|
|
21° 3' N, 105° 50' E
24 March 2010, 1:27
Gisteren was een rare dag, nadat we de tickets voor de trein hadden gekocht hadden we verder niets te doen dan een beetje rond te lopen. Ik moet bekennen, Nanning heeft mijn hart voor China sneller doen kloppen. Zoals geschreven voelde het een beetje als Italie, de sfeer, de mensen en de temperatuur. We hebben heerlijk rondgekuierd langs alle winkeltjes.
Na een lange straat kwamen we bij een park aan, het is grappig, ze zijn geen Europeanen gewend want we werden nog best veel aangekeken. Het park zwermde met de mensen en je zou niet zeggen dat het een door-deweekse dag was. Er werd gekaart, Chinees schaak gespeeld, sigaretten gedraaid, veel gespuugt maar met name genoten. Bij een soort van winkelcentrum hebben we heerlijk gegeten, voor 2,40 allebei een maaltijd met rijst. Er werd speciaal iemand gehaald die Engels sprak en ze wilden het ons zo graag naar de zin maken. De mensen zijn gewoon vriendelijk en behulpzaam. Helemaal toen Michiel zijn Cola omgooide kwam de manager zelfs helpen om de tafel snel weer schoon te maken en uiteraard een nieuwe cola. Service met een glimlach.
We zijn verder gelopen nog meer in mijn ogen ‘echt’ Chinese straatjes met allemaal winkeltjes, eten, electronica. Francis en Aman, kleding in jullie maat en zo ontzettend veel keuze. Het was echt geweldig en we hebben dan ook met volle teugen genoten. Op een gegeven moment waren we in die kleine straatjes helemaal de weg kwijt. Weer helemaal terug gelopen en even in het park gaan zitten.
Daar werd muziek gedraaid en waren allemaal mensen aan het stijldansen. Het was leuk om te zien hoe ze dansen en ik heb Michiel kunnen overtuigen om ook een dansje te wagen (chachacha op bergschoenen, geen aanrader). Ik vond het helemaal super maar als europeanen blijf je niet onopgemerkt en na het nummer stond er een hele kring om ons heen die applaudiseerden. Toen we weer gingen zitten kreeg Michiel heel veel complimentjes, grappig is dat hij ook de complimentjes voor mij krijgt. Hij heeft het goed gedaan met mij bleken ze te zeggen. Erg grappig alleen was Michiel wat gegeneerd.
Weer terug naar het hotel, spullen pakken en het station amar eens verkennen, het ging allemaal soepel, alleen was Michiel zijn jas nog even kwijt (en weer gevonden) en ruim op tijd zaten we in de trein. Vierpersoonscoupé met zijn tweeen, de trein was erg leeg.
Vannacht moesten we notabene twee keer de trein uit, eerst bagagecontroloe en paspoortcontrole in China, daarna (na een half uurtje dutten) eruit voor een controle in Vietnam bij Dang Dong. Alle bagage moest elke keer mee. Het station was echt prachtig, maar geen puf om foto’s te maken. De rest weinig geslapen.
Om 5 uur lokale tijd kwamen we aan, zonder geld en dus erg vroeg. We zijn maar gaan lopen en zijn erachter gekomen dat er ook in de buitenwijken veel pin machines staan. Alleen doen ze het echt niet allemaal. Pas de 7e pin automaat werkte en toen konden we een taxi pakken. We zitten nu in het hotel te wachten tot we in kunnen checken, maar er is al een heerlijk ontbijtje geserveerd en we komen weer helemaal tot rust.
juutsel |
Tags: Hanoi, paspoortcontrole, pinnen, Trein
Posted in China, Hanoi, Vietnam |
No Comments »
22° 49' N, 108° 22' E
23 March 2010, 6:05
Het is nu rond 13:00, we zijn net langs de lokale fruitmarkten gelopen en hebben veel dingen gekochtdie we niet kennen. Vannacht zijn we rond 02:00 aangekomen, de trein had vertraging. Gelukkig hadden we een hotel gezocht wat ongeveer naast het station lag, dus dat was snel gevonden. We hebben gereserveerd, ja… maar de kamer die we gekregen hebben is toch iets luxer dan wat we geboekt hebben. Mazzel, want we hebben de prijs wel gewoon op papier staan, dus als ze moeilijk doen is het niet onze schuld.
De kamer is luxe… de meest luxueuze kamer tot nu toe. We hebben twee 1.20 bedden, een bankje, een bureau met computer, een tafel met spiegel, een mini keukentj, arico, tv en badkamer. Kortom, we baden in de luxe.
Het geluk is dat we een internetkabel hebben, na al het internet gedoe in Beijing ( tot nu toe grootste bron van frustratie op de reis) is het heerlijk gewoon even te kunnen posten.Vannacht bij aankomst was het in Nederland een normale tijd zodat we ook nog weer een keer hebben kunnen bellen. We horen dat veel mensen ons volgen, maar even een stem horen is toch ook fijn.
