Vandaag de grote dag, op naar de internist… Vanmorgen vroeg een afspraak en de co assistent nam mijn reisgeschiedenis met mij door. Ze was voortvarend en vriendelijk en gaf mij/ ons een goed gevoel. Er werd besloten eerst bloedtest te doen om vervolgens in de middag terug te komen om de uitslagen te bespreken. Telefoonnummer achtergelaten en gevraagd of we gebeld konden worden als de uitslagen er waren dan zouden we direct terug komen.
In de tussentijd zijn wij Dordrecht even ingeglipt voor een nodige knipbeurt bij onze favoriete kapster. Op zoek naar een overhemd voor Michiel maar daar ging de telefoon alweer. OF we terug konden komen naar het ziekenhuis.
Daar aangekomen zat er in de wachtkamer een vrouw die helemaal opgezet was. De arme werd gek van de jeuk en zei constant dingen als ‘ik houd eht niet meer uit’ ik wordt gek van de jeuk’terwijl ze bijna letterlijk de haren uit het hoofd trok. Logisch dat zij uiteraard nog even voorging. De man die haar begeleidde keek wanhopig om zich heen,maar als je niet in het zelfde lichaam zit ben je toch echt machteloos.
Helaas duurde het wachten wat langer maar de interniste kwam om ons te zien. Ze gaf aan dat de bloedwaarden het idee gaven da ik herstelllende was van een infectie maar dat ze graag wilde weten wat het was. Daarnaast vertelde ze me dat de antibiotice die ik slik totaal niet effectief zijn als zij oraal worden ingenomen en dat ik daar per direct mee mocht stoppen. De volgende stap was een echo maken van de lymfeklieren. Fijn, iemand die je serieus neemt ook al ben je aan de beterende hand.
Over twee weken hebben we weer een afspraak en worden de uitslagen van de echo’s bekeken mocht er voor die tijd nog niets dringends op worden geconstateerd. De echo maken was wel raar. Ik ken zulke apparaten niet en de beelden die ik ervan ken zijn allemaal in combinatie met zwangerschap. Ik vroeg al of ze zou zeggen dat ik zwanger was maar aangezien ze mijn hals ging echo-en leek haar dat niet waarschijnlijk. Enfin, de arts vertelde dat ze vond dat er veel klieren zichtbaar waren en dat de lymfeklier (ook al is het nu nog maar een kwart van de maat) nog wel veel te groot was. Verder geen abcessen op mijn schildklier en andere rare zaken. Over twee weken terugkomen dus als er in de tussentijd niets veranderd. Anders direct een afspraak maken.
Ze weten dus eigenlijk nog steeds niet wat ik heb, wel dat malaria is uitgesloten maar dat had ik ook kunnen zeggen. De MRSA test is ook teruggekomen en deze was negatief, goed nieuws dus. Gelukkig ben ik aan de beterende hand maar ik ben flink geschrokken en hoop dat het niet terugkomt. Langzaam krijg ik weer wat meer energie maar eigenlijk is het meeste nog teveel… maar het is allemaal zo leuk dus doe ik het stiekem toch 
.
Tussendoor ook nog goed nieuws. De afgelopen dagen zijn Michiel en ik non stop op zoek geweest naar een auto (check!) en woonruimte. We zijn vanaf morgen de trotse (maar arme) huurders van een mini appartement in Barneveld. Geen feestjes voorlopig want dat past gewoon niet. Michiel heeft zelfs nog wat van de huurprijs af weten te snoepen en we betalen geen bemiddelingskosten aan een verhuurmakelaar omdat deze er niet is.
Ergens begin volgende week zullen we verhuismannen inschakelen om onze spullen van Den Bommel over te brengen naar Barneveld. Dan hebben we weer ons eigen plekje waar we de voordeur dicht kunnen gooien en een eigen thuis hebben. Heerlijk!!! De laatste plek waar dat was was op een tropisch eiland maar ik weet zeker dat dit appartement voordelen heeft ten opzicht van dat op Koh Tao.
