Tassen gepakt en op naar de pier. De Visarun duurt waarschijnlijk maar 3 dagen dus we hoeven niet zoveel mee te slepen. Ook wel eens lekker voor de verandering. Dit avontuur begon met een grote catamaran boot die ons binnen 2 uur aan wal zou brengen. Een belevenis was het. We waren bijna vergeten dat er ook nog een wereld buiten het eiland bestond. Het eerste wat ons overviel was de airconditioning. Afgezien van de 7–11 (winkel) komen wij op het eiland nergens waar er airconditioning is, flink wennen dus. Een lekker warm vest maakte veel goed.
Onderweg begon het buiten te regenen, daar zaten we dan in de superluxe boot vanachter het raam te kijken hoe wind en water vochten om voorrang. De boot zelf voer ook met een rotgang dus grote opspattende golven kwamen erbij. Aan wal werden we keurig gedirigeerd (met dank aan stickers op ons T-shirt die zeggen waar we heen gingen) naar een bus om ons naar het station te brengen. Het was soort van verwarrend om buiten overal winkeltjes en marktjes te zien. Even vergeten dat we nog steeds volop in Azie zitten. Heerlijk om even van het eiland af te zijn en weer eens echt met verrassing naar buiten te kunnen kijken.
We merkten dat we het beiden op de een of andere manier ook weer ontzettend spannend vonden. Te lang op één plek gezeten en dan is dat reizen en gedoe weer wennen. Het komt allemaal goed, we hebben geen haast en wat kan ons nu eigenlijk gebeuren zijn gedachtes die wel helpen.
Rond zes uur kwamen we aan op het station, nog 3 uur respijt voordat de trein vertrok. Het kleine stadje dan maar verkennen. We zijn een marktje afgelopen en uiteindelijk (het zal eens niet) in een mall beland. Na even in de supermarkt nog wat te snacken hebben gekocht hebben we oons schandalig gedragen en gegeten bij de KFC. Wel een beetje oosters, in plaats van patat gingen we toch lekker voor de rijst. Aan de overkwant zat een filiaal van Schwenders (oid). Op de grote borden prijkte heerlijke coupé’s met ijs. JUMMIE. Dit soort luxe zijn we niet meer gewend en hebben we ons niet meer gegund sinds we wal hebben verlaten.
Na dit genot moesten we nog wel een rondje lopen. Langzaam weer terug naar station waar we lang hebben gewacht op de trein. we dachten met tweede klas een 4 persoonscoupé te hebben geboekt, niets was minder waar. Bij binnenkomst werden onze bedden net opgemaakt. Het is een lange gang met meerdere zitjes, onder twee stoelen die ‘s avonds tot bed worden omgetoverd en boven een bed wat ‘s avonds wordt uitgeklapt. Beneden en boven kun je afschermen met gordijntjes zodat je in je eigen hoekje ligt.Het was al rond tienen dus zijn we beide snel ons bed ingedoken.
Vanmorgen om 5 uur werd ik wakker doordat om mij heen al erg veel geluid was, er werd zacht gezongen, hard gepraat en veel gerommeld. Rond 6 uur dan toch maar echt de ogen open en om half 7 waren onze bedden opgeruimd en zaten we met de slaap in de ogen tegenover elkaar. Sindsdien is er niet zo heel veel veranderd. Ik heb mijn ogen nog wat dichtgedaan, Michiel heeft een kop koffie op en leest een boek.
De trein heeft ook wat additionele beveiliging gekregen. In de paar kleine dutjes die ik heb gedaan zijn er blijkbaar groepen mannen met machinegeweren aan boord gekomen. In het verleden blijkt de relatief arme bevolking van het zuiden wel eens ambities te hebben gehad om het rijkdom van de treinreizigers over te nemen door te trein te overvallen. Ik ben denk ik nog te duf om me druk te maken, al schrok ik wel toen ik de militair voor het eerst langs zag komen.
Het is ondertussen kwart over tien en als alles volgens schema gaat zijn we over een half uurtje in Sungai Kolok. Dan met een brommertaxi naar de grens, stempel halen en met de taxi naar Khota Bahru waar het Thaise consulaat zich bevind. Vanavond dan met enig geluk een luxe hotel (en vooraf een massage), hebben we wel verdiend.