Het grootste doel van vandaag was tickets bemachtigen voor de trein van vanavond naar Hanoi. Via Google translater hadden we de zin ‘wij willen twee tickets voor de trein van vanavond naar Hanoi’ vertaald en op de Bebooks gezet. Toen we het hotel uitliepen vanmorgen viel de warmte en vochtigheid als een deken over ons heen. Met alle fruitstalletjes en winkeltjes is dit het China wat ik voor ogen had, warm, zweterig maar ontzettend levendig. Grappig eigenlijk, je krijgt dan pas echt een vakantiegevoel. Gisteren hoorden we da thet in Nederland ‘eindelijk’ een beetje lekker weer wordt. Wij zijn binnen 3 weken van +2 naar –24 en weer terug naar +25. Ongelofelijk en een beetje bizar. De nieuwe spijkerbroeken zijn alweer te warm om te dragen en we komen tot de pijnlijke conclusie dat we echt niet genoeg ‘lichte’ en luchtige kleding bij ons hebben.
Terug naar de tickets. Ze begrepen precies wat we bedoelden met de Bebook en afgezien vand at ik mijn paspoort in het hotel had laten liggen ging het vloeiend. We hebben berekend dat de tickets ons nu ongeveer 210 euro hebben gekost voor 2 pers (van Beijing naar Hanoi) terwijl als we de rechtstreekse trein hadden genomen dit meer rond de 550 zou zitten. Toch lekker bespaard en dat maakt dat we ook beter van de luxe in de kamer kunnen genieten.
Michiel heeft net een vrucht ontleedt, geen idee hoe we het moeten eten, hij omschrijft het als een waterige kiwi. Google verteld ons dat het een Pittaya is ( http://en.wikipedia.org/wiki/Pitaya)… hmm, lekker fruitontbijt!
juutsel |
Tags: fruit, Nanning, trienkaartjes
Posted in China |
No Comments »
39° 54' N, 116° 19' E
22 March 2010, 12:07
Klein trauma gisteravond. Groot gebouw. Heel groot gebouw. Gisteravond om 18:46u vertrok onze trein vanaf Beijing West naar Nanning (zuid China). We hadden geen idee dat Beijing West groter zou zijn dan het centrale station. Sterker nog, we hadden niet gedacht op het grootste treinstation van heel Azië terecht te komen. Het was een indrukwekkende ervaring. Gewapend met slechts een vertrektijd en treinnummer (T189) kwamen we in de inmense vertrekhal terecht. Het voelde meer als een vliegveld dan als een treinstation, om eerlijk te zijn.
Enfin, we troffen een groot scherm. Vier kolommen met treinnummers en tijden gaven de gang van zaken voor de komende uren weer. Ofschoon we ruim op tijd waren, stond onze trein al in de eerste kolom aangegeven. Afgezien van ‘T189’ en ‘18:46’ herkenden we tussen alle Chinese symbolen verder niets dan een ‘9’. Geen idee waar dat op sloeg. Perron, dachten we? Maar op het station was nergens een vermelding van perrons te zien, alleen ‘waiting rooms’. Op naar wachtkamer 9 dan maar.
Wachtkamer 9 deed niet onder voor een gemiddelde vertrekhal op Schiphol. 8 rijen met stoeltjes en ladingen mensen, allemaal bepakt alsof ze lang op reis wilden gaan. Verder langs de muren stalletjes met eetwaren en wat te drinken. Behalve een heren– en damestoilet troffen we tot onze vberbazing ook nog een ‘boiler room’ waar mensen hun noodles konden bereiden. We sloten plichtsgetrouw maar aan in wat een rij leek voor trein T189. Want goddank, ons treinnummer stond op een van de vier informatieborden in de hal vermeld.
Na een half uurtje wachten werden we verrast door mannetjes in het rood. In de hoop wat wijzer te worden, toonden we hen onze treinkaartjes. Meteen enthousiast gebaarden ze ons mee te lopen. Mijn tas werd, na een paar gromgeluiden van verbazing over het gewicht, op de schouder van een van de mannetjes geholpen. Bij de ingang van de hal werden de tassen op een wagentje gelegd en naar een balie geracet. Wij holden gespannen achter onze bagage aan: wat gaan ze doen? Bij de balie kregen we twee ‘tokens’, zoals je die ook bij een garderobe zou krijgen, in ruil voor 10 yuan. Geen idee wat het plan verder was, liepen we — angstig dat onze tassen met kleding en eten in een bagagewagon zouden verdwijnen - achter het mannetje aan.
Wat toen gebeurde was echt verbazingwekkend: we schoten ergens een deur door en belanden daarmee op een lange gallerij boven de sporen. Veel sporen. Het rode mannetje vond moeiteloos de weg naar het perron met onze trein en stopte het wagentje bovenaan de lange trap. We moesten de tokens weer teruggeven. Ik zocht nog naar een lift of een teken dat we onze tassen weer op onze ruggen moesten hijsen, toen het mannetje (amper 70 kilo zwaar) het gewichtige wagentje langs een te smal hellinkje de trap af liet glijden. Hij moest al zijn gewicht in de strijd gooien en daarbij ongeveer 45 graden achterover leunen om het karretje in bedwang te houden. Het leek onmogelijk.
