|
|
5° 26' N, 100° 19' E
31 August 2010, 22:17
Na een heerlijke nacht slapen (verbetering van de vorige nacht op de boot) worden we laat wakker. De wekker is ook een uur verder en dan slaap je al makkelijk uit. Hup, kleren aan en… ohja… ontbijt. Uiteraard komen we net te laat binnen voor de ontbijtkaart en besluit Michiel een gezond gevarieerde maaltijd bij de 7–11 te halen.
Vandaag staat wat rondwandelen door het historische stadje op de planning. Georgetown is eeng rote stad maar de oude kern is sinds 2008 uitgeroepen tot UNESCO werelderfgoed. De steden die wij hiervoor bezocht hebben die op die lijst stonden (o.a. Hoi An en Luang Prabang) hebben ervoor gezorgd dat we de lat hoog hebben qua sfeer en dingen te doen.
We lopen langs oude koloniale gebouwen en via de ‘boulevard’ naar de ‘Kota Cornwallis’ (fort Cornwallis). De Britten hebben Maleisie en dus ook Penang tot ergens midden jaren 50 gekoloniseerd en de invloeden zijn legio. Dit fort is gebruikt in die periode en was goed gedocumenteerd. Er was zelfs nog een oud kanon van de VOC. Ook al is het geheel veel overgroeid met gras was het heerlijk om er rond te lopen.
Er rijdt een gratis bus in de stad en we wilden ook nog even langs de grote mall ‘Komtar’. Op zoek naar de bushalte dan maar. Bij Komtar zijn we telerugesteld, het moest een groots winkelcentrum zijn maar de helft van de winkels staat leeg en de sfeer is ver te zoeken. Als we naar buiten lopen zien we een nieuwe McFlurry soort ( is die in NL ook, met limoen… HEERLIJK). Het McDonalds standje staat voor een ander enorm winkelcentrum wat we nog kort verkennen.
We zijn moe en er moeten nog plannen gemaakt worden voor de komende tijd en we cocoonen in ons hotelkamertje. ‘s Avonds gaan we op zoek naar een leuk en lokaal plekje om te eten. We komen terecht op een foodcourt waar van elke cultuur hier in Penang (en dat zijn er nogal wat) iets authentieks te eten is. We zwichten voor wat heerlijke sushi en nog een ijsje als toetje. Dit allemaal buiten, op plastic stoeltjes waarbij je wordt vergezeld door synthesizer muziek.
Penang is eigenlijk een smeltkroes van mensen. Op straat is het hier schoon, de foodcourt buiten is goed georganiseerd, er zijn mensen die scoonmkaen, drankjes halen etc. Maleisiers zijn hardwerkende en ontzettend vriendelijke mensen. De kolonisering heeft ervoor gezorgd dat ze over het algemeen heel erg goed Engels spreken en je kunt iedereen aanspreken. De culturen die hier naast elkaar leven zijn legio. Al eeuwen laten ze hier zien dat verschillende religies niet perse in disharmonie hoeven te leven. Inspirerend en mooi om te zien hoe dat samengaat.
juutsel |
Tags: fort cornwallis, penang, stadswandeling, sushi
Posted in Maleisië, Penang |
No Comments »
5° 26' N, 100° 19' E
30 August 2010, 14:03
Na 24 uur ‘thuisloos’ te zijn geweest zit ik nu, na 3 maanden Koh tao heerlijk gedouched op de kamer te internetten. Wat een luxe is het gewone reisleven toch ook weer.
Het reizen zelf valt helaas nog flink tegen qua comfort. Gisteren ware we op tijd op de pier en de boot lag klaar. Wij zochten ons plekje op en hadden de luxe van een hoekplekje wat ons 30 cm meer bed gaf per 2 personen. Naast ons een groep Spaanstaligen emt veel energie en tegenover ons een groep Amerikanen die het nodig vonden om speakers te gebruiken en allemaal een fles whiskey bij zich hadden. ARGH…
De boot vertrok en vanaf het achterdek namen we in stilte afscheid van Koh Tao, ofwel schilpaddeneiland. De boot zwoegde en maakte veel geluid, het was een ruige naqcht op zee. Terug naar bed en oordoppen in, maar al snel werd ik misselijk van al dat gedein. Nog nooit last van gehad en zodoende ook geen anti bewegingsziekte pillen bij me. Net toen ik dacht dat ik mijn hoofd uit het raam moest gaan hangen bedacht ik me dat iemand me eens verteld had dat tijgerbalsem ook tegen zeeziekte helpt. Baat het niet dan schaadt het niet en zodoende smeerde ik de binnenkanten van mijn polsen braaf in met tijgerbalsem. Een kwartiertje later had ik nergens meer last van! Tijgerbalsem heeft mij gisteravond echt gered van een miserabele nacht!
