Het lot heeft soms wonderbaarlijke wendingen. Gisteren zijn we niet uit geweest, het was een beetj regenachtig en ik had hoofdpijn en niet zoveel zin. Daarom hebben we aangeboden om shop cover op ons te nemen. Dit houdt in dat je in de winkel blijft en eventuele klanten helpt.
Het was hartstikke druk, mensen ophalen, huisjes laten zien, boeken meegeven, informeren over de cursus etc. Eigenlijk vond ik het ontzettend leuk, zo een beetje rondhangen en nuttige dingen doen in de shop en een beetje kletsen.
Gloria kwam in de middag in een shirt met lange mouwen binnen. Ik vroeg haar of ze op visa run ging, het antwoord was ‘nee’. Iets later vroeg ik wanneer ze eigenlijk op visa run moest, ze zei dat haar visum 23 augustus afliep. Bemoeial die ik ben vroeg ik of ze een visum voor 3 maanden had dan. Wij zijn sinds 2 juni ophet eiland en ze was niet op visa run geweest. Nee, een visum voor twee maanden maar ze begon te twijfelen.
Even naar de motorverhuur voor haar paspoort en je raadt het niet. Hij liep precies gisteren af. Stress natuurlijk, snel kijken waar ze het beste heen kon gaan. Over 3 dagen vertrekkken Jorrit en Micha naar huis toe. Ze wilde hun afscheid niet missen dus besloot ze voor een korte ip naar Birma. Het nadeel is dat ze dan alleen een visum van 15 dagen voor Thailand kan krijgen en ze de komende twee weken nog een keer op visa run moet.
Omdat ze het niet wist had ze voor vanmorgen nog 3 fundivers staan… en raad eens wie die duiken over mocht nemen: moi! Michiel had al toegezegd om te assisteren en was niet beschikbaar en Rob vroeg het ons.
Je begrijpt dat ik de hele nacht allerlei doemscenario’s in mijn hoofd heb gehad.
Vanmorgen half wakker de tassen ingepakt. Er was een annulering dus had ik 2 klanten. Een jongen van 12 (net klaarmet zijn OW) en een man die al een aantal keer had gedoken.
we beginnen met een drop off (Red Rock). dan vaart de boot verder en zwem je naar een andere ankerplaats toe. De meneer had moeite met klaren, dsu het duurde even. Na 10 minuten waren we op 6 meter en was ik klaar met aan de lijn hangen dus zijn we midwater gaan zwemmen. Het ging super, we hebben best veel gezien.
Toen we bovenkwamen zocht ik de boot, maar kon hem niet vinden. Ik draai me om, ligt de boot nog in Red Rock, ongeveer 200 meter terug. Een lange surface swim omdat de plannen op het laatste moment waren gewijzigd en het mij niet verteld is. De tweede duik in Japanse Tuinen ging ook super, het gaat beter en dat is geod voor het zelfvertrouwen.
Oorspronkelijk zou de boot ‘s middags niet uit gaan, de leerlingen zouden met een ander boot meegaan wat voor ons betekend dat we niet mee uitgaan. Uiteindelijk ging de boot wel uit en werd mij 5 minuten voor vertrek gevraagd of ik mee wilde om te assissteren. De klaten waren 5 NL ers die gisteren waren meegekomen.
Ed en ik hebben nog nooit zo een moeilijke duik gehad. Het lag echt niet aan de klanten, nou ja, misschien een beetje. Maar het komt eropneer dat we allebei uitgeblust waren. Als eerste vond één het ademen zo eng dat ze elke 30 seconden omhoog ging, alhoewel de oefeningen goed gingen. Daarna had een ander problemen met klaren op 30 cm (een diepte waar je nog helemaal niet hoeft te klaren). Toen ik vervolgens met haar ondiep terugzwom naar de boot en de rest met Ed meeging kwam haar vriend langs. Ze waren Ed kwijt. Samen met de vader en zoon waren ze bij mij. Ik aan de oppervlakte op zoek naar Ed, kijk ik naar beneden, vader en zoo weg. STRESS. Ed ook aand e oppervlakte (met moeder) en samen op zoek naar vader en zoon. Uiteindelijk iedereen terug en naar de boot.
Op de boot aangekomen nog helpen met het opruimen van de spullen en terug naar wal. Al met al een leerzame dag, ik heb nog nooit zoveel meegemaakt. Mijn eerste duik leiden zit erop en was een succes. Morgen assisteer ik bij de cursus van de 5 mensen… het zal wel vermoeiend en leuk zijn.