Heelhuids beneden aangekomen raceten we verder naar onze wagon, alwaar we – na alle commotie eindelijk gerust – de trein instapten. Onze 4-persoonscoupé bleek nog leeg. Pas een paar uur later (we lagen toen al onder de wol) kwamen er nog twee Chinezen bij. De oudste van de twee (Niu) sprak een paar woordjes Engels en heeft ons het grootste deel van de dag beziggehouden. Hij liet me Chinese wijn proeven (niks wijn, gewoon sterke drank!) en probeerde ons een paar simpele dingen uit te leggen, waaronder het feit dat onze trein kennelijk twee uur vertraging heeft opgelopen, ergens vannacht. De aankomsttijd van de trein is volgens het spoorboekje half 12 ‘s avonds, maar dat wordt nu dus ergens midden in de nacht. Dat wordt een korte nacht…
michieldewit |
Tags: China, Chinese wijn, Station, Trein
Posted in China |
No Comments »
37° 4' N, 114° 30' E
21 March 2010, 14:00
We zijn nu alweer bijna een week in China en dat het een ander volk is valt wel op. Hieronder een paar opvallendheden (voor ons dan) over Chinezen en Beijing.
- Ik dacht dat Chinezen allemaal erg klein waren, maar hoewel de gemiddelde lengte misschien niet hoog is zijn ze toch nog steeds langer dan mij.
- De tafelmanieren van Chinezen zijn anders. Chinezen kunnen zonder meer beter met stokjes overweg dan ik ooit zal leren (al ging het best goed), maar stel je eens voor een bak noodles of spaghetti met een glibberige saus op te eten met stokjes. Dat gaat dus niet. Vandaag hadden wij iets soortgelijks en ik keek om mij heen om te zien hoe de anderen dat deden. Het is simpel, je pakt een homp noodles en stopt die in je mond (die dus vlak boven je bord zweeft) en vervolgens bijt je de noodles af of je slurpt ze naar binnen. Tijdens het eten in restaurantjes of food courts is ons al opgevallen dat ze graag de stilte van het eten doorbreken met heerlijke smak geluiden. Ik ben nog niet ingeburgerd, sterker nog, Michiel en ik konden het niet eens al zouden we willen. Toch ergens nog iets opgepikt van de opvoeding.
- Het toiletgebruik is hier meer als in Frankrijk, met van die wc’s die in de grond zitten en waar je overheen staat (moderne versie van het Mongoolse toilet). Dat is allemaal logisch en goed, maar als je bij een groot warenhuis oid naar toilet gaat sta je toch even raar te kijken als de toiletten in zijn geheel geen deuren hebben. Je kon gewoon bij iedereen meekijken, niet echt mijn ding. Oh en nog iets, ze spoelen het wc papier niet door (jakkie bah!)
- Chinezen zijn echt dol op kinderen, als er een babywagen langskomt veranderen mensen en als je kinderen wat ouder zijn pakken ze ze zo op om mee te spelen. Net als alle andere kinderen vind ik ze volledig vertederend. Mij is echter opgevallen dat de kleding van de kleine kids (laten we zeggen tot 4 jaar ofzo) soms anders is. De kids hebben een broek aan met een soort van gat bij het kruis, normaal zie je dat niet behalve als je ze bijv. op je nek zet en de kont hangt naar beneden. Dan komen daar billetjes uitzetten. Ik denk dat het super praktisch is, makkelijk te verschonen en als een kind moet hoeft het alleen maar op de hurken te gaan zitten. Zo heb ik al heel wat babybilletjes gezien.
- Waar ik in Moskou/ Rusland en Mongolië vooral opmerkingen maakte over de schoenen en kleding van vrouwen, het is hier helemaal anders. Uiteraard geldt het niet voor iedereen maar schattige kleding is hier helemaal hip. Beertjes op je handschoenen, strikjes in je haar, op je schoenen, kittens op je rugzak het maakt niet uit als het maar op een kinderlijke manier schattig is wordt het gedragen door vrouwen. Ik vond het al moeilijk om de leeftijd in te schatten, maar op deze manier heb ik het idee dat de helft vavnde bevolking 12–15 jaar oud is.
- Het metrosysteem in Beijing was ook weer zo heerlijk goed georganiseerd. Er werd bij elke halte in het Engels verteld waar we waren en we konden de weg dan ook goed vinden. Er hangen lcd schermen in de metro en op alle stations, alle lussen/ handgrepen waren voorzien van reclame en het meest opvallende: Bij sommige trajecten was er in de metrotunnel ook reclame buiten/ op de tunnelmuur. We weten niet of het geprojecteerd werd of dat er een scherm was wat meebewoog op de muur maar ik heb nog nooit zoiets gezien, hartstikke hip!
- Als een van de laatste acties vandaag ben ik losgegaan in een snoepwinkel. Snoep geeft meestal wel iets van de cultuur weg en ik vond het wel spannend. We konden niets lezen en hebben gewoon lukraak dingen in een tas gegooid. De meeste dingen die we hebben gekocht, zijn we nu achter. zijn geconfijt of gedroogd fruit. Er is eigenlijk bijna geen chocola oid te vinden. Het verklaard wel waarom de kids hier niet zoveel overgewicht hebben en het is super lekker.
