De watervallen van Kuang Si waren zo betoverend dat ik graag nog een keer terug wilde. Gistermiddag hebben we samen met wat andere toeristen een tuk tuk gepakt en zijn erheen gereden.

Deze keer zijn we helemaal naar boven gelopen naar een ‘geheim’ poeltje. Hiervoor moesten en een ‘track’ ofwel spoor vinden wat naar het poeltje liep. Het was niet zo makkelijk want het spoor liep door/ over een watertje maar toen we er eenmaal waren was het geweldig!

Gewoon om nog even de foto’s te delen dit berichtje.

De commando’s die wij geleerd hebben (fonetisch in het NL geschreven)

Paj: ga/ loop
Saj: links
Kwa: rechts
Soeng: Poot optillen ( om erop te klimmen)
Hauw: Stop
Mep Long: liggen of onder water gaan
Bong bong: drinken
Zoo: Sleep ketting dichterbij
Bonn: Haal iets uit de weg (hoog)
Toi: Achteruit
Ben: Omdraaien

Verder nog even een korte terugblik op Laos en de Lao. We waren aan het begin geshockeerd toen we uit Vietnam waren. De Lao zijn zeer relaxte mensen. Ze hebben medelijden met mensen die teveel denken of moeten doen. Over het algemeen zijn ze ontzettend vriendelijk en niet zo commercieel ingesteld. Soms als we ergens kwamen en wilden eten of iets kopen leek het bijna teveel moeite om voor ons op te staan.  Dit was niet overal zo en als je geholpen wordt dan is de vriendelijkheid wel zo groot dat ze je goed helpen of dat je lekker eet.

De olifantentrip was wat dat betreft echt anders. De mahouts hebben een zware baan aan de ene kant, maar ook een droombaan aan de andere kant. Elke ochtend voor dag en dauw op om de olifanten te halen en als er toeristen zijn rijden ze achterop op de olifant, of ernaast. Het is een gezellige boel en als de olifanten zijn ‘gestald’ om even ergens te eten dan knappen de mahouts een uiltje. Ze lopen, kletsen en lachen veel en ‘s middags om een uur of 4 zijn ze klaar.

Verder is het in heel Laos erg gebruikelijk om een winkel aan huis te hebben. Dan lig je dus lekker tv te kijken en als er iemand langskomt dan loopje even naar de balie. Alles gaat heel rustig en daar hebben we wel eens aan moeten wennen. Zo hebben wij tijdens de tours de binnenlanden in en op de brommer hele families zien rondhangen waarbij er niets werd gedaan. Navraag wees uit dat ze 1 keer per jaar rijst planten en oogsten en dat is tijdens de regntijd en dat ze eigenlijk de rest van het jaar niets te doen hebben. Dat heeft iets te maken met de instelling denken wij,  jezelf nuttig maken kan altijd.

De meeste Lao willen zoveel mogelijk geld voor zo weinig mogelijk werk. Of liefst geld voor niets. Laos is een relatief arm en corrupt land. De meeste projecten (wegen, bruggen) worden door andere landen gefinancieerd. De Lao hebben zelf niet genoeg daadkracht om dat te doen, helaas.

Wij vertrekken vanavond vanuit het prachtige en rustige Laos naar het momenteel geweldadige en politiek instabiele Thailand. Eens kijken hoe de Thai verschillen.

Een half uur later vertrokken we met een bootje om de lange wandeling te vermijden. We liepen daarna de berg op en waren verbaasd. Was dit waar we gisteren met die enorme olifanten doorheen waren gelopen? Een stukje hoger was het antwoord. Van de bamboe bosjes die mijn Olifant (Ghumday) hadden verborgen was niet veel meer over. Daarentegen had ze wel hier en daar mooie compacte verteerde bamboe op de grond gelegd. De olifanten zitten ‘s nachts aan een meterslange ketting (anders lopen ze naar de dorpen of raken zoek) om hun poot vast aan een boom. De mahoet maakte de ketting los en de olifant trok de ketting naar een plek zodat de mahoet dit voorzichtig op haar nek kon leggen. Geweldig die samenwerking.

