Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Lieve Web­blogvrien­den, hier een bericht vanaf Melaka Sen­tral. Ik zit hier op een gras­groen plas­tic kuip­stoeltje voor het plaat­selijke fil­i­aal van McDon­alds. Onze bepakking staat achter me in een hoek en ik wacht op Judica. Ze is net naar een bustick­et­bu­reau gegaan om tick­ets naar Sin­ga­pore voor over­mor­gen te rege­len. Geen idee hoe lang dat nog duurt, maar een sinecure is het zeker niet.

Een kort ver­haaltje over onze bus­reis vanaf KL naar Malaka vanocht­end: ruim op tijd hebben we onze kamer deze mor­gen ontru­imd. Het was bepaald geen grote kamer, dus het was wat passen en meten om die grote back­packs en onszelf tegelijk een promi­nente plaats in de kamer te kun­nen geven. Maar dat lukte. Bij de 7-eleven weer ont­bijt gehaald (kaya– en choco­lade­brood­jes) en meteen doorgestiefeld naar de halte van de shut­tle­bus die ons bij het tijdelijke ‘inter­state bus­ta­tion’ zou bren­gen. Tot zover ging alles soe­pel. De bus kwam ook nog net­jes aan, maar een­maal  op het bussta­tion ging het helaas toch een beetje mis.

Ik zal jul­lie niet te lang in span­ning houden en niet om de hete brei heen draaien: hoeveel din­gen er ook mis gaan, de din­gen die niet gaan zoals gep­land, die rieken naar oplicht­ing of op dom­migheid neerkomen zijn toch het inter­es­santst om te lezen. Enfin, we zijn opgelicht. De buskaart­jes die we een paar dagen terug op het­zelfde bussta­tion kochten bij ‘kaunter’ 52 bleken vanocht­end bij counter 24 pre­cies hele­maal niets waard.

De vrouw die ons de vorige keer had geholpen (en die door hoor col­lega in het Maleis achteraf gezien ken­nelijk werd ver­acht om wat ze deed) bleek nogal te hebben gegoocheld en het feit dat er vanocht­end nie­mand bij loketje 52 zat (het zijn overi­gens alle­maal kleine onderne­minkjes; achter elk hokje gaat een ander pri­vaat bus­bedri­jfje schuil) maakte ons al snel pijn­lijk duidelijk dat er enige opzet in het spel geweest moet zijn.

Na wat boosheid te hebben geven­tileerd uitein­delijk toch maar tot con­struc­tieve actie overge­gaan. Op het geïm­pro­viseerde megabussta­tion was ook een poli­tiepost aan­wezig en na enig aan­drin­gen was een van de geu­ni­formeerde vrien­den bereid te zaak voor ons tot op de bodem uit te zoeken. Wij zelf had­den al behoor­lijk wat van de plaat­selijke kast­jes en muren gezien en met enige oplucht­ing merk­ten we dat ook oom agent schaamteloos werd rondges­tu­urd. Toen ook hij het zat was, sloeg hij met de spreek­wo­ordelijke vuist op de tafel van balie 24 en eiste van hen, ofschoon hul­lie in alle toon­aar­den betrokken­heid ontk­enden, dat ze voor een oploss­ing zouden zor­gen. Dit alles uit­er­aard in het Maleis. Ein­dresul­taat: na bij­be­tal­ing van 6 ring­git kon­den we alsnog op de bus en nog wel een half uur eerder dan gep­land. Wij blij.

Een uur of drie later zit ik nu op het bussta­tion van Melaka en gelukkig is er gelijk nog een tegen­valler te incasseren: we had­den graag over­mor­gen met de bus naar Sin­ga­pore gereisd, zodat we nog een volle dag in Melaka zouden hebben, maar er blijken geen kaart­jes meer beschik­baar te zijn. Gevolg is dat we nu al mor­gen­mid­daag om 2 uur vertrekken. Dat laat ons maar weinig tijd. Maar niet getreurd: we maken er het beste wel weer van. We zijn al in Malaka aangekomen en dat is al lang niet zo vanzelf­sprek­end gebleken als gedacht.