- Michiel was opgevallen dat ze een soort van openbare sportspeeltuinen hebben. Vandaag liepen we toevallig langs zo een speeltuin en daar staan dan (wel simpele) uitvoeringen van een groot aantal fitnesstoestellen. Een soort van looptrainer (de NLse crosstrainer zonder armen), voor buikspieroefeningen, voor armspieren etc. Hartstikke goed en voor iedereen toegankelijk.
- Chinezen zijn dol op tokens, bonnetjes etc. In sommige winkels pak je iets wat je wilt kopen, dan krijg je eerst een bonnetje van een medewerker, dat bonnetje reken je dan af en wordt gestempeld, met dat gestempelde bonnetje ga je dan weer terug naar de medewerker en krijgt je aankoop. Het is natuurlijk ontzettend correct maar soms gaat het wat ver. Op station daarnet heeft iemand ons geholpen met de tassen. Het was officieel en we moesten er 10 yuan (ong 1 euro) voor betalen, vervolgens kregen we beide een plastic plaatje met nummertje. Niet dat onze tas ergens was gemerkt maar goed, Vervolgens liepen we sowieso met hem mee en 5 minuten later konden we het dingetje weer inleveren. Hierbij keek hij ook nog controlerend naar het ding. Eigenlijk volledig nutteloos zou je kunnen zeggen.
- Last but not least, de chinezen die wij hebben ontmoet nemen het niet altijd zo nauw met de waarheid. We waren niet opgehaald omdat de auto op die dag niet mocht rijden (vervolgens kregen we een mail dat een andere medewerker het was vergeten door te geven). In de winkeltjes waar je af kunt dingen is het nog erger maar daar is het dan ook onderdeel van het spel. Zo worden typenummers opeens de óorspronkelijke’ prijzen en doen ze je bijna geloven dat als jij niet koopt ze verhongeren.
Er zijn vast nog tientallen andere dingen die ons zijn opgevallen, maar die even niet naar boven komen. Chinezen zijn een vriendelijk volk, ze zijn niet bang je aan te raken en willen graag helpen. Ik geloof dat ze ons zo hier en daar ook grappig vonden en ons hartelijk hebben uitgelachen. Ondanks de leuke dingen is het toch nog niet helemaal mijn land maar genoten heb ik zeker.
juutsel |
Tags: chinezen, Eten, kinderen, Metro, snoep, sport, wc
Posted in China |
No Comments »
39° 55' N, 116° 24' E
21 March 2010, 9:19
Een waarschuwing voor onze trouwe volgers. Vanavond stappen we op de trein naar Nanning, zuid China. De trein komt morgenavond, rond 11 uur aan. Tot die tijd dus geen updates. Gisteren en vandaag hebben we een beetje rondgelummeld, dus ook daarover valt weinig te vertellen.
Wel ben ik gisteren nog even op de fiets gesprongen. Het waaide flink. Er zat ook veel zand in de wind. De vrouw die de fietsverhuur regelde keek me vreemd aan: “Are you sure you want to rent a bike? There is a lot of wind!” Ik legde haar uit dat ik, als Nederlander, voor een beetje wind niet bang ben.
Het was inderdaad een winderige fietstocht, maar wel de moeite waard. In drie uur ben ik op en neer naar het Olympisch park gefietst. Heb een paar mooie kiekjes van het vogelnest gemaakt en ben weer teruggefietst. Niets opwindends, maar wel een leuke manier om de stad eens anders mee te maken. Judica had nog teveel spierpijn van onze muurwandeling, dus die heeft een dagje wat rondgehangen.
Nou lieve lieden: tot snel! En voor iedereen die een berichtje heeft achtergelaten: we hebben ze gelezen en vinden het heel leuk om iets van thuis te horen. Helaas is het Internet hier in het hotel te langzaam om echt zinvol iets terug te kunnen schrijven. Ook skypen zit er niet in. Beetje balen wel, maar helaas. Ter indicatie: het online zetten van het verhaaltje over de muur kostte me bijna twee uur. Goed, tot over vier dagen, dan vanuit Hanoi!
michieldewit |
Tags: China, Internet
Posted in China |
No Comments »
40° 39' N, 117° 25' E
19 March 2010, 14:50
De grote muur van China is al eeuwen geleden gebouwd. Aanvankelijk in kleine stukjes. Elke koning bouwde een muur om zijn eigen rijk tegen barbaren te beschermen. Pas toen al deze landen onder een groot keizer een geworden was, ontstond er de mogelijkheid de muren aaneen te bouwen. Het verhaal gaat dat de muur, alle moeite ten spijt, nooit echt heeft gewerkt. De zwakke schakel in de ketting van bikkelharde stenen waren namelijk de poorten, vooral de poortwachters. Ze waren kennelijk gemakkelijk om te kopen door barbaren en boden ze, alle bloed en tranen van de muur ten spijt, voor een appel en een ei toegang tot het rijk.
