Na 24 uur ‘thuisloos’ te zijn geweest zit ik nu, na 3 maanden Koh tao heerlijk gedouched op de kamer te internetten. Wat een luxe is het gewone reisleven toch ook weer.
Het reizen zelf valt helaas nog flink tegen qua comfort. Gisteren ware we op tijd op de pier en de boot lag klaar. Wij zochten ons plekje op en hadden de luxe van een hoekplekje wat ons 30 cm meer bed gaf per 2 personen. Naast ons een groep Spaanstaligen emt veel energie en tegenover ons een groep Amerikanen die het nodig vonden om speakers te gebruiken en allemaal een fles whiskey bij zich hadden. ARGH…
De boot vertrok en vanaf het achterdek namen we in stilte afscheid van Koh Tao, ofwel schilpaddeneiland. De boot zwoegde en maakte veel geluid, het was een ruige naqcht op zee. Terug naar bed en oordoppen in, maar al snel werd ik misselijk van al dat gedein. Nog nooit last van gehad en zodoende ook geen anti bewegingsziekte pillen bij me. Net toen ik dacht dat ik mijn hoofd uit het raam moest gaan hangen bedacht ik me dat iemand me eens verteld had dat tijgerbalsem ook tegen zeeziekte helpt. Baat het niet dan schaadt het niet en zodoende smeerde ik de binnenkanten van mijn polsen braaf in met tijgerbalsem. Een kwartiertje later had ik nergens meer last van! Tijgerbalsem heeft mij gisteravond echt gered van een miserabele nacht!
Vanochtend vroeg, iets na 5 uur kwamen we aan op Surrathani. Daar stond al een tuk tuk klaar om ons naar het kantoortje te brengen waar we verder met de mini bus naar Hat Xay zouden gaan.
Heerlijk even tanden poetsen en om half 7 gingen we verder. Net voor de lunch kwamen we aan, konden nog even een uurtje rondbanjeren en daarna verder in het volgende minibusje. Raad drie keer wie er dat hele stuk met ons mee zouden gaan; ja… die ‘euke’ groep Amerikanen die nog naar de alcohol stonken.
Uiteindelijk de grens over en Maleisie in. Het is toch direct een andere cultuur. De straten zijn nog netter, gebouwen lijken beter onderhouden en mensen zien er anders uit. We kunnen eindelijk gewoon ales weer lezen en lachen ons kapot om de fonetische vertalingen. ”Teksi’, ‘imigresion’ en andere bekende woorden komen naar ons toe.
Bij Penang hadden we ons een lief eilandje voorgesteld maar we zitten voor mijn gevoel midden in een metropool genaamd Georgetown. In de chinese buurt waar we zo nog wat te eten gaan zoeken. De tijdszone is ook weer veranderd, een uurtje vooruit wat het verschil met Nederland +6 uur maakt. Op dit moment is het Ramadan, en aangezien eht een Islamitisch land is ben ik benieuwd wat we ervan gaan merken. Misscien redden we het nog in Maleisie tot de 11e en maken we ook het suikerfeest mee. Toch allemaal spannend, maar geen kakkerlakken, koude douches, emmer wc’s en bewegende busjes en dat maakt het allemaal erg relaxed.