Hup klom ik op de nek en we leiepn naar beneden waarbij de olifant op commmando storende takken voor mijn hoofd weghaalde. Na nog kort te hebben gebadderd was het dan tijd om afscheid te nemen van de olifanten. Met een slurfknuffel was het een niet zo emotioneel afscheid.

Na een stevig ontbijt klommen we in de kayak want vandaag was er een druk programma. De kayak tocht was leuk maar we merken dat we dat ook een beetje zat worden. Dit was wel de eerste keer dat we echt met stroomversnellingen te maken hadden en daar zijn we samen ongeschonden uitgekomen.

Bij terugkomst in Luang Prabang ging de tocht verder. Met een mini busje werden we naar dee KuongSi waterval gereden. Een tochtje van een half uur waarbij we beide de ogen amper open konden houden. Bij de waterval een klein stukje lopen en daar was het dan. Center Parcs in het echt. Diep blauw water met verschillende plateaus waar het vanaf liep. We zijn omhoog gelopen en waagden onze eerste stappen in het water. Het blauw van het water gaf ook de tempereatuur weer. Ijskoud.

Het water bleef aantrekkelijk en we zijn er verschillende keren ingesprongen. Bij een lager gelegen waterval was er een hoge waterval waar je vanaf kon springen, doodeng maar ook wel weer erg gaaf. Het touw waarmee je het water in kon springen heb ik ook enthousiast gebruikt. Een paradijs op aarde, ik hoop dat de foto’s een beetj een beeld geven.

Ik weet niet of je ooit gehoord hebt van ‘dr Fish’. Dit is een spa behandeling waarbij speciale vissen de dode huidcellen van je lichaam eten zodat je een heerlijk zacht huidje krijgt. In dit water zaten deze visjes ook en ik heb geprobeerd ze op de foto te zetten. Uiteraard waren het er te weinig voor een ‘behandeling’ maar het was echt gaaf.

Vandaag zijn Michiel en ik 3 jaar samen. De dingen die we vandaag hebben gedaan en gezien zorgden ervoor dat het een hele bijzondere dag was. Vanavond zijn we uit eten geweest en ik vrees dat we er voor tien uur inliggen maar wat een dag.

Morgenavond stappen we op de bus naar Chiang Mai (noord Thailand). De busreis duurt bijna 24 uur (met een boottochtje over de grens, grensperikelen en pauzes inbegrepen) dus we zullen daarna wel moe zijn. Omdat de pas ‘s avonds vertrekken denk ik dat de kans groot is dat we nog een keer naar die paradijselijke waterval gaan.

Omdat we wat te lui waren om 5 uur ‘s ochtends al op te staan en op excursie de jungle in te gaan, begroeten we onze geslurfde vrienden pas tegen 8 uur, nadat ze door de mahouts van hun nachtelijke verblijf op de berg waren teruggehaald. De slurfies hadden nog wat slaap in de ogen en hun tanden niet gepoetst, dus een bad was noodzakelijk. En wij mochten mee doen. Badderen met een olifant is een raar geheel: alles en iedereen wordt nat en er wordt veel geroepen en geduwd. Olifanten hebben kennelijk instructie nodig om te weten hoe ze in bad moeten gaan. Kopje onder op commando, billen onder water op verzoek en als je even niet oplet ook een slurf vol water over de rug gespoten op bevel. Judica wist op een onbewaakt ogenblik haar mahout van de olifant het water in te duwen terwijl mijn olifant ploeterde om te begrijpen dat de bedoeling was dat ze billen en kop tegelijk onder zou dompelen.