Vandaag hebben we de muur bewandeld, tussen Jinshanling en Simatai, een wandeling van zo’n 10 kilometer. In alle vroegte, 10 over 6 wel te verstaan, werden we door een touringcar opgehaald en richting Jinshanling gereden. Rond 10 uur kwamen we daar aan. Met een groep van zo’n 30 man begonnen we aan de wandeling. De kabelbaan naar boven, die ons een flinke klim had moeten besparen, was niet operationeel. En tot overmaat van ramp was het verwachte zonnige weer, 18 graden warm, ook uitgebleven. In plaats daarvan hing er een zeer dikke mist rond de muur.
De eerste anderhalf uur van de wandeling waren ronduit afzien. In tegenstelling tot wat de foto’s in brochures doen vermoeden, verkeert de muur voor het grootste deel in een uiterst slechte staat. Veel erosie heeft plaatsgevonden en boeren hebben daarnaast veel van de stenen en aarde voor hun eigen doelen gebruikt. Het was dus klauteren geblazen. Op veel stukken ontbraken kantelen, bestrating en traptreden. We zochten ons een weg door gruis en mist. Jammer, we genoten er niet echt van.
Pas tegen de middag kwamen we in de buurt van Simatai en begonnen zowel het weer als de muur zienderogen te verbeteren. Het klauteren werd weer klimmen en soms zelfs wandelen. De tocht ging ook weer meer bergafwaarts en doordat de mist langzaam optrok kregen we eindelijk ook een beeld van die wonderlijke plaats. Achter ons zagen we de muur over bergruggen kronkelen. In die buurt ook kwamen we een Engels stel tegen dat, vlak voor hun pensioen, in hun nette kloffie de muur in de tegenovergestelde richting wilde bedwingen. Ik heb ze aangeraden rechtsomkeerts te maken. Ze keken me raar aan, maar werkelijk, ze gingen hun onheil tegemoet.
Er was een deel van de muur bij dat zo steil omhoog ging, dat zo slecht was, dat ik blij was dat een ‘sherpa’ (feitelijk een boerin uit de buurt die wat bij probeerde te verdienen) ons tipte dat er ook een sluiproute was. Weliswaar was ook die route van een hoog survivalgehalte, maar hij was lang zo steil en glibberig niet.
Het einde van de tocht werd gemarkeerd met een lange hangbrug (Indiana Jones stijl) en een kabelbaan (type tokkelen) waarlangs je de laatste kilometer naarbeneden kon afsnijden. Judica was moedig genoeg, ik bleef achter om foto’s te maken en het wandelpad naar beneden te inspecteren. Somebody’s got to do it…
michieldewit |
Tags: China, Chinese muur, Klauteren
Posted in China |
No Comments »
39° 54' N, 116° 24' E
18 March 2010, 13:22
En wij hebben er vandaag twee gehuurd. Na al het wandelen van de afgelopen dagen was het heerlijk om vandaag te fietsen. De afstanden zijn enorm en als je met de metro gaat zie je er bijna niets van. Het blijkt dat het voornaamste gezondheisrisicoin in Beijing het oversteken van een straat is. We hebben het geweten.
Na een langzame start (we moesten nog treintickets regelen naar Nanning en een handwasje doen) sprongen we op onze ijzeren vrienden. Naja, Michiel sprong er bijna overheen want ze zijn natuurlijk erg laag afgesteld. Ons doel was een beetje fietsen en nog wat andere belangrijke shopplekken bezoeken. Bij elk kruispunt wachte ons weer een worsteling. Op zich zijn er gewoon stoplichten en soms zelfs verkeersbegeleiders, maar het verkeer wat rechtsaf gaat mag hier gewoon doorrijden, oppassen dus. Na een paar kruispunten ging het vloeiend. Beijing is echt ingericht op fietsers, er zijn fietspaden breder dan in Nederland.
De eerste bestemming was ‘Alien’s street’, een winkelcentrum wat met name uit spullen bestaat die uit het buitenland kwamen. We werden niet aangesproken met ‘hello’ maar met het voor ons bekende ‘zdrastvietje’. Het was er warm en er was geen leuke sfeer dus op naar de volgende. Eigenlijk had ik gedacht aan leuke winkelstraatjes met marktjes maar Beijing is te hip hiervoor, als je kunt winkelen dan moet het groot en met minimaal 6 verdiepingen, al blijft het een indoor markt. De volgende plek was meer zoals silk street waar we eergisteren waren. We vonden er nog leuk ondergoed voor Michiel en konden ons toneelstukje om de prijs weer beginnen. Erg leuk… maar ook vermoeiend.
We sloegen een hoek om en zagen mensen in een luie stoel zitten, massages, manicure en pedicures. De prijzen waren ongelofelijk, een voetmassage van 30 minuten voor 3 euro. Ik heb mijn hand– en teennagels laten doen (me so girly!) en Michiel is naast mij weggedoezeld tijdens een heerlijke voetmassage. Helaas waren mijn benen niet ingesteld op bezichtiging waardoor het chinese meisje vriendelijk vroeg of ik ze niet toch nog gewaxt wilde hebben. eehhm… nee, maar bedankt. Boven in het foodcourt hebben we genoten van tot nu toe de beste kip in zoetzure saus. In een woord heerlijk.
