Vandaag het nieuwste avontuur in de serie van Jungle Judy en Mangrove Mike. Onze reis leidt ons naar de prachtige hooglanden van Maleisïe met de meest prachtige jungle.
Na een gezond gevarieerd ontbijt (thee met chocolade cake op bed) hadden we nog niet veel inspiratie om uit bed te komen. Pas rond 11 uur kwam er wat beweging in de zaak. Heerlijk, zo een ochtendje chillen. We wilden vandaag nog een wandeling door de omgeving maken, maar het motto was wel alles mag niets moet.
Na een plan te hebben getrokken zijn we op pad gegaan. Op naar de Robinson waterval. Onderweg kwamen we NLse kennissen tegen die gisteren ook mee waren op de tour. Ze vertelden dat de waterval niet veel voorstelde en best vervuild met afval was. We lieten ons niet uit het veld slaan en gingen op pad.
Na een kleine stroming was er daarna een pad wat verder liep. We hadden nog energie en liepen lekker door. Er was ook een optie voor pad 8, we hebben het geprobeerd maar 1,35 km bergop waarbij de wortels zorgen voor een pad bleek echt te veel. Naar beneden lopen was zelfs nog moeilijker.
Dan maar verder op de gebaande wegen en daar hoorden we water vallen en vonden de echte waterval met twee Duitse meisjes erbij. Met zijn vieren besloten we trail 9a verder af te lopen. Volgens de LP moest het een goed begaanbaar pad zijn. Het werd steeds moeilijk begaanbaarder maar ging gelukkig bergaf. De omgeving was prachtig en doordat we met zijn vieren waren was het ook een stuk veiliger (in geval van nood konden er twee op pad voor hulp en een bij de persoon blijven).
Het was de meest natuurlijke ervaring en ontzettend gaaf om zelf met een klein groepje in de jungle te lopen, over bomen te klimmen, groen te ruiken, geluiden te horen.
Aan het einde van eht pad kwamen we uit bij een soort dorpje met verschillende plantages. Vanaf daar was het nog een uur naar de hoofdweg. De LP stelde voor om d ebus terug te pakken. Enige navraag leerde ons dat niemadn wist waneer de bus reed. Er trok net een truck op en hij wees naar de richitng die we op moesten. Een klein knikje ‘ja’ van mijn kant en hij stopte. Hadden we nu net gelift zonder het te bedoelen? We sprongen achterin de truck en Michiel wegens lange benen voorin. Binnen tien minuten waren we in het dorp aangekomen. We wilden de man graag nog iets geven maar hij wilde het niet aannemen. De vriendelijkheid zelve en dat zijn we niet altijd meer gewend.
Daarna nog even wat ontbijt gehaald voor morgen in het busje en na een warme douche zit ik nu heerlijk te genieten van een kopje thee. Mijn benen zijn moe en ik mis het groen om mij heen. Morgen weer naar een grote stad toe, kijken hoe dat ook alweer was.