Vanochtend vroeg, iets na 5 uur kwamen we aan op Surrathani. Daar stond al een tuk tuk klaar om ons naar het kantoortje te brengen waar we verder met de mini bus naar Hat Xay zouden gaan.
Heerlijk even tanden poetsen en om half 7 gingen we verder. Net voor de lunch kwamen we aan, konden nog even een uurtje rondbanjeren en daarna verder in het volgende minibusje. Raad drie keer wie er dat hele stuk met ons mee zouden gaan; ja… die ‘euke’ groep Amerikanen die nog naar de alcohol stonken.
Uiteindelijk de grens over en Maleisie in. Het is toch direct een andere cultuur. De straten zijn nog netter, gebouwen lijken beter onderhouden en mensen zien er anders uit. We kunnen eindelijk gewoon ales weer lezen en lachen ons kapot om de fonetische vertalingen. ”Teksi’, ‘imigresion’ en andere bekende woorden komen naar ons toe.
Bij Penang hadden we ons een lief eilandje voorgesteld maar we zitten voor mijn gevoel midden in een metropool genaamd Georgetown. In de chinese buurt waar we zo nog wat te eten gaan zoeken. De tijdszone is ook weer veranderd, een uurtje vooruit wat het verschil met Nederland +6 uur maakt. Op dit moment is het Ramadan, en aangezien eht een Islamitisch land is ben ik benieuwd wat we ervan gaan merken. Misscien redden we het nog in Maleisie tot de 11e en maken we ook het suikerfeest mee. Toch allemaal spannend, maar geen kakkerlakken, koude douches, emmer wc’s en bewegende busjes en dat maakt het allemaal erg relaxed.
juutsel |
Tags: malesie, minibus, nachtboot, penang
Posted in Maleisië, Penang |
No Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
29 August 2010, 13:07
Aan alle goede dingen komt een einde. Dat in tegenstelling tot ellende, waar soms maar geen eind aan lijkt te komen. Maar het was een mooie tijd hier op Koh Tao en dus moest het moment van afscheid een keer komen. Eergisteren hebben we voor het laatst gewerkt en gisteren is een groot deel van onze spullen al gewassen en ingepakt. Vandaag reste dus eigenlijk alleen nog een rondje gedag zeggen.
Een hele wilde dag hebben we er eigenlijk niet meer van gemaakt. We hadden weinig inspiratie. Hadden we gisterochtend nog wat haast om op tijd bij het postkantoor te zijn (onze studieboeken wilden graag al naar huis), vanochtend wachtte er niemand op ons. Dus: laatste ontbijtje, laatste douche, laatste kopje koffie, laatste vijf minuten op het bankje voor het huis, laatste toiletbezoekje, laatste keer bezemen enzovoorts. Het verbaasde me overigens nog hoeveel rotzooi we in drie maanden tijd toch in dat kleine huisje hebben weten te slepen. Maar het is nu allemaal weer weg.
Sommige spulletjes hadden we niet meer nodig, maar waren nog te goed om weggegooid te worden (waaronder een prachtige waterkoker). Die hebben we apart gehouden en ‘doorgeschoven’ naar vrienden die nog op het eiland blijven (al zijn ze er nu allemaal even niet). Toen nog een afscheidspakje voor Ed gemaakt. Een grote fles Tiger bier met twee ansichtkaarten (en een losse Chang kroonkurk en Schweppes bliklipje). Het zijn misschien valse sentimenten, maar het leek ons toch een goede manier om de gezellige drankjes bij zonsondergang aan het eind van een dag in het water te gedenken.
Vanmiddag hebben we nog een laatste rondje Sairee gemaakt. Even wat winkeltjes bekeken, over het strand gelopen en ‘beach front’ geluncht. Daarna gunden we onszelf nog een massage. Het immers maar een keer de laatste dag op Koh Tao. Allebei een heerlijke oliemassgage Thai stijl. Heel ontspannend en de eerste Thaise massage voor Judica.
