|
|
17° 58' N, 102° 37' E
11 May 2010, 13:12
Nog even een klein stukje over gisteren… Het is misschien wel, misschien niet zo, maar er bestaat de mogelijkheid dat mijn bankpas (opzxettelijk) is gemold. Omdat de banken niet open waren na ons brommertourtje heb ik bij een pinautomaat geprobeerd te pinnen. Ales goed en wel, totdat hij nadat ik alles had ingevoerd zei dat ik geen saldo had. Raar, want we wisten zeker dat er geld op de rekening stond.
Terug bij de travel lodge hebben we het saldo gecheckt en bleek dat we ruim voldoende hadden gehad. Nu probeerde ik met mijn pasje (Waarmee ik ook gepint had) in te loggen op internetbankieren. Kon niet, de Random reader gaf de boodschap : DEFECT
Flink balen, maar het is geen ramp want we zijn slim en er is een back up mogelijkheid om op mijn rekening te komen (die heet mama!). Toch maar even de bank gebeld met de vraag of zij konden zien of er geld was afgeschreven en of ik mijn pas moest blokkeren. Ze kon zien dat er geen reservering was gedaan door een adnere bank en ik vertroouw er dan ok op dat al het geld er nog opstaat. Alsnog wel even stress en flink balen.
Zo dat was gisteren, vanmorgen moesten we dus nog geld wisselen en daarna op naar de bus. We hadden besloten dat we toch voor de VIP bus zouden gaan (7 euro ipv 5) en die vertrok om 9:15. Alles ging voorspoedig en wee waren er ruim op tijd. De VIP bus was een soort kermis bus. Van binnen overal gordijntjes, en van buiten bespoten zoals je ziet bij kermisattracties. Erg lachen dus.
De bus was eigenlijk erg relaxed. voor een busreis van 6–7 uur wil je voldoende beenruimte (met name Michiel) en ook de airco was weer even genieten. Het enige nadeel is dat we naast een van de speakers zaten en die de hele reis karaoke muziek denderden (gelukkig houden ze hier van balads!). Verder was de busreis echt comfortabel en kwamen we een beetje loom om iets over drieeen uit de bus rollen.
Tuktuk gedeeld met andere westerlingen om naar het centrum te komen. We zijn op zoek gegaan naar een betaalbaar hostel, niet zo makkelijk want Laos is in het algemeen erg duur. Het eerste wat we probeerden (volgend LP tussen 10–17$ incl. ontbijt) was 29$ de goedkoopste optie. Daarnaast een guesthouse voor 12$, met wee losse bedden en wel WIFI.
Michiel wilde graag nog even kijken naar andere opties, maar met je rugzak op is erg vermoeiend dus heb ik mij opgeofferd (right) om ind e schaduw met een ijsje bij de rugzakken te blijven terwijl Michiel rondliep. Na een kwartier was hij terug, niets goedkopers gevonden en die kamer die we al hadden gezine was ook vol. De andere kant op even checken: een aantal opties zonder internet.
Rugzakken op en dan maar gaan kijken. Zijn voorkeursoptie was al volgeboekt (het was 10 minuten later, flink balen). Na nog 3 keer vol vonden we een kamer voor 10 euro (zonder airco) maar met dubbel bed.
Nadat we onze tassen hadden afgegooid zagen we dat er wel een airco aanwezig was in de kamer, alleen dat je hem niet an kon zeggen omdat de bediening in een kastje zat waar een hangslot op zat. Ik kreeg Mac Gyver gedachten en heb (zoals het hoort in een film) met haarspelden voor het eerst in mijn leven geprobeerd een slot open te krijgen.
Na 5 minuten prutsen was het gewoon gelukt. Ongelofelijk  . We hebben de airco nu lekker aanstaan.