Een ontbijt volgde, met roerei, een worstje en wat brood, om daarna de olifanten naar een voederplek te rijden. Tegen het middaguur kwamen we aan op een leeg rijstveld met daarlangs veel van des olifants favoriete groenvoer. Vol ontzag zagen we toe hoe dikke takken werden weggeknaagd en hoe slim onze grijsneusjes met hun slurf de bast van de takken stripten (want dat is nu eenmaal het lekkerste deel). Wat een slimme dieren. Maar tegelijk zijn ze ook best eenkennig en wat schrikachtig. Omdat de weg naar het groen daadwerkelijk een weg was, kwamen we zo nu en dan wat vrachtauto’s tegen. En ofschoon olifanten best een goede kans maken in een duel met een dieselfant, zetten ze het toch meestal liever op een rennen.

De mahouts waren zo lief om wat van hun eigen lunch te delen tijdens een picnic aan het rijstveld, waarna wij op onze beurt bij terugkomst op de lodge wat van onze lunch met de mahouts gedeeld hebben. Gezellig, maar soms jammer dat we elkaar niet konden verstaan. Alsof het leven van een fant alleen over rozen gaat, begonnen we ook de middag met een bad, om daarna nog fijn een stukje te gaan wandelen. Het was al tegen drieën en tijd om het grut naar een geschikte plaats voor de nacht te brengen. Die vonden we op een berghelling, tamelijk steil, maar voor de bulldozers onder de zoogdieren geen enkel probleem.

Op onze wandeling terug kwamen we nog langs een steenfabriek, waar bakstenen werden gemaakt van plaatselijke klei en ter plaatse gebakken. We maakten wat lol met de mahouts en hebben ons daarna op de ranch nog in een bootje laten droppen voor een stukje tuben. Allemaal erg leuk, zeker ook omdat we alles met een allervriendelijkst Oostenrijks paar konden delen. De avondmaaltijd smaakte weer uitstekend en met enige spijt (maar ook vol schrammen, schaafwondjes en blauwe plekken) kijken we uit naar de laatste dag. Overigens is dat ook meteen de dag dat Judica en ik precies 3 jaar samen zijn, dus we zullen niet te lang stilstaan bij het afscheid van onze trompettisten en vooral veel plezier maken en genieten. Het is hier fantastisch!

In het huisje lagen ook onze uniformen te wachten. Als je langer dan 1 dag blijft krijg je een soort spijkerstof uniform, niet charmant, maar je krijgt wel elke dag een schone want olifanten geven modder af. Nadat we in de kleren zijn gesprongen was het terug met het bootje de rivier over naar de olifanten. Er is nog een ander stel (Oostenrijkers die in Singapore wonen) die gisteren een 4-daagse tour zijn begonnen en met wie wij de komende dagen het programma doen.

Op naar de olifanten voor de eerste ‘rit’. Dit keer nog met stoeltje erop maar ik mocht direct op de nek plaatsnemen terwijl de mahoet (dat is de verzorger/ diegene die de olifant rijdt) plaatsnam naast Michiel op het stoeltje op de rug. Wat zijn die beesten hoog zeg! Ongelovelijk en dan hadden we nog niet eens de grootste. Je kunt je eigenlijk nergens aan vasthouden en het meest logische is om je handen op zijn hoofd te leggen en je benen achter de oren te laten bungelen. De andere optie isje benen op te trekken en jeknieen op het beginpunt van de oren te leggen.

Na een half uurtje had ik het voorop wel weer even gezien. Het is toch erg spannend en de tocht door de jungle ging soms naar beneden. Als je niets hebt om je aan vast te houden voelt dat erg onveilig. De trip ging ook direct door water waarbij de olifanten ons terug brachten naar de eco lodge.

