tij·ger de; m –s groot, katachtig roofdier met gestreepte huid
Grote dieren, roofdier… gevaarlijk. Dat is af te leiden uit de bovenstaande definitie van het woord ‘tijger’. Vandaag hebben we besloten het lot te tarten en met ze te gaan knuffelen. Het begon zo. We hebben weeer eens een brommer gehuurd, het blijft toch een favoriet vervoersmiddel. We dachten als we het linksrijden overleven dan hebben we genoeg karma om ook met tijgers te kunnen knuffelen en alle ledematen te behouden. Op naar het ‘Tiger Kingdom’.
Hier kun je (tegen fikse betaling) bij tijgers in de kooi. Ze hebben vier categorieen tijgers; kleinste, klein, medium en groot. Het kiezen wat je wilde doen voelde meer aan als een bestelling bij een fastfoodketen. Michiel vond knuffelen met de allerkleinsten (1 maand) meer dan genoeg terwijl ik ging voor de ‘combo’ (supersize korting) van allerkleinsten, klein en groot. Bij de grote zou dan ook nog een fotograaf volgen om alles vast te leggen.
Op naar de kleinsten dus, wat een schatjes zeg. Ze hadden nog blauwe ogen en slapen het grootste gedeelte van de dag. Ik had verwacht dat ze heel erg zacht aan zouden voelen maar het voelde echt aan zoals menig knuffeldier op de kermis. De regels zijn simpel, niet optillen en niet mee spelen. Niet dat de beestjes niet mogen spelen maar als ze het nu aanleren is het moeilijk om ze duidelijk te maken dat het niet meer kan als ze met een speelse duw een mens omverduwen.
We hebben geknuffeld, gekroeld, veel foto’s gemaakt en ons verbaasd. Hoe groot die beestjes eigenlijk al zijn, dat ze zo op katten lijken, de grootte van de poten en de geur. Die kleintjes ruiken echt lekker!
Na vijftien minuten was onze tijd op en ging ik verder naar de kleine tijgers (ongeveer 3 maanden). Wat een verschil. Nog steeds heel erg lui en moe, maar al zoveel groter. Ze hebben echt al tijgerambities en zijn een stuk speelser, al moet je opletten. De kop en voorpoten mochten echt niet meer worden aangeraakt, maar toch blijven ze geweldig. Net alsof je Simba met strepen in het echt zit te aaien. SUPER!
Als laatste dan nog de grote tijgers. Hoewel ik voor menig ding bang ben was ik helemaal niet angstig om nu in de kooi te stappen. Samen met een fotograaf en trainer op naar de grote jonkies (na 2–2,5 jaar worden ze overgeplaatst dus ze zijn bijna altijd jong). Die zijn ook heel erg rustig, en nieuwsgierig. Graag had ik een balletje aan een stok met elastiekje gehad, maar ik vrees dat de tanden er korte metten mee maken. De fotosessie (zo voelde het een beetje) was ontzettend gaaf. De fotograag sprake dan wel weinig Engels maar had humor en lol in zijn werk. Michiel keek van buiten het hek nog toe.
Er kwam ook een andere man voor zo een soortgelijke sessie, maar die was na 2 minuten weer buiten. Blijkbaar toch te eng. Hoe het komt dat ik ze niet eng vind? Geen idee, maar ik heb er vandaag wel veel lol van gehad. Een cd’tje met 80 foto’s werd ons uitgereikt en maken het helemaal onvergetelijk.
‘s Middags hebben we nog wat rondgereden, geschuild oor de regen en zijn nog even langs de winkel gereden van mijn camera. Gelukkig maar want er was iets met de bestelling en helaas is hij er pas overmorgen, nog een dagje extra wachten dus. We liggen nu op bed, uitgeblust maar wat een gave ervaring om met die welpjes te knuffelen. Geniet van de foto’s.