Toen ik ging douchen heeft Michiel even gekeken of er ook ergens internet was. Ik zit nu buiten op het balkon met een WIFI verbinding. Het hoort niet bij het hotel maar is niet beveiligd. Het is niet goed genoeg om te skypen, maar een post plaatsen moet lukken. Uiteindelijk zijn we dus met onze neus in de boter gevallen en hebben we uitzicht op een van de tempels die als trekpleister van Vientiane worden bestempeld. Lucky us!
juutsel |
Tags: airconditioning, busreis, Laos, Vientiane
Posted in Laos, Vientiane |
No Comments »
17° 25' N, 104° 50' E
10 May 2010, 15:15
We zijn net terug van een rondje om de berg. Een rondje dat drie volle dagen duurde. Dat zit zo: afgelopen vrijdag zijn we vanuit Savannakhet naar Thakket vertrokken. We waren het wachten wel zat en waren blij dat we onze visa voor Thailand konden ophalen en dan vlug op weg naar nieuwe avonturen. Of toch niet? In alle vroegte stond ik al voor het visa loket van het Thaise consulaat, enkel en alleen om te horen dat ik ‘s middags terug moest komen. We hebben die tegenslag maar gelaten aanvaard en zijn ‘s middags teruggekomen om met nummertjes 96 en 97 in de hand aan te sluiten in de rij met andere visa-aanvragers. Het duurde gelukkig maar een half uur eer we aan de beurt waren en we konden rond half 3 dan ook met de tuc-tuc richting het busstation.
Met wat geluk troffen we een redelijk luxe mini-busje dat ons voor 25.000 kip p/p (ongeveer € 2,50) naar Thakket, zo’n 125km noordelijk van Savannakhet, wilde rijden. Het ritje duurde bijna drie uur en was apart: er gingen naar Lao begrippen meer mensen in een mini-busje dan naar Nederlandse begrippen. Enfin, we zijn heelhuids in Thakket aangekomen en onze backpacks hebben de rit op het dak ook goed en wel overleefd.
Geïnspireerd door de Lonely Planet hebben we ons in Thakket laten inschepen in een tamelijk luxe ‘Travelers Lodge’. Niet erg goedkoop, maar wel praktisch omdat de lodge een ideaal beginpunt is voor de (onder sommigen) fameuze ‘Loop’: een rondje van drie dagen om het karstgebergte noord-oostelijk van Thakket. Opmerkerlijk genoeg troffen we op de varanda van de lodge nog twee Nederlandse stelletjes. Beiden maakten zich op voor de rondrit, het een met de klok mee en het andere stelletje net als wij tegen de klok in. We hebben ‘s avonds een motorfiets gereserveerd en zijn de volgende ochtend in alle vroegte vertrokken.
De eerste etappe voerde langs een aantal grotten en een vennetje in het karst. Bestemming: een hut op palen in Tha Lang. De rit was prachtig en we kwamen na een hobbelige laatste 20 km toch al tamelijk vroeg aan. De rest van de middag hebben we ons wat vermaakt in de omgeving: even op een boomstam in het stuwmeer, een ommeletje met wat rijst nuttigen, een boekje lezen en onder de douche het stof wegwassen. Later op de middag arriveerden ook Sanne en Joost. We hebben samen gegeten en ‘s avonds met het mes op tafel Skip-Bo gespeeld.
Om 8 uur de volgende ochtend zijn we, nauwelijks uitgerust omdat plaatselijke feestelijkheden kennelijk een nacht lang Karaoke vereisten en met als ontbijt enkel een zakje mini-koekjes met jam, weer de fiets op getogen om richting Kuon Kham te gaan. Dat dorpje is zelf niet zo bijzonder, maar vormt een goede uitvalsbasis om naar de wonderlijke grot van Kong Lor, 40 km zuidelijker te gaan. De rit naar Kuon Kham stond op onze primitieve kaart al aangegeven als ‘slecht’ en daarvan bleek geen woord gelogen. Het eerste deel van 60 kilometer kostte ons 3 uur, ons zitvlees en bijna ook de schokdempers. De rest van de route bestond gelukkig uit aalglad asfalt en konden we wat sneller afleggen. Onderweg nog steeds prachtige uitzichten op karstbergen en Lao dorpjes.
Een middag zwemmen in de rivier in de plaatselijke vallei en een avondje biefstuk met patat, Skip-Bo, Sanne en Joost verder konden we op pad naar de grot. Een uurtje over schitterend asfalt en gammele bruggen (een beetje à la fiets-‘m-d’r-in) bracht ons bij Kong Lor, een dorpje dat vooral leeft van het tourisme rond om de 7km lange grotrivier. We zijn samen met twee gidsen in een langwerpige boot (en soort puntige boomstam met buitenboord motor) gestapt en de grot in gevaren. Binnen was het pikdonker; alleen bij het licht van onze headlights zagen we wat. Een enorme grot. Zo nu en dan moesten we even uitstappen omdat het water te ondiep werd, maar na een uur bereikten we dan de andere kant van de grot. Een kleine oase. Een drankje en een hapje en terug gingen we weer, dit keer stroomafwaarts en dus sneller. Erg bijzonder en de moeite zeker waard.