Tijd om de training te beginnen. We kregen een blaadje met daarop de meest gebruikte commando’s (links, rechts, ga, stop, liggen, poot geven om erop te klimmen, achteruit,niet doen, omkeren etc.). Na de uitspraak te hebben geoefend was het wel handig die uit je hoofd te leren en dat hebben we gedaan tijdens een heerlijke lunch. Daarna mochten we voor het eerst beide zelf op een olifant. Weer ongeveer hetzelfde rondje maar nu zelf proberen de olifant vooruit te krijgen. De route was bij de dieren bekend en het bleek niet zo moeilijk omdat de mahoet ook hielp.

Aan heteinde van het rondje waren we weer terug bij de eco lodge en gingen een aantal dagjesmensen eerst met de olifanten ‘in bad’ in de rivier. Geweldig om te zien hoe sommige olifanten je helemaal natspuiten of gewoon op commande kopje onder gaan terwijl er iemand op zit.

Nu waren wij aan de beurt. Weer op dezelfde olifant, mahoet achterop en het water in. Wel een beetje raar als de olifant onder water gaat. We hadden allebei geen olifant die kon sproeien, dus het bleef bij kopje onder gaan. Uit het water liepen we direct door om de olifanten de jungle in te brengen waar ze slapen. Ze worden dan vastgemaakt met een lange ketting aan een boom in een bamboerijk gebied zodat ze de rest van de avond kunnen eten.

De trip naar de plek duurde ongeveer 1,5 uur en in die tijd moesten we zelf sturen. Het is ongelovelijk hoe zo een grote olifant door zulke nauwe bosjes past. Boven werden ze soort van ‘verstopt’ tussen bamboebosjes. Een pad waar je als mens al niet dacht doorheen te passen bleek ruim genoeg voor een olifant.

Wij zijn teruggelopen naar het dal (dwars door de jungle) en ik ben met de Oostenrijkers nog even gaan tuben. We werden 500 meter de rivier op eruit gezet en lieten ons met de stroming heerlijk terugdrijven naar de eco lodge. Na het douchen wachtte ons een heerlijk avondmaal. Het is nu iets voor 9 uus ‘s avonds en we zijn uitgeblust. Wat een belevenissen allemaal.

We konden kiezen of we morgenochtend mee wilden de olifanten ophalen in de jungle. Op zich erg leuk maar om half 6 minimaal een uur bergop in de jungle is voor mij een recept om de rest van de dag te moe te zijn om te genieten dus we gaan lekker om half 8 met ze in bad.

Terwijl ik dit schrijf voel ik nog de logge bewegingen van deze prachtige en enorme dieren onder me. Is dit wat ze olifantenziek noemen (ipv zeeziek)? In ieder geval is het uniek!

Een wandelroute door de stad werd het dus, we begonnen goed met een achterafstraatje en een paar mooie tempels. Het paleis ging helaas net dicht toen we eraan kwamen en dus hebben wij ons gewaagd aan de 328 treden naar boven voor de mooiste tempel met stupa en een geweldig uitzicht. Wat een stad! Het is gewoon een dorpje met veel groen en nog veel meer bloesems. Het ademt lente uit.

Na deze klim waren we even uitgeput en hebben in de schaduw aan de rivier genoten van een fruitshake. De wandeling verder hebben we afgeblazen, al hebben we uiteindelijk bijna alles wel gezien. Morgen willen we op tour en dus eens kijken wat er hier in de buurt te doen valt. Ik had al verschillende dingen gehoord over kayakken, olifanten, watervallen en nog meer natuurschoon.

Na een paar tourbureautjes wilde ik erg graag niet alleen een uur worden rondgereden op een olifant maar het liefste ook met ze in bad. Dit was mogelijk in 1,2 of 3-daagse versie. Na lang overwegen (het is best duur) hebben we nu een 3 daagse tour geboekt waarbij we 2,5 dag leren hoe we zelf een olifant kunnen berijden, besturen, voeren en met ze in bad gaan. Daarnaast zijn er nog de treks op de rug van de olifant (in je eentje, je stuurt zelf de mahout loopt ernaast) door de jungle. Gaan we nog naar wat kleine dorpjes en een monument van de Fransman die Ankor Wat heeft ontdekt. De laatste middag kayakken we dan weer terug. Klinkt allemaal erg spannend en we hebben er dan ook zin in. Dat het 3 dagen is komt wel goed uit want op het moment zijn we begrijpelijk nog niet zo heel erg happig om Thailand in te gaan.

