Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Daar lig ik dan, onder onze klam­boe in ons zachte tweep­er­soons­bed in Savan­nakhet. We zijn nu een beetje over de eerste cul­tu­ur­shock heen. Laos is totaal anders dan Viet­nam en we waren daar nog niet zo op voor­bereid. De vorige post (als die niet achter de fire­wall is bli­jven hangen) was een beetje zeik­erig qua toon. Nu, een paar uur later zie ik dat het gewoon echt cul­tu­ur­shock was.

Nog even terug naar de bus­reis. Van­mor­gen om 6 uur vertrokken we, we gin­gen met een bus van Hue naar Dong ha om daar over te stap­pen. Er was nog een stel wat die route deed. Een Zwit­serse man met zijn (20–25 jaar jon­gere) Lao­ti­aanse vriendin. De man begon direct tegen ons aan te praten, toen we even buiten zaten (de rest van de bus had een tour incl ont­bijt, we moesten dus even wachten) begon hij ongeveer een les over brom­mers etc. Op zich oke, ware het niet dat het half 7 in de ocht­end was, we moe waren en dat de man niet op een accept­abel vol­ume sprak maar gewoon schreeuwde.

Tij­dens de hele reis heeft hij af en aan tegen ons gepraat, zelfs al sje de oort­jes van de mp3 speler indeed begreep hij niet dat we geen behoefte had­den. Op zich had hij wel ken­nis over het land, maar antwo­ord op je vra­gen kreeg je niet want hij luis­terde niet naar wat je zei. Ik zat bij het raam en heb Michiel een aan­tal keer ‘gered’. Dan vroeg ik iets onbe­nul­ligs in Ned­er­lands zodat hij zijn aan­dacht met een excuus ergens anders op kon richten. Het is toch ongelofe­lijk dat er mensen zijn die zich ongewenst zo opdrin­gen en ook niet ophouden. Enfin, we waren blij dat we deze man niet langer in onze buurt hoef­den te hebben. Hij was echt wel aardig, maar voor van­daag niet onze gesprekspartner.

Toen we aankwa­men op het bussta­tion ston­den daar een aan­tal Tuk­tuks met chauf­feur. Ze vroe­gen of we een ritje wilden maar we wilden eerst even accli­ma­tis­eren. Gewend aan de Viet­namese aggre­sieve manier van aan­bieden zei ik duidelijk nee. In Viet­nam had daar een lang gesprek op gevolgd waarom niet etc. Hier namen ze direct afs­tand en ik voelde me schuldig. Een vrien­delijk ‘nee’ vol­staat hier en dat is echt weer even wennen.

We zijn net nog wat gaan eten en hebben de ‘hoofd­straat’ van Savan­nakhet verk­end. We merken direct al dat de sfeer hier anders is. Het drukke wat we in Viet­nam gewend waren is weg. Er wordt niet getoe­terd en er was sowieso weinig verkeer.

Tij­dens een drankje (waar­bij een gratis glas gezond water) ont­moet­ten we ‘Mike’, een ontze­tend vrien­delijke man uit Groot Brit­tanië waar we zeker een half uur mee hebben zit­ten klet­sen. Hij sprak zo beheerst, prachtig Engels en zacht. Na Pierre (Zwitser) was het echt een genoe­gen om daad­w­erke­lijk een gesprek te kun­nen hebben ipv een een­z­i­jdige monoloog aan te horen. De man straalde zo een vrien­delijkheid uit dat ik hem zo had willen adopteren als oom .

Voor het avon­de­ten wilden we weer wat lokaals eten na de ‘internationale’(lees Ital­i­aanse) maalti­j­den die we in Hue hebben genoten. Op zoek naar rijst dus, want van de nood­els zijn we beide niet zo’n fan. We zagen een leuk ten­tje en vroe­gen naar rijst, dat had­den ze niet, maar ze wees direct aan waar we het wel kon­den kri­j­gen. Weer zo een opmerke­lijk ver­schil… In Viet­nam had met gezegd dat men het niet had en als je vroeg waar dan wel… dan had­den ze met hun han­den gewap­perd ten teken van dat ze het niet wisten.

We gin­gen naar de aangewezen plek en hebben daar heer­lijk gegeten. Michiel had rijst met eend en een lekker sausje (aange­vuld met komkom­mer voor de groene touch) en ik ging voor het gemakke­lijke rijst met een spiegelei. Het smaakte goed en er kwam ook direct een kan gekoeld water uit een water­tank bij. Niets extra kosten,gewoon service.

We zijn dus posi­tief ver­rast, het leefritme ligt hier lager, alles is meer ontspan­nen en we moeten de goede snel­heid zelf nog even vin­den. Het land is ongerepter en armer. Het gebrek aan geld en bewus­theid van toeris­ten als grote inkom­sten­bron lijkt er wel voor te zor­gen dat mensen nog echt vrien­delijk zijn. Zo waren Viet­nam en andere Zuidoost azi­atis­che lan­den voor de grote toeris­ten­bubs. Laos is nog wat onbek­end bij de massa en daar plukken we nu de vruchten van.

Nu maar even heer­lijk slapen om de nachtrust in te halen, mor­gen een nieuwe dag in dit zachte en vrien­delijke land. Kijken of wij op het­zelfde relaxte niveau kun­nen komen.