En dan de scooter: die moest natuurlijk ook weer terug. Maar niet voordat alle bagage het huis uit versleept was. Ik heb het ritje van het huis naar het dorp dus een paar keer op en neer gereden. Een goede manier om niet teveel acht op het ‘laatste ritje op Koh Tao’ te slaan. De motorfiets had nog een paar krasjes opgelopen, dus we moesten dokken. Gelukkig niet idioot veel, maar gezien de afmeting van de krasjes toch nog altijd veel. Ach, een bekend probleem hier op Koh Tao.
Nu zitten we voor de laatste keer bij Pranee’s Kitchen, te wachten totdat onze zondige Summer Burgers ons komen begroeten. Vier minuten geleden is de eerste avondfilm, dit keer ‘Fun with Dick and Jane’ (?) begonnen. Tot pak ‘m beet half 9 blijven we hier wat rondhangen, daarna gaan we de boot op. Die vertrekt dan om 9 uur voor een 8 uur durende vaart naar Suratthani, Zuid-Thailand. Dan met een minivan de grens met Maleisië over op zoek naar nieuw avontuur in Penang. Eerlijk gezegd zijn mijn reisvaardigheden na 3 maanden rust en gemak wel wat roestig geworden, dus helemaal gerust ben ik er nog niet op. Maar dat komt snel genoeg weer goed…
michieldewit |
Tags: Koh Tao, Thailand, Vertrek
Posted in Koh Tao, Thailand |
2 Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
27 August 2010, 9:16
We zitten weer in de duikshop, de zon brandt en we zijn moe. De laatste twee duiken net gehad. Met één fundiver en onze eigen boot vertrokken we vanmorgen. Op naar Chumphon. In het water bleek dat er geweldig zich was, honderden en duizenden vissen, prachtig om het te kunnen zien. Enorme baarsen die net zo groot zijn als ikzelf en trevelli’s die zo groot zijn dat het bijna haaien lijken. Een goed begin.
De tweede duik was bij White Rock. We hadden verwacht dat er slecht zicht was maar werden verrast toen we het water insprongen. Naar beneden en op zoek naar roggen, onze klant had deze nog niet gezien. Na de zoveelste triggerfish had ik er niet meer zoveel schrik van. Prachtige Angelfishes en hier en daar een rog. Een stukje verder zwemmen en daar lag tegen een rots aan een enorme enorme schildpad. Zijn schild pas ongeveer 0.8 tot 1 meter in doorsnee. We waren de enige duikers in de buurt en hebben lekker zelf kunnen genieten. Super gaaf!
We zweommen even een blokje om wegens triggerfish en kwamen weer bij dezelfde rots. Er waren adnere duikers die we hebben verteld waar de schildpad was. Net toen zij gingen kijken zwom hij weg en hebben we de schildpad dus ook nog in actie gezien.
Later in de duik was er nog een jonge vleermuisvis. Die zijn ontzettend nieuwsgierig en kwamen ongeveer tegen mijn masker aanzwemmen. Het voelde echt een beetje als een soort afscheid en het was dan ook een van de mooiste duiken op dit eiland.
Straks krijgen we uitbetaald voor de afgelopen weken en gaan we uitgebreid lunchen. Onze klant van vandaag heeft nog een 12 euro fooi achtergelaten wat hier een klein vermogen is. Hij had ook erg genoten en wilde onze reis verder nog sponsoren.
Wat een ochtend.… Vanavond gaan we vieren dat we morgen niet werken en durf ik langzaam weer aan de alcohol bij de poolparty. Helaas is er niemand die wij kennen om met ons mee te feesten maar het wordt vast een succes.
juutsel |
Tags: batfish, Duiken, Koh Tao, laatste duik, schildpad, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
No Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
22 August 2010, 11:33
De ventilator blaast me wat koelte toe. Het baat weinig. Mijn hoofd is heet van woede, frustratie en angst. Achter de tralies ligt een ‘felang’ op één wit oor zacht te ronken. We wachten op de politie. Aan het bureau zit een Thaise man wiens officiële functie me volledig ontgaat. Naast me zit de echtgenote van de Thai die een half uurtje eerder nog lag te kermen op het hete asfalt.