We overnachten in een eco lodge aan de rivier en verwachten niet dat we daar internet heben dus dat betekent weer 3 dagen radiostilte.

Voordat we de tour gingen boeken kregen we nog even eeng rote schrik. We wilden inloggen op internetbnakierne en ook Michiels pasjes deden het niet. Er ging een belletje branden, wat als niet de pasjes maar de Random reader stuk was? Gelukkig hebben we er twee meegenomen en blijkt mijn pasje het ook gewoon nog te doen. Wij blij!

Na het boeken van de olifantentrip zijn we nog even over de nachtmarkt gewandeld die langzaam werd opgezet. Michiel vond een prachtige armband in de vorm van een draak en we hebben nog twee mooie haarpinnen uitgezocht. Helemaal happy!

De bus die ons naar Luang Prabang moest brengen liet een beetje op zich wachten. Alle bussen die vanuit Vang Vieng te krijgen waren werden als VIP bussen verkocht, dus we verwachten heel wat. De rammelige oude bus (zonder a/c) die we kregen stelde dan ook iets teleur, maar voldeed verder prima. De waarschuwing die ons de Lonely Planet meegaf over de reis zelf bleek echter geen overdrijving. Het advies luidde: mensen met wagenziekte dienen beslist voorzorgsmaatregelen te nemen. De weg voerde in zijn volle 240 kilometer uitsluitend over kronkelige bergwegen. Nu, in Luang Prabang aangekomen, kunnen we geen haarspeldbocht meer zien! De rit duurde 8 uur en bood weinig kansen voor een dutje door het onafgebroken deinen van het VIP-vehikel.

Overigens was de rit zelf prachtig, juist ook door alle bergpassages. De weg voerde ons langs wonderschone uitzichten, aanvankelijk op karstbergen, later ook op wat minder grillige bergen. Karstbergen zijn een wonder op zich: sommige steken gewoonweg recht uit de grond de lucht in, anderen hebben scherpe randen en grillige wanden. De bergen werden hoger naarmate we Luang Prabang naderden. Soms leek het landschap op een groen laken waaronder lucht was geblazen, zodat overal hobbels en grillige bulten waren verschenen.

Rond vijf uur vanmiddag kwamen we hier uiteindelijk aan. Onderweg maakten we nog twee stops om wat te eten, maar veel trek hadden we door al het gehotseknots natuurlijk niet. Eten stond bij aankomst dan ook nog niet hoog op de agenda, wel een lekker stabiel, onbeweeglijk bed. Dat vonden we uiteindelijk na wat zoeken in een klein, maar gezellig en allervriendelijkst guesthouse. Voor 6 euro verblijven we nu ongekoeld in een licht claustrofobische kamer – maar met douchegordijn!

Overigens is de stad zelf prachtig. In het laatste uurtje daglicht dat de voormalig koninklijke nederzetting overgoot hadden we dat al snel door. De stad ligt op het schiereiland dat wordt gevormd door een rivier die in de machtige Mekong vloeit. De sfeer is warm, mede door de vele in Franse stijl gebouwde huisjes, de knusse straten en de overvloed aan Mekong-terrasjes. In de halfschemering hebben we, aan de waterkant van de Mekong, nog romantisch gedineerd. Schilderachtig mooi. Enfin, we redden ons hier dus wel even. Misschien niet als VIPs, maar zeker wel als gewone backpackende stervelingen.

