Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

De ven­ti­la­tor blaast me wat koelte toe. Het baat weinig. Mijn hoofd is heet van woede, frus­tratie en angst. Achter de tralies ligt een ‘felang’ op één wit oor zacht te ronken. We wachten op de poli­tie. Aan het bureau zit een Thaise man wiens offi­ciële func­tie me volledig ont­gaat. Naast me zit de echtgenote van de Thai die een half uurtje eerder nog lag te ker­men op het hete asfalt.

Ik heb al geprobeerd de sit­u­atie uit te leggen. De lijn­teken­ing, achterop een of andere noti­tie in onlees­baar hand­schrift, is daar­van getu­ige. Het geeft de hoofd­straat weer met daaraan de zijs­traat waar­van wij op onze scooter kwa­men aan­gere­den. Voor de zek­er­heid en om te laten zien dat ik me van alle ver­keer­sregels bewust was, staan op de teken­ing ook een stop­bord voor de zijs­traat en een snel­hei­d­slim­iet voor de hoofd­weg gekrabbeld. Ik moet heftig aan­drin­gen om in Engels aange­spro­ken te wor­den. “Speak Eng­lish, I don’t speak Thai. Speak­ing Thai is impolite!”

Al een aan­tal keer heb ik aangegeven dat ik best wat geld wil geven zodat haar echtgenoot zijn medis­che kosten kan betalen, maar dat ik zeker niet van plan ben om schuld te aan­vaar­den of te beloven een idiote dok­ter­sreken­ing voor mijn reken­ing te nemen. Ik leg nog maar eens uit dat wij net­jes stil ston­den, maar dat meneer veel te hard reed en daar­door niet tijdig kon rem­men. Boven­dien ver­denk ik hem ervan wat gedronken te hebben. Dat alles wordt ver­staan, maar niet beantwoord.

Het geld dat ik aange­bo­den heb is te weinig, wordt me steeds verteld. Ik moet wachten op de poli­tie en de hele dok­ter­sreken­ing betalen, wat die ook moge bedra­gen. Als ik vraag of ik buiten mag wachten wordt me dat bruut geweigerd. Mevrouw en de onduidelijke man achter het bureau span­nen samen in hun poging mij dat duidelijk te maken. Ik kijk nog eens naar de ongelukkige tourist achter de tralies en dring niet verder aan.

Dan bedenk ik me dat ik miss­chien wat hulp zou kun­nen gebruiken. Direct na de aan­ri­jd­ing had ik de sleu­tels van de scooter al aan Judica gegeven en haar gevraagd naar huis te gaan. Beter om het alleen te rege­len. Je weet het met die Thai nooit. De tele­foon zit nog in Judica’s tas en die staat inmid­dels thuis. Ik besluit het erop te wagen en de paf­ferige bureau-Thai om een bel­letje te vra­gen. Uit mijn porte­mon­nee pak ik het kaartje van de duikschool en ik vraag of ik het num­mer dat erop staat mag bellen.

Het vis­itekaartje wordt uit mijn hand genomen en bestudeerd. De Thai en mevrouw over­leggen en ik hoor ze de naam van de Thaise eige­naar van de duikschool noe­men. Miss­chien een bek­ende van ze? Ik weet dat hij in aanzien staat, maar of dat me helpt? Het tele­foon­tje hoef ik niet meer te ple­gen. Mevrouw draait als een blad aan de boom om in de wind en begint over geld. Op mijn bod van 50 euro ontv­ing ik nu ineens een tegen­bod: 75 euro, dat zou moeten vol­staan. Ik besluit eieren voor mijn geld te kiezen en niet meer over geld te zeuren. Uit mijn zorgvuldig ver­bor­gen gehouden porte­feuille haal ik het geld. Iedereen kijkt opeens weer vrien­delijk en nu de zaken gedaan zijn wordt er gegroet. Mevrouw biedt me een ritje naar huis aan en ik besluit maar een stukje mee te rij­den, gewoon om goede wil te tonen.

De laat­ste kilo­me­ter loop ik naar huis. Ik weet dat Judica op me wacht en waarschi­jn­lijk ongerust is. Alles ging zo snel dat ik geen tijd had gehad te zien of ze zich bezeerd had. Alles leek okee, maar toch… Een­maal thuis blijkt alles in orde. Judica was natu­urlijk bezorgd, geen idee hebbend wat er te gebeuren stond. Won­der boven won­der blijkt onze scooter bepaald niet de schade te hebben gele­den die meneer wel te incasseren had gekre­gen. Zon­der krassen staat hij op z’n vertrouwde plek onder de boom.

Ik ver­tel Judica dat alles met een sisser is afgelopen. Meneer had een paar nare schram­men op z’n link­er­voet opgelopen, maar de voet zelf was verder niet gebro­ken, hoo­guit wat gekneusd. Een vliegensvlugge rönt­gen­foto had dat ter­wijl ik op het bureau zat uit­gewezen en mevrouw was niet te onvrien­delijk om me dat weetje te onthouden. Wiens schuld het nu pre­cies was bli­jft onduidelijk. Wij ston­den net­jes te wachten om de kruis­ing op te draaien, maar moesten dat door de steilte van de zijweg wel al op de kruis­ing doen. Meneer reed veel te hard. Hij lijdt nu de pijn en wij zijn een dag­bud­get armer. Zand erover en niet meer over praten.