Ik heb al geprobeerd de situatie uit te leggen. De lijntekening, achterop een of andere notitie in onleesbaar handschrift, is daarvan getuige. Het geeft de hoofdstraat weer met daaraan de zijstraat waarvan wij op onze scooter kwamen aangereden. Voor de zekerheid en om te laten zien dat ik me van alle verkeersregels bewust was, staan op de tekening ook een stopbord voor de zijstraat en een snelheidslimiet voor de hoofdweg gekrabbeld. Ik moet heftig aandringen om in Engels aangesproken te worden. “Speak English, I don’t speak Thai. Speaking Thai is impolite!”
Al een aantal keer heb ik aangegeven dat ik best wat geld wil geven zodat haar echtgenoot zijn medische kosten kan betalen, maar dat ik zeker niet van plan ben om schuld te aanvaarden of te beloven een idiote doktersrekening voor mijn rekening te nemen. Ik leg nog maar eens uit dat wij netjes stil stonden, maar dat meneer veel te hard reed en daardoor niet tijdig kon remmen. Bovendien verdenk ik hem ervan wat gedronken te hebben. Dat alles wordt verstaan, maar niet beantwoord.
Het geld dat ik aangeboden heb is te weinig, wordt me steeds verteld. Ik moet wachten op de politie en de hele doktersrekening betalen, wat die ook moge bedragen. Als ik vraag of ik buiten mag wachten wordt me dat bruut geweigerd. Mevrouw en de onduidelijke man achter het bureau spannen samen in hun poging mij dat duidelijk te maken. Ik kijk nog eens naar de ongelukkige tourist achter de tralies en dring niet verder aan.
Dan bedenk ik me dat ik misschien wat hulp zou kunnen gebruiken. Direct na de aanrijding had ik de sleutels van de scooter al aan Judica gegeven en haar gevraagd naar huis te gaan. Beter om het alleen te regelen. Je weet het met die Thai nooit. De telefoon zit nog in Judica’s tas en die staat inmiddels thuis. Ik besluit het erop te wagen en de pafferige bureau-Thai om een belletje te vragen. Uit mijn portemonnee pak ik het kaartje van de duikschool en ik vraag of ik het nummer dat erop staat mag bellen.
Het visitekaartje wordt uit mijn hand genomen en bestudeerd. De Thai en mevrouw overleggen en ik hoor ze de naam van de Thaise eigenaar van de duikschool noemen. Misschien een bekende van ze? Ik weet dat hij in aanzien staat, maar of dat me helpt? Het telefoontje hoef ik niet meer te plegen. Mevrouw draait als een blad aan de boom om in de wind en begint over geld. Op mijn bod van 50 euro ontving ik nu ineens een tegenbod: 75 euro, dat zou moeten volstaan. Ik besluit eieren voor mijn geld te kiezen en niet meer over geld te zeuren. Uit mijn zorgvuldig verborgen gehouden portefeuille haal ik het geld. Iedereen kijkt opeens weer vriendelijk en nu de zaken gedaan zijn wordt er gegroet. Mevrouw biedt me een ritje naar huis aan en ik besluit maar een stukje mee te rijden, gewoon om goede wil te tonen.
De laatste kilometer loop ik naar huis. Ik weet dat Judica op me wacht en waarschijnlijk ongerust is. Alles ging zo snel dat ik geen tijd had gehad te zien of ze zich bezeerd had. Alles leek okee, maar toch… Eenmaal thuis blijkt alles in orde. Judica was natuurlijk bezorgd, geen idee hebbend wat er te gebeuren stond. Wonder boven wonder blijkt onze scooter bepaald niet de schade te hebben geleden die meneer wel te incasseren had gekregen. Zonder krassen staat hij op z’n vertrouwde plek onder de boom.
Ik vertel Judica dat alles met een sisser is afgelopen. Meneer had een paar nare schrammen op z’n linkervoet opgelopen, maar de voet zelf was verder niet gebroken, hooguit wat gekneusd. Een vliegensvlugge röntgenfoto had dat terwijl ik op het bureau zat uitgewezen en mevrouw was niet te onvriendelijk om me dat weetje te onthouden. Wiens schuld het nu precies was blijft onduidelijk. Wij stonden netjes te wachten om de kruising op te draaien, maar moesten dat door de steilte van de zijweg wel al op de kruising doen. Meneer reed veel te hard. Hij lijdt nu de pijn en wij zijn een dagbudget armer. Zand erover en niet meer over praten.
michieldewit |
Tags: Aanrijding, Koh Tao, Politie, Scooter, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
1 Comment »
10° 6' N, 99° 50' E
22 August 2010, 11:00
We liggen op bed met een grote bak ijs. Comfort food want vandaag weer eens een stressvolle middag. Zoals Michiel al zijn kant van het verhaal beschreef hier nog even mijn ervaring.