Inmiddels zitten we weer in Thakket in de kamer naast die waar we de vorige keer sliepen. Internet is hier slechts schaars beschikbaar en we hopen dit verhaaltje, samen met een paar mooie foto’s, dan ook online te kunnen krijgen. Straks een eenvoudige (en kostbare) maaltijd genieten. Laos is niet zo goedkoop als we gedacht hadden, merken we. Ofschoon Laos armer is, blijkt Vietnam veelal voordeliger geprijsd te zijn. Enfin, kleine dingen die je leert terwijl je rond de berg crosst.
michieldewit |
Tags: Grot, Hobbelweg, Laos, Motorfiets, Thakkek, The Loop
Posted in Laos |
No Comments »
16° 34' N, 104° 45' E
6 May 2010, 14:34
Dagen als deze doen je snel inzien dat plannen maken alleen zin heeft als het weer dat toelaat. Regen is een showstopper, harde wind kan een streep door de rekening zetten en met vorst is een plan ook al snel niet haalbaar meer. Maar warmte, die grote beperker vergeet je maar al te gemakkelijk… totdat hij je plannen daadwerkelijk dwarsboomt. Nu hadden we voor vandaag weinig grote ideeën, behalve een bezoekje aan het Thaise consulaat dan. Omdat we aan de Thaise grens alleen een 15-dagen visum kunnen krijgen, is het best een luxe om een consulaat om de hoek te hebben dat stempels voor 60 dagen afgeeft.
Het woord ‘luxe’ was overigens niet het eerste woord waaraan ik dacht toen ik de grote rij voor het loket zag staan. Rijen zijn m’n hobby sowieso niet, maar bij 40 graden (gevoelstemperatuur in elk geval) wordt wachten al snel smachten. Geen briesje te bekennen, geen ventilators en zeker geen airconditioning; alleen geduld. Gek genoeg was een van de twee rijen aanzienlijk korter dan de andere. Ik koos de kortere en aanvaarde de extra warmte die daarmee gepaard ging. In de rij ging het gerucht dat de visa voor Thailand gratis zouden zijn. Aan het loket leerde ik dat de visa inderdaad gratis zijn… vanaf volgende week. Jammer van het geld, maar na al het wachten en smachten had ik geen zin onverrichter zaken terug te keren.
Judica heeft niet zo goed geslapen door de warmte, dus zij bleef wijselijk achter op de kamer. Op mijn weg terug naar het guesthouse heb ik een ananasshake gekocht. De dame spendeerde een paar minuten aan het bereiden (ingrediënten: verse ananas, gezoete gecondenseerde melk, ijsgruis en een geheim vloeibaar goedje) en goot daarna de blender leeg in een plastic zakje! Grappig. Ze stak een rietje in het zakje, bond het dicht en gaf het geheel aan me in een klein zakje. Een raar gevoel, zo’n zak met ijswater. Enfin, Judica heeft er nog een slokje van genomen, de rest heb ik genoten.
Maar goed, morgen kunnen we onze visa ophalen en vertrekken we naar Tha Khaek in de hoop dat we daar wat verkoeling vinden, misschien wel in een kano. Tot die tijd proberen we hier de hitte te bedwingen. En misschien nog wel lastiger is het om onze Australische ‘huisvriend’ te vermijden: hij houdt niet op met praten en terroriseert zo de enige plek in het guesthouse waar het nog een beetje uit te houden is. Hij is vast eenzaam en drinkt vast en zeker ook teveel van het gele goud, maar dat maakt de situatie alleen maar lastiger. Enfin, morgen vertrekken we.