Na weer wat verkeer te hebben getrotseerd kwamen we bij silk street waar ik nog een spijkerbroek heb gekocht (zonder stretch) en een vestje en 2 shirtjes. Michiel deed de onderhandelingen, het is grappig, op het moment dat het een jongen is kan hij keihard zijn maar al die kleine dametjes met hun grote ogen vind hij moeilijk te weerstaan. Zo kwam het dat we bij een stand wegliepen bij het eindbod van 50RMB (ong 5 euro) voor een shirtje maar dat hij bij de andere stand gerust 60 RMB voor hetzelfde shirtje betaalde omdat die meid zo zielig deed. Ik geloof dat als we in Nederland terug komen dat we het nog wel eens erg moeilijk zouden kunnen krijgen met niet afdingen.
Morgenochtend moeten we vroeg op, we hebben een trip naar de Chinese muur gepland met een 10 km wandeling erover die ongeveer 4 uur duurt. Onze benen hebben vandaag iets meer rust gekregen, maar ik denk dat we overmorgen allebei weer zo een massage gaan nemen. Het reizigersleven is geweldig!
juutsel |
Tags: Beijing, fietsen, manicure, massage, pedicure, shoppen, silk street
Posted in China |
No Comments »
39° 55' N, 116° 24' E
17 March 2010, 13:20
Hoeveel keizers er precies gewoond hebben, dat duizelt ons een beetje. Maar het waren er beslist veel. Het oord schijnt ook diverse malen (deels) afgebrand te zijn, al dan niet door toedoen van een bediende die geld rook. Verder viel op dat de dominante kleuren rood en goud waren, met veel decoratie in blauw. De Verboden Stad, daar waren we vanmiddag.
De Stad is een enorm complex en ik geloof dat we het eigenlijk het paleis museum moeten noemen. Als Mao niet had ingegrepen was het hele dorp waarschijnlijk zelfs door de Sovjets zijn gesloopt. Enfin, museum dus, maar strikt genomen de bakermat van het grote Chinese rijk. Er wordt gezegd dat er bijna 9000 vertrekken in het complex zijn en ik wil dat best geloven. Het doorkruisen van de Stad via de zuid-noord as duurde (met alle Kodak momenten erbij) zeker een uur. En elke keer weer doemden er indrukwekkende, rode gebouwen voor ons op. Dan weer een poort, dan eens een hal, soms een keizerlijke slaapkamer, maar ook wel eens een slaapkamer voor de concubines (wat, zoals men wel weet, een mooi woord is voor bijvrouwen, maîtresses of gewoon pretmadammekes). Enorm.
Na een uur of twee in de verboden stad (die vroeger voor volk van onze klasse volstrekt verboden terrein was, op straffe van de dood) begonnen we verslenterd en verkeken te raken. Na zoveel staren, oh en ah zeggen en bordjes in (gebroken) Engels lezen, raak je murw. Hoe mooi zo’n complex ook is. De tuin aan het uiterste noorden van de stad was dan ook wel een verademing. Even geen gebouwen, maar bomen en rotspartijen. Overigens allemaal, naar goed Chinees gebruik, wel gecultiveerd. De rotspartijen waren gebouwd van woeste en krulrijke stenen en de bomen waren alle bonzaï-achtige cypressen. Schitterend en vooral ook wonderbaarlijk.
Je voor te stellen dat vele generaties Chinese keizers bijna hun hele leven in die stad doorbrachten, is griezelig geloofwaardig: ze hadden voldoende ruimte voor hun ambt, hun vrouw, hun bijslapies en hun vele kinderen. En dan bleven er nog voldoende gebouwtjes over om een kopje thee met de krant te consumeren, om de huwelijksnachten te consumeren, om aan zeker een dozijn verschillende goden dank te zeggen en een paar dozijn fotoalbums te stallen. Geen reden om door de indrukwekkende poorten de vieze en onrustige buitenwereld te betreden dus.
Mmm, even een slokje chinese groene thee voordat ik verder ga. Gratis op de kamer. Heel aangenaam (al smaak het warme vocht meer naar spinazie dan naar thee, wat mij betreft).
Na onze vorstelijke wandeling zijn we verder gegaan naar de voormalige keizerlijke tuinen, nu het Beihai park genoemd. Onze plattegrond van Beijing verklapte dat ‘bei’ feitelijk ‘noorden’ betekent en een snelle blik over de rest van de plattegrond geworpen ontdekten wij ook een middelpark en een zuiderpark, voorzien van vergelijkbaar cryptische namen. Heel overzichtelijk.
In het park troffen we een grote waterpartij met daarin een groot eiland, een heuvel eigenlijk, waarop een groot Tibetaans tempelcomplex voorzien van een zware, witte pagode was gedeponeerd. Een flinke klim met een prachtig uitzicht tot beloning. Daarboven werd ons eens temeer duidelijk van welke omvang deze stad werkelijk is. Ter vergelijk: heel deel van de stad dat we tot dusver hebben bekeken heeft in verhouding tot de stadsplattegrond ter grootte van een ouderwetse ochtendkrant (opengevouwen, wel te verstaan) de omvang van een kleine Chinese handpalm. Er is dus nog zoveel meer!