Na een heerlijke lunch op weg naar huis, bergje omhoog om op de hoofdweg te draaien. Terwijl Michiel naar links kijkt zie ik rechts een motor op ons afkomen. Ik roep ‘let op’ en Michiel kijkt om, in slow motion komt de motor steeds dichterbij. Te weinig tijd om nog vooruit te rijden. De bestuurder remt, slipt en schuift ons de laatste halve meter over het asfalt tegemoet. Ik spring half van de brommer af als deze ons raakt.
Binnen een halve seconde staan Michiel en ik weer op de been om ons over de Thai te buigen. Everything okay? We schuiven de motor en brommer aan de kant. Onze brommer reed niet dus ik was al bang dat hij stuk was maar Michiel hield een koel hoofd en haalde hem uit de versnelling. Mijn poging om de brommer te verschuiven gingen nu erg makkelijk en prompt duwde ik de brommer tegen de Thai aan die voor onze brommer was gaan staan en begon te kermen. Oepsiefloepsie.
Uit eerdere verhalen weten we dat je mensen hier blijkbaar goed af kunt kopen. Michiel probeerde het met een bod van 50 euro maar dat werd afgeslagen want ‘You were wrong’. Ik vraag Michiel of ik weg moet gaan, al het bewijsmateriaal meenemende en minder gedoe. Terwijl hij de man naar de 20 meter verder gelegen kliniek helpt probeer ik de brommer. De spiegel hangt scheef maar hij start.
Michiel komt nog naar buiten en ik zeg dat ik naar huis ga. Onderweg durf ik niet harder dan 20 en ben ik bang achtervolgd te worden. We horen zoveel verhalen over maffia op dit eiland. Thuisgekomen zet ik de brommer ‘boven’ neer zodat hij vanaf de weg niet gezien kan worden en ga naar binnen. Ik tril en maak me zorgen. Hoe gaat het met mijn lief? Heen en weer lopen, naar buiten en naar binnen gaan. Geen seconde rust in mijn hoofd. Een koude douche lucht wat op en ik neem me voor niet het ergste te denken en te wachten. In mijn hoofd komen beelden van Thaise gevangenissen naar boven, advocaten, rechtzaken en andere rampscenario’s. Kan ik misschien nog iemand bellen om te helpen? Michiel zei dat hij het zou afhandelen en ik wil hem niet in de weg zitten. Hij weet wat’ie doet.
Na 1,5 uur (viel nog mee al ben ik een bonk stress) wordt er op de deur geklopt. Hoopvol vraag ik ‘Michiel’ en kan ik hem in de armen vallen. Uiteindelijk viel het allemaal mee en zijn we met name geschrokken. Even knuffelen op bed en een bak ijs helpen daar wel bij.
michieldewit |
Tags: botsing, brommer, Thai
Posted in Koh Tao, Thailand |
No Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
21 August 2010, 5:24
Na het berichtje van gisteren kwam de boot op tijd terug. Toen iedereen zijn spullen aan het uitwassen was hoorde ik geluiden dat de gasten ook mee zouden komen naar de DJL poolparty. Hartstikke gezellig want ze hadden net het praktijkgedeelte afgerond (ofwel alleen nog een theorietoets te maken) en dan zijn ze ook klaar. Sowieso hebben we op dit moment als gasten verschillende stelletjes maar samen een gezellige groep jongelui (18–35) die het onderling ook goed met elkaar kunnen vinden. The more the merrier.
Nadat we ons hebben omgekleed en weer droge spullen voor later hebben ingepakt op naar DJL. We waren de eersten en het was ontzettend druk. De rest kwam langzaam binnendruppelen en we zijn in de rij gaan staan voor de BBQ. Door de drukte was er niet genoeg salade, niet genoeg mais en uiteindelijk niet genoeg aardappelen. Het mocht de pret niet drukken. Ik heb met de snorkel test in het vooruitzicht geprobeerd zoveel mogelijk te eten zodat er nog een beetje een bodem is voor al het alcohol.