Misschien nog een paar korte indrukken van Laos tot nu toe: in Mei is het er heel warm; mensen zijn allemaal heel relaxt en passen zich goed aan het weer aan. De Mekong is mooi en een intrigerend fenomeen omdat hij zo duidelijk arm van rijk scheidt. Vuilnisbakken worden hier gemaakt van oude banden, heel kunstig. Het eten is fantastisch en alom aanwezig. Langs de rivieroever zie je veel kraampjes waar ze vis en kip barbecuen. Vriendelijkheid is hier duidelijk de norm en mensen zijn zeker niet zo opdringerig als elders. Verder is Savannakhet vergeven van de kloosters. Mensen vallen duidelijk uiteen in twee groepen: monniken en koks. En ten slotte: het is hier warm.
michieldewit |
Tags: Laos, Mekong, Savannakhet, Vuilnisbak, Warm
Posted in Laos, Savannakhet |
No Comments »
16° 34' N, 104° 45' E
5 May 2010, 13:20
We zitten op onze kamer… ik voel me een beetje opgesloten.
Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om aan ons fietstochtje te beginnen. De plek waar we fietsen wilden huren hadden alleen twee hele gammele fietsen;. Uiteindelijk hebben we ergens anders twee oma fietsjes weten te regelen. Op pad dan maar, een leuke route van in totaal zo een 30 km, niet absurd veel voor een fietsroute.
De fietsen die we hadden gehuurd waren (zoals bijna alle fietsen hier) zonder versnellingen. Het voelde alsof je de fiets constant in de eerste versnelling had, hard en snel trappen om amper vooruit te gaan. Heel erg vermoeidend aangezien je dan ook geen lekker windje hebt om je af te koelen. Daar gingen we natuurlijk te langzaam voor. Langzaam zagen we wat andere delen van de stad, het blijkt toch iets groter dan we dachten.
Na twintig minuten fietsen stopten we in de schaduw van een klein boompje. We hadden beide 1,5 liter water bij ons en deze flessen waren al half leeg. Het was gekkenwerk om te gaan fietsen. Zelfs in de vroege ochtend voelde het als 30 graden. We zijn omgekeerd en teruggefietst. Eigenlijk hadden we beter moeten weten, mei/ juni is het begin van het natte seizoen en daarmee de warmste periode van het jaar. Veel tochten etc. kun je niet doen omdat de regen de wegen in modderpoelen omtovert… maar dus ook omdat het gewoon te heet is om actief te zijn. We hebben vandaag de 40 graden wel gehaald maar nog geen druppel regen gezien.
Bij het hotel wisten we niet meer wat te doen, het was zo heet. De airconditioning op de kamer werkt wel, maar hij is oud en lang niet zo goed meer. Op het dakterras kwam er af en toe nog een briesje voorbij, maar het was het er te warm.
Misselijk van de warmte ben ik dan toch maar op bed gaan liggen… de hele dag hebben we zo rond het guesthouse gehangen. Michiel is ‘s middags nog iets gaan eten maar ik voelde me miserabel.
Morgen brengen we de formulieren naar het consulaat zodat we overmorgen verder kunnen naar het noorden. Op 200 km afstand van hier zit een dorpje waar je verschillende uitstapjes kunt doen waaronder kajakken… Ik verheug me nu al op het water en heb bijna fata morgana’s terug naar Siberie en Mongolie. Tegen kou kun je je kleden, maar tegen hitte niet (of in ieder geval weet ik het niet).
juutsel |
Tags: fietsen, heet, Laos, Savannakhet
Posted in Laos, Savannakhet |
No Comments »
16° 34' N, 104° 45' E
4 May 2010, 15:15
Onze eerste dag in Laos loopt op z’n einde. Vanavond hebben we bij hetzelfde restaurantje als gisteren hetzelfde besteld als gisteren. Ik had rijst met heerlijk gebraden eend en Judica rijst met spiegelei. Heerlijk gegeten. We hebben nog even teruggekeken op de dag: het was een relaxte middag (want flink uitgeslapen) en we zijn al een stuk meer aangepast.
Waar we echt aan moeten wennen is de hitte. Het is hier de hele middag en een goed deel van de ochtend drukkend warm. Dat went wel en we drinken ons helemaal lam, maar het maakt alles wel vermoeiender.
Vandaag dus alleen maar lichtverteerbare uitjes: het dinosaurusmuseum (!) en een wandeling langs de Thaise ambassade. Het museum bleek uit een kamer te bestaan waarin langs twee muren een aantal grote dinobotten van een skelet waren opgehangen. Leuk gedaan, met een lichtslang om de contouren van het beest te markeren. Verder weinig bijzonders; een paar toonkasten met botjes en Franse teksten.
