Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Judica is een zeemeer­min­netje. Onder water is ze gra­cieus en ontspan­nen. Onder­getek­ende is onder water eerder een bak­steen. Gelukkig weer­hield dat Judica niet door het water te dwar­re­len; instruc­teur Robert hield me ste­vig vast en in de gaten.

De dag begon met een instruc­tie in de duikschool om daarna snel op de boot te stap­pen. Een instruc­tie van Robert de instruc­teur vooraf waarschuwde ons op de pier vooral in het mid­den te bli­jven lopen, omdat het beestje niet zo ste­vig getim­merd was. Vanaf de pier moesten we ver­vol­gens een meter­lange reuzen­stap de boot op maken. Geestig en heel Thai. De motor van de boot begon te grom­men en stuwde ons krachtig naar een prachtige baai aan de andere kant van het eiland.

Kled­ing: bij duiken draag je aller­lei kled­ingstukken en hulp­mid­de­len. Het voelt raar om je uit­ge­breid aan te tuigen alvorens het water in te sprin­gen. Een ‘trimvest’ dat zich laat opblazen als een balon, een zware alu­minium fles met gecom­primeerde buiten­lucht, een gordel met loden brood­jes, duik­bril met snorkel, twee ademap­pa­raten aan een lange slang. Oh, en dan nog een paar flip­pers natu­urlijk. Alles bij elkaar beslist een aanslag op je droomgewicht.

Dan de groten clown­stap het water in. Onnatu­urlijk om vanaf de boot gewoon­weg het water in te lopen. In het ondiepe een paar oefenin­gen gedaan. Onder water ade­men was natu­urlijk de basis. Daarna het masker klaren, het mond­stuk weghalen en weer terug­doen (zon­der tussendoor te panikeren natu­urlijk) en zo nog een paar dinget­jes. Daarna voor het echte werk een stukje onder water zwem­men. Onder water merk­ten we meteen dat we niet alleen waren. Hon­der­den nieuws­gierige vis­sen! Ongelofe­lijk hoeveel leven er hier zelfs in ondiep water te zien is.

Naar­mate we dieper kwa­men zagen we ook koraal en aller­lei andere, soms vreemde zeeplanten. Heel bij­zon­der en onge­woon. Een tweede duik, nu zon­der oefenin­gen en in dieper water, vol­gde in de mid­dag. Weer vanaf de boot het water in. Judica toonde zich weer een natu­ur­tal­ent bij de afdal­ing, maar ik had prob­le­men om mijn oren te klaren: een prob­leem omdat het drukver­schil echt opge­heven moet kun­nen wor­den om oor­pijn (of zelfs een gescheurd trom­melvlies) te voorkomen. Robert was gelukkig heel  geduldig en wist me met wat foe­f­jes uitein­delijk toch geklaard onder te krijgen.

Een hoop moois vol­gde, soms werke­lijk adem­ben­e­mend. Avery, een duik­meesteres in oplei­d­ing, ging met ons mee en maakte foto’s. Zelfr mogen we tij­dens de cur­sus geen foto’s maken.We hebben erg van de duiken genoten en besloten de cur­sus samen af te maken, als mijn oren dat ten­min­ste toe­laten. Morgenocht­end eerst nog wat the­o­rie en toet­sen om eerder geleerde the­o­rie te over­horen. En daarna weer kopje onder, mogelijk nog wel dieper dan de 10 meter die we van­daag boven ons hebben gelaten.

(Toevoeg­ing van Judica:) Heer­lijk onder water, stilte, gewicht­loosheid en zoveel te zien. Michiel heeft zich kranig geweerd, in het begin nog even oefe­nen met ade­men en al die beestjes zo dichter­bij maar als we de ver­halen van Robert mogen geloven. Het kan veeeel erger. Hopelijk doen de oren het mor­gen goed genoeg om het samen af te kun­nen maken.

Na de duik van­mid­dag hebben we ons nog 2,5 uur op de the­o­rie gestort. Morgenocht­end het vol­gende leeuwen­deel en dan zijn we daar bijna klaar mee. Het is een noodza­ke­lijk kwaad, maar aan de andere kant is het ook erg leuk om onze hersens weer eens een keer te trainen. Tij­dens het reizen is het enige denken wat je doet het omreke­nen van bedra­gen en nu moet je toch nieuwe din­gen leren.

Mor­gen hopelijk weer samen onder water, blub blub blub.