Tim, de eigenaar van DJL, vond het geen enkel probleem als ik mijn snorkel test daar deed. Sterker nog, ik zou de bucket met alcohol gratis krijgen  Omdat we met zo een grote groep zijn gekomen kregen we ook nog gratis shotjes, hartstikke leuk en de sfeer zat er dan al goed in. Na het eten moest ik er dan aan geloven. Liever vroeger dan later anders lig je ‘s nachts in bed zo te tollen.
Marielle en Ed hebben de emmer voorbereid en ik mocht uiteraard niet zien wat erin ging. Ze glimlachten nogal sadistisch en langzaam begon ik toch ook nerveus te worden. Nog even aan de gasten uitgelegd wat nu eigenlijk het hele idee van de snorkel test is en toen was het tijd. Op een stoel gezet en een kleine korte speech van Ed. Daarna het masker op en snorkel in. Even heel diep ademhalen en… daarna vooral veel slikken.
Ik had niet verwacht dat er zoveel druk op zou komen te staan. Mijn wangen stonden direct helemaal bol en de snorkel paste niet perfect dus het drankje kwam er aan alle kanten uitzetten. Tim trok het masker van boven nog even naar beneden met de boodschap adem even, helaas drukte hij hiermee mijn neus volledig dicht en werd dat geheel onmogelijk gemaakt. Uiteindelijk heb ik wel nog een keer valsgespeeld door mijn vinger eronder te schuiven maar de zeer volle bucket was al bijna weg.
Gejuich alom en daarna direct met Marielle het zwembad in, het blijft een ‘poolparty’. De dames lieten nog op zich wachten maar de heren sprongen me direct achterna. De rest van de avond wordt steeds vager voor me. Ergens begon het nog een keer keihard te gieten, al maakt dat niet zo uit in een zwembad. Het was ontzettend gezellig en de uitdaging om op de banaan te gaan zitten werd ook weer aangenomen. Het blijft moeilijk maar we hebben een paar winnaars  De snorkel test was rond half negen en om 11 uur heeft mijn lieve lieve vriend me meegenomen naar huis. Tussendoor nog wat dingen gedaan die ik niet publiekelijk op de website ga zetten. Alles gepast in gezelschap, er zijn geen kleren uitgegaan… maar de snorkel test moet me niet nog jaren achtervolgen. Michiel, de engel heeft me door de stromende regen naar huis gereden terwijl ik niet veel meer kon doen dan me vasthouden. Thuis nog ‘das Klo geküsst’, tanden gepoetst, water gedronken en in bed gerold.
Vanacht om 4 uur werd ik notabene wakker en kon niet meer slapen. Buiten was er nog een Castle party gaande ofwel de bas beats drongen nog door de nacht. Tot half 7 wakker gelegen en dan maar een ontbijtje gemaakt. Mijn arme darmen kunnen wel wat vast voedsel gebruiken. Lekker weer in bed gekropen en tot een kwartiertje terug lag ik op een oor.
Nog wat gedachten… ik ben blij dat ik geen last meer krijg van mijn darmen met elk beetje alcohol maar ik hoef de komende tijd geen drank meer te zien! Niet misselijk en geen hoofdpijn dus de kater valt mee, het leven is toch echt beter als je nuchter bent. Oh… en het hebben van iemand die je redt in genante situaties en je mee naar huis neemt en om je lacht is echt geweldig. I really appreciate it!
juutsel |
Tags: duikmeester, Koh Tao, pool party, snorkel test, Thailand
Posted in Koh Tao |
1 Comment »
10° 6' N, 99° 50' E
20 August 2010, 12:03
Nog maar 7 dagen te werken hier en ik begin het ondertussen ook flink zat te raken. De communicatie loopt nog stroever en daar bovenop is nog een soort paranoia gekomen van de duikmanager dat wij gemanipuleerd worden. Gisteren heeft Ed na veelvuldig gevraagd te worden gezegd dat wij niet zo happy zijn (wat klopt). Direct nadat hij het gezegd had had hij spijt want er werd op ingehaakt. De eerste reactie was ‘ik wist wel dat er iets speelde’ en ‘als ze niet happy zijn kunnen ze toch gewoon weggaan’.
