Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Weer een nacht doorge­bracht in een heer­lijke VIP bus. Er lijkt een ritme te zit­ten in de kwaliteit van de bussen. Om en om, of het is goed, of bag­ger. Vanacht viel in de cat­e­gorie ‘bag­ger’. We had­den geen extra water gekocht (meestal krijg je twee flessen). Toen we bin­nen­stapten zagen we de skai stoe­len en voelden ons al plakken. De air­con­di­tion­ing kun je nor­maal richten, maar als er alleen een gat is waar licht uitkomt krijg je het snel koud.

De beloofde film leek ook onwaarschi­jn­lijk aangezien de kast die bestemd was voor de tv leeg was gemaakt met geweld. Voordeel was dat we ons geen zor­gen hoef­den te maken over verve­lende muziek . We had­den onze lap­top mee met daarop series en hebben ons relatief geod ver­maakt. De bus vertrok om 7 uur en om half 8 ging al het lchct uit, een boekje lezen zat er dus helaas niet in.

Na een halve nacht slaap kwa­men dan van­mor­gen om kwart over 5 aan. Lekker vroeg, zelfs voor de Thai nog iets te vroeg. Hier en daar een wat meer ver­lept ogende meisje van plezier en verder veel gebezem. We zijn gedropt naast de ‘grote toeris­ten­straat’ (Kho San road) en begonnen met even zit­ten en een drankje.
Onder­tussen gaan we hele­maal niet meer voor­bereid naar ste­den toe en we moesten nog even ori­en­teren. Rugzak neerzetten en kijken wat er aan guesthouses/ hotels is. De prijs viel flink tegen, uitien­delijk betalen we bijna het dubbele van Chi­ang Mai en zijn we na 1,5 uur terecht gekomen in het tweede hotel wat we hebben bezocht (natuurlijk).

Na een ocht­end­dutje wer­den we wakker in een andere straat. Het bruist van leven hier, een mark­tje met teveel kled­ing om op te noe­men (en mijn tas zit vol, snik), nep pas­jes, kleer­mak­ers, oor­bellen, ket­ting en andere curiosa.

Michiel was de oude cam­era ver­loren in de bus dus hebben we eerst gevraagd of die gevon­den was: ja, we kon­den hem ‘s avonds ophalen. Mazzel (of zoals Michiel het zegt; karma).
We zijn direct gescammed toen we verder liepen we zouden ergens niet heen kun­nen wegens de ‘red­shirts’, maar we kon­den wel ergens anders heen. Oh en we moesten onze verdere reis niet in Kho San road boeken, maar bij het offi­ciele cen­trum. Een tuk tuk zou ons meen­e­men voor om langs een mon­u­ment te gaan en naar het echte toeris­ten cen­trum. Voor het schamele bedrag van 50 cent.
Oke, goed, doe maar. De foto’s van de Bud­dha staan hieron­der en bij dat andere toeris­ten­bu­reau was het duur­der dus dat hebben we niet gedaan. Sim­pel maar waar, gewoon je hoofd koel houden en dan komt het goed.

We zijn nog even naar een grote shop­ping mall geweest en zaten toen vlak­bij het prob­leemge­bied, maar daar was eignelijk niets aan de hand. Direct maar een tweede accu gekocht voor de nieuwe cam­era, hebben we die iig altijd bij de hand. Verder nog wat rondgelopen en heer­lijk gegeten. Koken kun­nen ze hier echt wel.

Michiel heeft even een boek gekocht wat hij terug kan verkopen zodat hij de laat­ste 150 blz nog kan lezen en is dus ver­slaafd. Op tijd naar bed, want uit­ges­lapen zijn we zeker nog niet. Over­mor­ge­navond gaan we denk ik weer verder richt­ing de eilanden.