Morgen gaan we me maar eens een stuk op de fiets verkennen. Die huur je hier gemakkelijk en de vele fietspaden maken het een verleidelijk vervoersmiddel. We willen graag treinkaartjes naar Hanoi gaan boeken. Kijken of ons dat wil lukken. Mogelijk moeten we de reis in Nanning onderbreken en daar overstappen op een tweede trein. Nog maar even zien. En oh, we gaan vrijdag (verwachte temperatuur, 19 graden in de plus!) 10 kilometer over de Chinese muur wandelen. Eens zien hoe 4 uur klauteren met een gids en een zonnetje ons bevalt!
michieldewit |
Tags: Beijing, Chine, Keizer, Park, Rood, Tempel, Verboden stad
Posted in China |
1 Comment »
39° 55' N, 116° 24' E
16 March 2010, 13:43
Op het moment dat dit getypt wordt zitten Michiel en ik uitgeput op bed in onze hotelkamer. De post van Michiel verteld over wat we allemaal hebben gedaan vandaag en een beetje vermoeidheid is begrijpelijk. China is een totaal andere cultuur en we moeten er dan ook even aan wennen.
Nadat we gisteren niet zijn opgehaald van het station maar toch zelf de weg hebben gevonden naar ons hotel kwamen we vermoeid aan. De reservering was helemaal goed en we kregen de sleutel van de kamer. Bij binnenkomst viel mijn mond open. Er was al gezegd dat de kamer geen raam had (vervelend, maar voor 12 euro per nacht en centraal gelegen klaag ik niet). De kamer (incl badkamer) is ongeveer 3x5 meter. Aan de ene kant van de kamer is er een schuin dak waarop over de hele lengte en breedte spiegels zijn aangebracht. Daaronder staat een groot rood rond bed. Het geheel doet denken aan een scenario voor een slechte pornofilm. HYet geheel wordt ‘romantisch’ verlicht door twee ultra felle spaarlampen zonder enige kap eroverheen.
In de badkamer zijn een wastafel, wc en douche. Over de hele breedte van de badkamer loopt weer een enorme spiegel. De douche is echter helemaal niet afgescheiden en de badkamer is doorweekt als wij hebben gedouched. Klaag ik? Dat is niet mijn bedoeling, Michiel past door het ontbreken van de rand in het bed en we hebben wel lekker onze eigen wc en douche (en niet eens buiten). Ik verbaas me gewoon over de inrichting en vind het nogal vermakelijk. Chinezen kijken blijkbaar graag naar zichzelf in bed en in de badkamer. Weer eens wat anders. Ik vraag met stiekem wel af wie er voor deze inrichting kan hebben gekozen,
We waren gisteren kort bij een ander hostel (er stonden Aussies buiten die ons vertelden dat we er een kaart konden kopen) en hebben daar terloops naar de prijzen gevraagd. Het ligt 1 straat hiervandaan dus de lokatie kan het niet geweest zijn maar de prijs was 18 euro voor een tweepersoons private met gedeelde badkamer. Ik reken me rijk op ons rode bed 
juutsel |
Tags: kamer, rood rond bed, spiegel
Posted in China |
1 Comment »
39° 54' N, 116° 24' E
16 March 2010, 13:37
Meteen geef ik het maar toe: we waren vanochtend niet al te vroeg op. Onze kamer in het Forbidden City hotel (inderdaad vlakbij de verboden stad, of ‘Palace Museum’, zoals ze het hier politiek correct noemen) heeft geen ramen en het is dan ook nogal moeilijk een gevoel voor tijd te krijgen. Het was dan ook een totale verrassing te merken dat het weerk vandaag zowaar heel aangenaam was. Een graad of 12 gaf onze thermometer aan. Bepaald aangenaam.
Enfin, om een uurtje of 11 stonden we dus op straat, gewapend met weinig meer dan een vaag plan en wat Yuans. Het idee was om naar het plein van de hemelse vrede te gaan en daarvandaan een door de Lonely Planet voorgestelde wandeling te maken. Het plein ligt 10 minuten lopen van het hotel vandaan en het was door z’n grootte sowieso niet al te moeilijk te spotten. Er daadwerkelijk op komen bleek lastiger: toegang is alleen mogelijk via een van de diverse tunnels onder de hoofdstraten door en in elk van de tunnels stonden militairen klaar om bezoekers van de vlakte te fouilleren en alle tassen te X-rayen. Efficiënt als de zaken hier verlopen, duurde het wachten in de imposante rij bezoekers niet meer dan 10 minuten.
Het plein laat zich het best omschrijven als: ‘uitermate groot en uitgestrekt’. Het rode plein is er een klein trapveldje bij. Erg gezellig is het in het hemelse domein overigens niet: vooral veel tegels en militairen. Een enthousiaste Chinees vroeg ons of hij met ons op de foto mocht, met als achtergrond de poort naar de verboden stad. Geen probleem: een beetje glitter en glamour mag ik wel…
Midden op het plein vonden we een groot monument voor de volkshelden en een enorm, vierkant gebouw dat als monument voor Mao dient. Hij zal daarbinnen ook wel ergens opgebaard liggen, maar wegens ‘het onderhouden van de uitrusting’ is het gebouw het grootste gedeelte van deze maand dicht. Na een half uurtje hadden we het plein wel gezien en zijn we op voorspraak van de LP gaan wandelen. Dat hadden we snel gezien. Weinig bijzonders te zien dan grote gebouwen.