Bij het consulaat (dat is een soort nepambassade) van Thailand ontdekten we dat we een 60-dagen visum voor Thailand kunnen kopen. Dat is gemakkelijker dan verplicht na 30 dagen het land uit te moeten, omdat aan de grens nu eenmaal geen langere visa beschikbaar zijn. Donderdag leveren we de formulieren in en vrijdag zijn de stempels dan wel opgedroogd.
In de tussentijd gaan we maar een fietstochtje maken, lekker Hollands. De paden op… Er zijn hier geen grote dingen te zien (zoals vrijwel nergens in Laos), maar genoeg kleine dingen om een dagje op de fiets de moeite waard te maken (volgens de brochures). We zullen zien. En in de tussentijd broeden we nog even op een nieuw motorfietsavontuur…
juutsel |
Tags: Consulaat, Dinosaurus, Laos, Museum, Savannakhet, Thailand, Visum
Posted in Laos, Savannakhet |
No Comments »
16° 33' N, 104° 45' E
3 May 2010, 17:21
Daar lig ik dan, onder onze klamboe in ons zachte tweepersoonsbed in Savannakhet. We zijn nu een beetje over de eerste cultuurshock heen. Laos is totaal anders dan Vietnam en we waren daar nog niet zo op voorbereid. De vorige post (als die niet achter de firewall is blijven hangen) was een beetje zeikerig qua toon. Nu, een paar uur later zie ik dat het gewoon echt cultuurshock was.
Nog even terug naar de busreis. Vanmorgen om 6 uur vertrokken we, we gingen met een bus van Hue naar Dong ha om daar over te stappen. Er was nog een stel wat die route deed. Een Zwitserse man met zijn (20–25 jaar jongere) Laotiaanse vriendin. De man begon direct tegen ons aan te praten, toen we even buiten zaten (de rest van de bus had een tour incl ontbijt, we moesten dus even wachten) begon hij ongeveer een les over brommers etc. Op zich oke, ware het niet dat het half 7 in de ochtend was, we moe waren en dat de man niet op een acceptabel volume sprak maar gewoon schreeuwde.
Tijdens de hele reis heeft hij af en aan tegen ons gepraat, zelfs al sje de oortjes van de mp3 speler indeed begreep hij niet dat we geen behoefte hadden. Op zich had hij wel kennis over het land, maar antwoord op je vragen kreeg je niet want hij luisterde niet naar wat je zei. Ik zat bij het raam en heb Michiel een aantal keer ‘gered’. Dan vroeg ik iets onbenulligs in Nederlands zodat hij zijn aandacht met een excuus ergens anders op kon richten. Het is toch ongelofelijk dat er mensen zijn die zich ongewenst zo opdringen en ook niet ophouden. Enfin, we waren blij dat we deze man niet langer in onze buurt hoefden te hebben. Hij was echt wel aardig, maar voor vandaag niet onze gesprekspartner.
Toen we aankwamen op het busstation stonden daar een aantal Tuktuks met chauffeur. Ze vroegen of we een ritje wilden maar we wilden eerst even acclimatiseren. Gewend aan de Vietnamese aggresieve manier van aanbieden zei ik duidelijk nee. In Vietnam had daar een lang gesprek op gevolgd waarom niet etc. Hier namen ze direct afstand en ik voelde me schuldig. Een vriendelijk ‘nee’ volstaat hier en dat is echt weer even wennen.
We zijn net nog wat gaan eten en hebben de ‘hoofdstraat’ van Savannakhet verkend. We merken direct al dat de sfeer hier anders is. Het drukke wat we in Vietnam gewend waren is weg. Er wordt niet getoeterd en er was sowieso weinig verkeer.
Tijdens een drankje (waarbij een gratis glas gezond water) ontmoetten we ‘Mike’, een ontzetend vriendelijke man uit Groot Brittanië waar we zeker een half uur mee hebben zitten kletsen. Hij sprak zo beheerst, prachtig Engels en zacht. Na Pierre (Zwitser) was het echt een genoegen om daadwerkelijk een gesprek te kunnen hebben ipv een eenzijdige monoloog aan te horen. De man straalde zo een vriendelijkheid uit dat ik hem zo had willen adopteren als oom .