Vanmorgen toen we de duikshop binnen kwamen lopen wilde de duikmanager met ons praten. Hij had gehoord dat we niet happy waren en… op het moment dat wij aan wilden geven dat het met name de communicatie is (als duikmeester heb je misschien wel de hondenbaan van de duikindustrie maar dat betekend nog niet dat we ook afgeblaft hoeven te worden) waren er allemaal andere irritaties. Blijkbaar ging het er niet om dat wij niet happy waren maar dat hij niet happy was. Volgens hem was communicatie niet het grootste probleem maar is er nog iets anders. Ofwel wij krijgen hem er niet van overtuigd dat wij niet gemanipuleerd worden en dat hijzelf de oplossing kan bieden.
Er waren klanten binnen en de glimlach verscheen weer op zijn gezicht. Hoewel er gisteren gezegd was dat er geen fundivers waren (en dus geen werk) bleek er wel een fundiver en ging Michiel mee op de boot.
Ik wil het nog even rustig aan doen aangezien we vanavond gaan feesten. We zijn allebei al een tijdje klaar en ik wil nog wel graag de semi verplichte snorkel test doen. Het is weer vrijdag en dus tijd voor een poolparty. We hebben onze buurman (Kartik uit India) ook uitgenodigd en alle instructeurs met partner. Het wordt hartstikke gezellig en morgen ga ik lekker uitslapen.
Hieronder dus wat brave foto’s van de duikshop, het is wel leuk om zelf ook foto’s te hebben van waar we gewerkt hebben. Morgen foto’s van een (hopelijk) super gezellig pool party met snorkeltest.
juutsel |
Posted in Koh Tao, Thailand |
No Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
15 August 2010, 11:04
Het is nog steeds erg druk op de duikschool. Michiel en ik proberen het zo af te wisselen dat als het mogelijk is we niet twee keer achter elkaar 4 duiken per dag maken. Het is lichamelijk slopend.
De sfeer is nog niet echt verbeterd… ook al is de lucht geklaard, er zijn toch anderen dingen die ervoor zorgen dat we de duikmanager zoveel mogelijk vermijden. Zo zijn mijn papieren voor de DM schap pas eergisteren verstuurd. Michiel had zijn nummer notabene al en ik was een week eerder klaar. Nu zou het niet zoveel uitmaken als ik niet mijn stage nog zou moeten doen. Eens kijken of we het allemaal nog geregeld krijgen voordat we weg zijn.
Het werk zelf blijft zoals gezegd nog wel erg leuk. De klanten zijn over het algemeen ontzettend aardig, gezellig en de stemming op de boot is meestal positief, met een beetje spanning voor diegene die net pas beginnen.
Er is op dit moment een Turks stel waar ik veel mee duik. Ze hebben 10 duiken per persoon geboekt en dat betekend 5 (halve) dagen werk. Beide zijn goede duikers en ik heb dan ook amper het gevoel dat ik moet werken. We hebben in de afgelopen dagen dan ook al behoorlijk wat gezien. Het goede nieuws is dat Murat een camera bij zich heeft en dat er dus ook foto’s van zijn. Onder zie je wat foto’s van nieuwe dieren die we voor het eerst hebben gezien.
Ik zit nu in mijn eentje in een volledig lege duikshop. Voordat iedereen wegging weer de heerlijke pannenkoek voor de lunch gehaald en nadat iedereen weg was lekker in mijn uppie wat rondgerommeld. Alles staat klaar voor als de grote groep straks terug komt.
Over twee weken precies (zoals het er nu uitziet vertrekken we 29 juli) gaan we weg. De tijd vliegt als ik het zo zeg, maar aan de andere kant, we werken nog niet eens een maand en ook dat voelt al langer. Zin om te vertrekken heb ik niet, alles weer inpakken en rondzeulen… Het onderweg zijn, daar kijk ik wel weer naar uit, even weer andere dingen en mensen zien. Op ontdekking gaan en dan over een maandje nog een keer twee weken vakantie. Het lijkt met nu al zo raar om Azie weer te verlaten, maar ook dat komt langzaam maar zeker dichterbij.
Nog 2 pool party’s en ook ergens nog een snorkel test.