Leuker werd het toen we (Judica herinnerde zich er iets over gelezen te hebben) een eetorgiestraatje vonden, een zijstraat van de Chinese Kalverstraat plus plus (megalomaan, met Hermès, Cartier en nog tien grote namen). De hele straat – of liever, steeg – stond vol met eetkraampjes. Alles werd gebakken en verkocht, variërend van vleesspiezen tot schorpioenen, zeesterren, inktvisjes en slangen. Niet echt mijn smaak, maar Judica wist toch nog een maïskolf naar binnen te werken.
Wederom op advies van de LP zijn we daarna – ons leven in de metro riskerend; wat een drukte – naar de Silk Street gegaan. We hadden geen idee wat het precies zou zijn, maar volgens onze gids was het een grote kledingmarkt. We vielen bijkans steil achterover van wat we troffen: een vijf verdiepingen hoog gebouw, direct vanuit de metro toegankelijk, waarop letterlijk honderden kraampjes (afmetingen 2 x 2 meter) alles van schoenen, kleding tot parels aan de man brachten. En het verkoopproces was bepaald niet passief. Verkoopsters, allen rond de 20 en goedgebekt, klampten ons aan, probeerden ons te verleiden (‘Louis Vuitton bag, miss?’, ‘Gucci wallet, mister?’), en waren bepaald niet snel met een kort ‘nee’ tevreden te stellen.
Uiteraard vonden we de moed niet weerstand aan alle verleiding te bieden, en dus hebben ook wij ons op het jachtspel gestort. Eerst een portemonnaie: mijn reisportefeuille had het al snel na vertrek begeven (het was dan ook al een oud beestje) en ik zocht vervanging. Al snel had ik een mooie gevonden. Maar toen: onderhandelen over de prijs. Het eerste bod van de verkoopster was bepaald belachelijk. Ze wilde tientallen euro’s hebben, veel meer dan we er in Nederland voor over zouden hebben een leren portemonnaie met een bekend logo te kopen. Mijn onderhandelingsvaardigheden hadden enige bijscholing nodig en met hulp van Judica, die in Turkije al wat had geoefend, bemachtigde ik het ding uiteindelijk voor 6 euro. Nog niet erg goedkoop, maar zeker acceptabel.
Toen een paar T-Shirts geprobeerd. Allemaal grote merken, vrijwel zeker nep. Mevrouw wilde graag 900 Yuan (ca. 90 euro) zien voor twee Quicksilver shirts. Onze grens hadden we op 70 Yuan gezet. Een fascinerend spel volgde: ons openingsbod van 40 Yuan werd met ongeloof aangezien (op het display van de rekenmachine die als boodschapper diende). ‘Are those dollars?’ We lachten om haar opmerking en deden er 5 Yuan bij. Schoorvoetend gaf ze prijs en verlaagde haar bod naar iets minder dan 700 Yuan. ‘This is my final price.’ Natuurlijk mevrouw, dachten we. Toen we op een patstelling (70 tegen ca. 250) waren aangekomen, besloten we de oude weglooptruc uit de kast te halen. Die werkte. Ze riep ons een aantal lagere biedingen toe, totdat we uiteindelijk het gewenste bedrag vaag op de achtergrond hoorden galmen. Meteen liepen we terug en voltooiden we de transactie. Gek genoeg was ze heel vriendelijk en gedroeg ze zich in het geheel niet alsof we haar een poot hadden uitgedraaid. Immers, van 900 terug naar 70 Yuan lijkt bepaald een slechte zaak voor haar te zijn. Waarschijnlijk hadden we de shirts nog wel voor wat minder kunnen krijgen, maar wij waren tevreden.
Op een vergelijkbare manier kochten we voor Judica en mij allebei nog een Diesel broek (hier en daar op de etiketten ook met Diese aangeduid; andere labels vertoonden ook ernstige spellingsproblemen) en een Billabong shirt. Voor niet teveel hadden we onze garderobe toch aardig weten uit te breiden.
Oh, bijna vergeten: vanmiddag hebben we (uiteraard met stokjes) gegeten in een ondergrondse ‘food street’. Een heel net en georganiseerd geheel van kraampjes en zitplaatsen. Bij een centrale balie konden we een pasje opladen (ze zijn hier dol op pasjes) en bij alle kraampjes inzetten voor betalingen. We besloten onszelf een viervaksbord vol heerlijkheden cadeau te doen en kwamen er, gezeten aan een van de vele bankjes, achter dat we daar niet meer dan 26 Yuan (minder dan 3 euro) voor hadden hoeven betalen. Onwaarschijnlijk. Overigens gaat het eten met stokjes ons steeds beter af. Zelfs de rijst gleed nog amper tussen onze stokjes door.
michieldewit |
Tags: Afdingen, Beijing, Eten, Markt, Plein, Stokjes
Posted in China |
No Comments »
|
|