Voor het avondeten wilden we weer wat lokaals eten na de ‘internationale’(lees Italiaanse) maaltijden die we in Hue hebben genoten. Op zoek naar rijst dus, want van de noodels zijn we beide niet zo’n fan. We zagen een leuk tentje en vroegen naar rijst, dat hadden ze niet, maar ze wees direct aan waar we het wel konden krijgen. Weer zo een opmerkelijk verschil… In Vietnam had met gezegd dat men het niet had en als je vroeg waar dan wel… dan hadden ze met hun handen gewapperd ten teken van dat ze het niet wisten.
We gingen naar de aangewezen plek en hebben daar heerlijk gegeten. Michiel had rijst met eend en een lekker sausje (aangevuld met komkommer voor de groene touch) en ik ging voor het gemakkelijke rijst met een spiegelei. Het smaakte goed en er kwam ook direct een kan gekoeld water uit een watertank bij. Niets extra kosten,gewoon service.
We zijn dus positief verrast, het leefritme ligt hier lager, alles is meer ontspannen en we moeten de goede snelheid zelf nog even vinden. Het land is ongerepter en armer. Het gebrek aan geld en bewustheid van toeristen als grote inkomstenbron lijkt er wel voor te zorgen dat mensen nog echt vriendelijk zijn. Zo waren Vietnam en andere Zuidoost aziatische landen voor de grote toeristenbubs. Laos is nog wat onbekend bij de massa en daar plukken we nu de vruchten van.
Nu maar even heerlijk slapen om de nachtrust in te halen, morgen een nieuwe dag in dit zachte en vriendelijke land. Kijken of wij op hetzelfde relaxte niveau kunnen komen.
juutsel |
Tags: bus, cultuurshock, Eten, Laos, Savannakhet
Posted in Laos, Savannakhet |
No Comments »
16° 33' N, 104° 45' E
3 May 2010, 13:09
Lieve vrienden, familie, andere bekenden. Met permissie van de partij en de politie kan ik u mededelen dat we hedenmorgen in de democratische republiek Laos zijn ontvangen. Uiteraard niets dan positieve berichten, fantastische mensen, prachtige bouwwerken. Kortom, let’s cut the crap…
Het valt een klein beetje tegen, eigenlijk. Laos is een prachtig land, maar Savannakhet is niet helemaal de stad die we ons hadden voorgesteld. We zijn gewoon verwend. Na meer dan een maand Vietnam met zijn stuiterende economie zijn we een beetje vergeten dat er ook landen zijn met een iets minder knetterende situatie. Weliswaar zijn we op de brommer in Vietnam best een paar rustige, kleine plaatsjes tegengekomen, maar dat waren geen provinciehoofdsteden. Savannakhet is dat wel.
In deze stad is geen hoogbouw te bekennen. De katholieke kerk steekt met zijn toren dan ook ver boven de rest uit. Dat is mooi. Maar het is stil op straat. Omdat Savannakhet aan de Mekong rivier ligt en die rivier tevens de grens met Thailand markeert, hebben we hier vanaf de oever uitzicht op de Thaise stad aan de overkant. Dat ziet er meer uit als een levendige, rijke stad. Maar ze hebben vast geen barbecues aan de oever.
Nog even terug naar de gebeurtenissen van vandaag en gisteren. Onze hoofdactiviteit gisteren was ontspannen. Dat hebben we gedaan door te genieten van de airco op de hotelkamer, deftig uit eten te gaan en een paar buskaartjes naar Laos te kopen. We hadden van Sylvia, die ons een paar dagen op onze reis vergezelde, horrorverhalen gehoord over haar busreis naar Ninh Binh (ken je die grap van de bus naar Ninh Binh? Die ging niet!). Ze stond midden in de nacht stil langs de snelweg, de bus kapot en de chauffeur op zijn veldbedje. Niet goed. Enfin, wij zijn dus voor een wat luxere bus gegaan, gewoon voor de zekerheid. 18 dollar per persoon. Dat is veel geld.
De bus viel uiteraard wat tegen. We verwachtten iets heel luxe, maar kregen gewoon een mooie Laotiaanse bus. Met airco hoor, maar gewoon net wat anders. Er lagen bijvoorbeeld pompoenen in het bagageruim. Mijn tas kon er maar net bij. De rit duurde wat langer dan verwacht en de afhandeling aan de grens was een beetje stressvol. Geen vriendelijke mensen daar (maar dat wisten we nog van ons vorige bezoek aan Lao Bao) en we konden er makkelijk een hoop dollars kwijt voor visa en stempels.