Er is in Vieng Vang mar één verhuurpunt van de tubes, oftewel het is een monopolie en dat is te merken in de prijs. Een dagje één tube huren kost €5,50, oftewel meer dan onze hotelovernachting met zijn tweeen. We besloten zonder tube te gaan aangezien het meest interessante toch de barretjes zijn. Vroeg als we waren lagen wij daar dan om 11:00in het water… helemaal alleen. De rest van de toeristen sliepen nog. Het was heerlijk rustig en we hebben in het zonnetje in het ondiepe water genoten. Na en tijdje werd het wat drukker en ging Michiel aan het bier (na een gratis shot alcohol).

Het was heerlijk in de zon, met een muziekje en naarmate het drukker werd sprongen er ook veel mensen in eht water van de hoge torens en van de trapezes. We zijn langzaam de rivier wat afgedwaald (ik had modder volleybal zien staan en kon het niet weerstaan). Het volleyballen was erg leuk alleen erg kort. Mijn medespelers wilden niet dat hun bier te warm werd.

Nog een stukje verder zwemmen om te kijken hoe zeer aangeschoten mensen van de hoogste trapeze en glijbaan afgleden om met een harde (en soms pijnlijke) plons te eindigen in het water. Het was heerlijk om lekker toe te kijken al merkten we beide dat we toch grotere angsthazen zijn dan verwacht.

Omdat we geen zin hadden om de rivier helemaal af te dalen (nog 3 km zeer ondiep water tot het dorp) zijn we teruggelopen naar het begin (dat kan ook). Daar hebben we ons in het water gesetteld en toch maar nog wat buckets besteld. Heerlijk koel in het water met uitzicht op 5 trapezes en veel beschonken toeristen.

Het enige vervelend waren de lokale jongetjes van een jaar of 9. In Laos is het niet gebruikelijk als vrouw om een bikini te dragen, sterker nog, de meeste meiden van boven de 7 gaan volledig gekleed het water in. Het is al vaker gezegd dat wij toeristen overkomen als ‘Westerse hoeren’. Deze jongetjes hadden dan ook volledig geen respect. Als toerist geef  je een kind natuurlijk geen mep, maar onder het mom van spelen werden ze toch erg brutaal. Eerst spetteren en als je dan terug spetterd  met zijn allen. en dan gaan ze aan je angen waarbij het vaak voorkomt dat ze met hun voeten onder je kont gaan of gewoon aan je bikinitopje trekken. ERG vervelend, genant en voornamelijk moeilijk om mee om te gaan omdat de helft van de meiden zo beschonken was dat ze niet normaal konden reageren. Ik heb uiteraard met een blik en armgebaar duidelijk gemaakt dat ze bij me uit de buurt moesten blijven.

Michiel heeft later nog een joch ondergeduwd, die zat een leeftijdsgenootje tot huilens toe te pesten, te slaan te duwen en vervelende dingen te zeggen (naja, het klonk niet lief) en dat jongetje was zeker 3 jaar jonger. Dat joch deed eerst onschuldig maar daarna is hij niet meer in de buurt gekomen. Opvoeden is ook niet echt een van de sterkste punten hier.

Een paar meiden van rond de 20 kwamen op het idee dat het leuk was elkaars bikini topje af te pakken. Erg grappig totdat de lokale jongetjes erbij kwamen… en nog veel erger was dat ze even ‘vergeten’ waren dat ze beide ook hun geld in hun topje hadden. Dus blut.

Oh well, wij lagen heerlijk in de zon met onze whisky cola bucket. ‘s Avonds hebben we nog een afscheidspannenkoek gehaald en nog even in de Friends bar gezeten. Zo hebben we alles gedaan wat stereotiep is voor Viang Vieng. Echt top, maar teveel partyplek voor mij.

Op het programma voor vandaag stond een tour. Volgens de brochure waren de hoogtepunten van het tochtje: de olifantgrot, een wandeling door de rijstvelden, ‘tuben’ door een grot en 10km kayakken terug naar het dorp. De grot was klein en niet zo heel bijzonder (afgezien van het tempeltje dat het herbergde en een mooi verhaal over een flamingo), de rijstvelden stonden droog, maar alle wateractiviteiten waren dik de moeite waard.

