtje fiet­sen weg. Mooi strand, veel palm­bomen en een bru­in­blauwe zee. Heel schoon, maar niet het azuur van de boek­jes. Overi­gens is het inmid­dels behoor­lijk warm gewor­den (god­dank is onze air­con­di­tioner gis­teren gere­pa­reerd) en zijn we, alle smeer­prak­tijken ten spijt, behoor­lijk verbrand.

Het eten is hier trouwens prima. Het stadje is sfeer­vol en gezel­lig en de mensen hier zijn veel warmer en gezel­liger (al vallen ze je nog steeds veel lastig met aankoop­sug­gesties). We hebben besloten hier nog maar een tijdje te bli­jven. Onze Israelis­che vrien­den gaan over­mor­gen weg, dus mor­gen is onze laat­ste dag. Dat zal jam­mer zijn. Voor ons nog een paar daag­jes rustig Hoi An.


15° 52' N, 108° 20' E
3 April 2010, 11:59

Slaapbus, Hue en Hoi An

6. Weer verder met de slaapbus

We zijn alweer een dag in Hoi An maar de reis hier­naar­toe was een beleve­nis op zich.De slaap­bus was een ervar­ing apart. Schoe­nen uit bij bin­nenkomst en dan installeren. Michiel paste met zijn 1.87 net niet in de stoel, dus geruild want mijn stoel was iets langer. Alsnog kon hij ni3t hele­maal lan­guit liggen maar op zich geen slecht ver­vo­ersmid­del. Die mogen ze van mij wel inzetten op bus­reizen naar win­ter­sport :) .

Er zijn zo een 35/36 lig­plaat­sen in de bus en het zijn stapelbed­den. De buschauf­feur toe­terde voor Viet­namese maat­staven amper en we hebben gewoon redelijk goed ges­lapen. Rond een uurtje of 8 waren we in Hue. Een prachtige stad die wordt geschei­den door een riv­ier. De bus zou rond half twee ‘s mid­dags verder­ri­j­den dus we had­den een krappe 6 uur in Hue. Tassen gestald en eerst ont­beten. We zijn wat gaan rond­lopen maar al snel hebben we de schaduw gezocht in een parkje met een drankje erbij.

In een nabi­j­gle­gen winkel­cen­trum hebben we (ein­delijk!) nog twee hemp­jes voor mij kun­nen scoren in mijn maat. De airco alleen was al redeng enoeg om naar bin­nen te gaan.Een heer­lijk soft­i­jsje en toen was het alweer tijd om terug te gaan.
De bus­reis naar Hoi An was nog 3 uur en aangezien we weer in de sleeper­bus zaten heben we nog lekker wat gedut. In Hoi An zouden we onze Israelis­che vrien­den weer ont­moeten bij een hotel wat al geboekt was. Daar aangekomen geen spoor van onze vrien­den, na her­haaldelijk vra­gen herin­nerde ze zich opeens toch wel dat ze naar een ander hotel gegaan zijn en wij met de taxi erheen. Dit hotel lag net buiten het cen­trum maar het is geweldig. Blijk­baar staan Israe­liers erom bek­end dat ze qua prijs het onder­ste uit de kan halen. Toen ze hun nation­aliteit vertelden werd de kamer 2 dol­lar goed­koper en het ont­bijt inclusief. Onze kamer is natu­urlijk ook op deze kosten dus dat is mazzel. Het hotel is super, we hebben zelfs een zwembad.

Hoi An is de stad van de kleer­mak­ers… Voor alle bruiden in spe: Je kunt beter een reis hier­naar­toe doen, voor 300 dol­lar heb je de meest lux­ueuze bruisjurk die je je kunt bedenken en voor het geld wat je er in Ned­er­land aan uit­geeft heb je er dan nog een geweldige vakantie bij.
Wij zit­ten te denken om voor Michiel een paar pakken te laten maken en voor mij ook wat en dat dan naar huis te sturen. Hele­maal super.
Ondanks dat het hier ontzettend toeris­tisch is is alles veel goed­koper dan in de andere ste­den. Zo is het eten net zo lekker maar voor de helft van de prijs. We bli­jven hier wel even :)
De foto’s vol­gen maar nu gaan we eerst lekker eten.


20° 15' N, 105° 58' E
1 April 2010, 14:02

Dagje onderuit

4. Ninh Binh is een industriële stad

Uit­ges­lapen… ein­delijk hebben we een dagje uit­ges­lapen. De afgelopen dagen had­den we zoveel te doen dat de wekker mee­tal om 7:00 al ging. Van­daag was er niets… ik was uit­er­aard alweer om half 8 wak­keer (grrr… biol­o­gis­che klok) maar Michiel heeft nog wat extra slaap meegekregen.

Er stond eigen­lijk niet zoveel op het pro­gramma. Tassen weer eens hele­maal inpakken met schone was en verder wachten en hangen.
Van­mor­gen zijn we alle­bei even in ons uppie oppad gegaan. We reizen alweer een week met andere mensen en echt even tijd voor jezelf was er niet. Ik heb heer­lijk rondgekuierd, verse ananas gehaald voor het ont­bijt, langs het water gelopen, me laten betas­ten wegens witte huid en bij elke winkel geho­ord dat ze niets in mijn maat hebben of gewoon ron­duit me uit­lachen. Kor­tom, het was heer­lijk even alleen.

Net na de mid­dag zijn we dan weer samen ergens wat gaan drinken en op zoek gegaan naar toch nog een toeris­tis­che activiteit in de stad. We kwa­men uit op een park met een berg(je). Geen west­erse toerist te zien en gewoon nor­male pri­jzen. Het echte Viet­nam proef je toch beter op die plekken waar mensen kaarten, drinken en eten. Voor de laat­ste keer naar ons favo ’ fried rice’ restau­rant om onze buik vol te eten.

Onder­weg naar huis wer­den we bestormd door kinderen van 4–6 jaar die alle­maal ‘hello’ tegen ons wilden zeggen en ons de hand wilden schud­den. Soms voel je je net een beroemd­heid als je hier rond­loopt. Mensen lachen, zwaaien, kinderen lopen mee en vrouwt­jes willen soms graag hun huid­skleur vergelijken. Eigen­lijk hilarisch.

In het hotel mochten we zowaar nog even douchen, dus nu zit­ten we achter de com­puter in de lobby omda­thet wire­less het neit doet te wachten tot we zo naar het andere hotel lopen waar we in de bus stap­pen. We hebben een geweldige deal, voor 25 dol­lar pp een open busticket van hier naar Saigon, maar dan kun je onder­weg uitstappen.

Van­nacht rij­den we in een slaap­bus (met alleen maar bed­den) naar Hue. Daar kun­nen we de tassen afgeven en ‘s mid­dags rond een uurtje of 1 vertrekken we vanaf daar naar Hoi An. Onze Israelis­che vrien­den zijn daar van­daag al heengevlo­gen en wachten ons in het hotel op. Hoi An is een strand bestem­ming… zouik dan ein­delijk mijn bikini uit kun­nen graven?
Allez… eerst maar eens die tas naar de opstap­plek sjouwen en dan ter­wijl de bus mij wiegt dromen van een luchtbed op de zee…