Nu nog genieten van het heerlijke zonnetje hier en alle goedgehumeurde gasten en klanten. We zijn nog steeds op een paradijselijk eiland en alles samengenomen is de verstoorde communicatie dan maar een kleine smet op een verder heerlijk leven.
juutsel |
Tags: Duiken, duikmanager, weggaan
Posted in Koh Tao, Thailand |
No Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
10 August 2010, 15:45
Vandaag stond onze wereld even op zijn kop. Vanmorgen hebben we ruzie gekregen met onze duikmanager. Een ruzie met name ontstaan door toon en het feit dat de plannen veranderen (wat ons voor de tweede keer een zak met geld koste). Zonder teveel uit te wijden, ik was later (Michiel zou nog aan wal blijven vanwege oorproblemen) omdat ik dacht dat ik er pas later hoefde te zijn. Als eerste een telefoontje met als boodschap ‘kom je nog’ (op een niet zo vriendelijke toon).
Vervolgens in de duikshop de boodschap dat de plannen gewijzigd waren en ik daardoor minimaal 600 TBH mis zou lopen (je denkt, 12 euro, wat maakt dat uit, maar een maaltijd kost hier 40–80 TBH dus dan is het veel geld). Als reactie gaf ik aan dat ik de verandering niet erg vond, maar de manier waarop dit werd gecommuniceerd (met name toon) wel. Michiel was na het telefoontje al flink pissig en gooide er iets in de trant van ‘zo gaat alles kapot’ erachteraan.
Uiteindelijk zijn we 5 minuten na aankomst de winkel weer uitgelopen met de boodschap dat we niet kwamen duiken. Er was een enorme groep klanten in de duikschool, dus stress alom. De duikmanager kwam ons nog achterna om te zeggen dat we niet professioneel waren (mijn gedachte; jouw communicatie is ook niet erg profi).
Terug naar huis en flink over onze toeren. We vinden het duiken leuk en we werken hard maar er zit ook veel goeds bij. Overtuigd dat we niet meer terug hoefden te komen zijn we teruggegaan naar de shop om onze spullen op te halen. De andere instructeur (Ed) baalde al flink bij de gedachte dat ook wij weg zouden gaan.
Toen vanmiddag iedereen weg was zijn we in de shop gaan zitten en hebben geinternet en gekeken waar we dan overmorgen heen zouden gaan. Ik was ondertussen al redelijk gekalmeerd maar bij Michiel bleef de boosheid nog sluimeren. De eerste duikgroep terug kwam hebben wij dan ook geen hand uitgestoken om te helpen met opruimen (straks wordt ons nog verweten dat er iets stuk is).
De duikers van die groep waren duikers waarmee wij de afgelopen dagen al hadden gedoken. Ze waren nu in een groep van 7 (normaal max 4) gaan duiken en ipv 60 minuten waren ze naar 35 minuten al bovengekomen. De duikmeester die op het laatste moment als vervanging was opgebeld bleek niet aan de kwaliteitseisen te voldoen. Hij had geen briefing gegeven, de duik was te kort, hij was niet aanspreekbaar etc. Kortom teleurgestelde klanten die allemaal zeiden ; met jullie was het beter (al vraag ik me serieus af hoe ik dat met een groep van 7 had gedaan). al met al toch een steuntje in de rug om te horen dat wij ons werk wel goed hebben gedaan de laatste tijd.
Na een halve middag rondhangen kon ik het niet laten, mijn handen jeukten en hoewel Michiel prinicipieel niets wilde doen heb ik toch hier en daar wat opgeruimd. De tweede duikgroep (incl. duikmanager) kwam terug en we hebben toch maar geholpen met opruimen.
Onze duikmanager staat wel een beetje bekend als een stijfkop. We wilden nog graag een gesprek en anders het geld wat we de afgelopen weken hebben verdient. Eerlijk is eerlijk, ik wil eigenlijk nog niet weg maar was ook niet van plan door het slijk te gaan. Uiteindelijk hebben we een gesprek gehad waarbij de toon langzaamaan steeds gematigder werd. Halverwege kwamen er weer nieuwe klanten en kwamen een paar klanten van vandaag klagen. Daarna hebben we het gesprek voortgezet en hebben beide kanten excuses aangeboden. Het is dus afgelopen met een sisser, maar vanmorgen waren wij al bezig met hoe we alles weer in de tassen moesten krijgen. We blijven nog even.
Een vermoeidende dag, maar morgen gaan we weer duiken. Chumphon, een diepe duiksite waar het zicht op dit moment super moet zijn. Let’s go diving (again).
juutsel |
Tags: Duiken, Koh Tao, ruzie, stress, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
2 Comments »
|
|