In een tractorbinnenband (een ‘tube’) door een grot dobberen is een fascinerend idee. Geen idee wie het bedacht heeft, maar het was zeker grappig en verkoelend. Om met een optocht van touristen langs een touw — liggend op je rug in een reuzendonut, kont in het water — een doodlopende grot in te drijven is geen vanzelfsprekende activiteit, maar wie het bedacht heeft is beslist rijker geworden.

Een lunch in een hutje bij de grot, bestaande uit gebakken rijst, spiesjes en wat brood en bananen, stilde de honger en leidde de vrachtwagenrit naar de rivier in. Kayakken tussen karstbergen is prachtig, maar het enorme contrast met wat we halverwege troffen — het voelde als een anachronisme — was overdonderend. De lokale middenstand had diverse barretjes aan de rivier opgericht en als trekkertjes allerlei attracties van bamboe gebouwd, uiteenlopend van trapezes, kabelbaantjes tot een reuzenglijbaan. De harde muziek en de vele zwemmende (en drinkende) backpackers vormden een wonderlijk aanzicht. Na een paar minuten (en een emmertje) kwamen we al wat in de stemming en hebben we ons prima weten te vermaken. De laatste paar kilometers naar het dorp waren daarna natuurlijk wel wat zwaarder…

Nu zitten we weer in een soort hippie sit-in in een hoekje van een bar, met mensen van allerlei naties te genieten van de warmte en gezelligheid die reizigers in dit dorp onder elkaar kunnen delen. Een bijzondere ervaring — niet in de laatste plaats door de verrukkelijk pannenkoeken met chocola an pindakaas en de heerlijke fruitshakes — en een die ons zeker met een warmer gevoel de rest van onze Laosreis in stuurt. En om de vraag te beantwoorden: donuts float, the nutties don’t.

We waren al van plan om naar Vang Vieng te gaan, gewoon omdat het zo’n leuke plaats schijnt te zijn om wat sportievere dingen te doen. Maar we waren ons niet bewust van de moderne reputatie van dit oord. Toen ik hier een rondje liep om ons een mooi hotel te vinden viel ik van de ene in de andere verbazing. Ten eerste is het hier heel touristisch (op een backpacker manier), maar vooral opvallend waren de vele relaxte loungeplekken, hangmatten, hangkussens en ander hanggoed. Vang Vieng biedt onderdag aan zulke illustere zaken als de Happy Shake, de Happy Pizza en de Happy Pancake, alle voor het plezier verrijkt met lokaal geteelde marihuana, paddo’s en opiaten. Je moet het maar weten, want in een melige bui bega je anders zomaar een vergissing. Overigens verklaart al die hippie happiness wel het grote aantal hanggelegenheden.

Morgen gaan we sportief doen, hebben we besloten. Eerst wat wandelen (een grot!), dan in een tractorbinnenband (ofwel ‘tube’) door een grot (!) drijven om vervolgens in een dorpje plakrijst en brood van bananenblad te eten en in een kayak de lokale rivier terug naar Vang Vieng af te zakken. We hebben ons laten vertellen dat op die boottocht diverse barretjes aan de kant gesitueerd zijn, alles ter verhoging van de feestvreugde. Daarnaast is er de mogelijkheid om aan lianen de slingeren, te ‘jumpen’ en in een rare schommel te… schommelen. Allemaal inbegrepen. Reken vast op een paar leuke plaatjes met Judica op de voorgrond.

Tot die tijd gaan wij hier nog maar even chillen. Geen Happy Beer en Happy Sandwiches, maar misschien wel een paar reruns van Friends (er is hier werkelijk een café dat zich daarop toelegt). Wat zijn we toch een gekkerds…