En dan ons guesthouse: het werd aanbevolen door de Lonely Planet, een jaartje of wat geleden. Het is sfeervol, op zijn eigen Lao manier, maar niet overdreven luxe. De mensen zijn erg vriendelijk (en spreken Engels!) en we hebben zowaar een grote kamer met airco en een warme douche. Over het vogelnest in de raamsponning praten we gewoon niet.
Nu eerst maar eens op zoek naar eten; wat acclimatiseren. Dan terug naar de kamer. Misschien nog een praatje en dan op een oor rustig alle indrukken verwerken. We zijn in Laos en hier gaat het loos! Geen idee nog wat we morgen doen, maar ik vermoed dat we maar eens rustig een dagje op de motorfiets de omgeving gaan verkennen. Maar wie weet wordt het wel iets heel anders. We zijn immers in Laos, het land van de onbegrensde mogelijkheden (de partij leest mee).
Oh, nog een informatiefje: we zitten nu in een Internetcafe. Geen WiFi op onze kamer, natuurlijk. We zullen daarom waarschijnlijk niet elke dag iets van ons laten horen en spaarzaam zijn met de foto’s. Geen zorgen maken dus!
michieldewit |
Tags: bus, Lao Bao, Laos, Mekong, Savannakhet
Posted in Laos, Savannakhet |
No Comments »
16° 28' N, 107° 35' E
1 May 2010, 16:26
Het is gelukt… de brommers (Vince en Siam) zijn verkocht.
We hebben gisteren niet zoveel gedaan, ik heb een beetje op bed gehangen want voelde me niet super en Michiel is met Sylvia naar het citadel geweest. ‘s Avonds zijn we lekker uit eten geweest en hebben nog wat op het balkon gechilled.
Het is ongelofelijk hoe moe we beide zijn, dus we doen het heerlijk rustig aan.
Vandaag was dan de bedoeling om de motorfietsen te verkopen. Van de dame bij de receptie kregen we de straat door waar de meeste motorbike shops (het heet hier een motorbike) zaten. Wij op onze brommers erheen. We werden erg telerugesteld, vanwege de Saigonese nummerplaten was het hoogste bod wat we kregen 3,5 miljoen dong (175 dollar).
We hadden juist gehoopt dat het in een grotere stad makkelijker zou zijn om ze voor een goede prijs te verkopen…
Omdat de motorbikes vies waren hebben we ze nog laten wassen en even naar de accu laten kijken van Michiel, helaas, die is er niet echt beter op geworden.
Het idee was om dan maar ergens in een toeristenstraat in een kroeg te gaan zitten met de brommers voor de deur met briefjes erop. Alleen hadden we geen papier. Op zoek naar papier kwamen we in gesprek met een NL meisje die vrienden had die ze misschien wilde kopen. We hadden zelf bedacht om 450 dollar voor beide te vragen (in Saigon hadden we ze voor $420 kunnen terug verkopen). Ze hapten toe aangezien ze naar Saigon zouden rijden en zij ze daar ook konden verkopen. We hadden de prijs al genoemd, dus konden niet opeens omhoog gaan.
De heren hadden nog nooit een brommer gereden en vonden het net zo spannend als wij twee weken geleden. Uiteindelijk hebben we afgesproken samen te gaan eten zodat wij Sylvia nog even uit konden zwaaien.
We zijn nu net terug van het etentje, het was ontzettend gezellig en we hebben er dus $450 voor gekregen. We waren bang dat we het in dong betaald zouden krijgen (op zich erg logisch) en waren aangenaam verrast met de dollars omdat we die in alle landen om kunnen wisselen.
De zelfstandigheid en flexibiliteit zijn we nu de brommers verkocht zijn kwijt maar ook de verantwoordelijkheid en dat is ook wel weer fijn. Morgen nog een dagje relaxen in Hue en een bus naar Savanhakhet (Laos) boeken en dan gaan we weer op pad. Wat zijn we toch een mazzelaars!
juutsel |
Tags: brommer, hue, verkocht
Posted in Hue |
No Comments »
|
|
