Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


18° 56' N, 102° 27' E
15 May 2010, 15:58

Let’s do the tube

7. In een prachtige omgeving

Na ons leuke kayak­tochtje gis­teren en de gezel­lige avond die erop vol­gde wilden wij ons ook eens vol in eht feestge­druis storten. Het meeste wordt er hier overdag gefeest; je neemt een tube (grote opge­blazen band) en laat je naar het begin­punt bren­gen. Dan kun je de riv­ier afd­walen en onder­weg bij een van de ver­schil­lende bars stoppen.

Er is in Vieng Vang mar één ver­hu­ur­punt van de tubes, oftewel het is een monop­o­lie en dat is te merken in de prijs. Een dagje één tube huren kost €5,50, oftewel meer dan onze hotelover­nacht­ing met zijn tweeen. We besloten zon­der tube te gaan aangezien het meest inter­es­sante toch de bar­ret­jes zijn. Vroeg als we waren lagen wij daar dan om 11:00in het water… hele­maal alleen. De rest van de toeris­ten sliepen nog. Het was heer­lijk rustig en we hebben in het zon­netje in het ondiepe water genoten. Na en tijdje werd het wat drukker en ging Michiel aan het bier (na een gratis shot alcohol).

Het was heer­lijk in de zon, met een muziekje en naar­mate het drukker werd spron­gen er ook veel mensen in eht water van de hoge torens en van de trapezes. We zijn langzaam de riv­ier wat afged­waald (ik had mod­der vol­ley­bal zien staan en kon het niet weer­staan). Het vol­ley­ballen was erg leuk alleen erg kort. Mijn medespel­ers wilden niet dat hun bier te warm werd.

Nog een stukje verder zwem­men om te kijken hoe zeer aangeschoten mensen van de hoog­ste trapeze en gli­jbaan afgle­den om met een harde (en soms pijn­lijke) plons te eindi­gen in het water. Het was heer­lijk om lekker toe te kijken al merk­ten we beide dat we toch grotere angst­hazen zijn dan verwacht.

Omdat we geen zin had­den om de riv­ier hele­maal af te dalen (nog 3 km zeer ondiep water tot het dorp) zijn we teruggelopen naar het begin (dat kan ook). Daar hebben we ons in het water geset­teld en toch maar nog wat buck­ets besteld. Heer­lijk koel in het water met uitzicht op 5 trapezes en veel beschonken toeristen.

Het enige verve­lend waren de lokale jonget­jes van een jaar of 9. In Laos is het niet gebruike­lijk als vrouw om een bikini te dra­gen, sterker nog, de meeste mei­den van boven de 7 gaan volledig gek­leed het water in. Het is al vaker gezegd dat wij toeris­ten overkomen als ‘West­erse hoeren’. Deze jonget­jes had­den dan ook volledig geen respect. Als toerist geef  je een kind natu­urlijk geen mep, maar onder het mom van spe­len wer­den ze toch erg bru­taal. Eerst spet­teren en als je dan terug spet­terd  met zijn allen. en dan gaan ze aan je angen waar­bij het vaak voorkomt dat ze met hun voeten onder je kont gaan of gewoon aan je bikini­topje trekken. ERG verve­lend, genant en voor­namelijk moeil­ijk om mee om te gaan omdat de helft van de mei­den zo beschonken was dat ze niet nor­maal kon­den rea­geren. Ik heb uit­er­aard met een blik en armge­baar duidelijk gemaakt dat ze bij me uit de buurt moesten blijven.

Michiel heeft later nog een joch onderge­duwd, die zat een leefti­jdsgenootje tot huilens toe te pesten, te slaan te duwen en verve­lende din­gen te zeggen (naja, het klonk niet lief) en dat jongetje was zeker 3 jaar jonger. Dat joch deed eerst onschuldig maar daarna is hij niet meer in de buurt gekomen. Opvoe­den is ook niet echt een van de sterk­ste pun­ten hier.

Een paar mei­den van rond de 20 kwa­men op het idee dat het leuk was elka­ars bikini topje af te pakken. Erg grap­pig tot­dat de lokale jonget­jes erbij kwa­men… en nog veel erger was dat ze even ‘ver­geten’ waren dat ze beide ook hun geld in hun topje had­den. Dus blut.

Oh well, wij lagen heer­lijk in de zon met onze whisky cola bucket. ‘s Avonds hebben we nog een afschei­dspan­nenkoek gehaald en nog even in de Friends bar gezeten. Zo hebben we alles gedaan wat stereotiep is voor Viang Vieng. Echt top, maar teveel par­ty­plek voor mij.


18° 56' N, 102° 27' E
14 May 2010, 16:09

Do nuts float?

16. Nacht in Vang Vieng

Vien­tiane was een belofte die niet hele­maal werd ingelost. Als hoofd­stad is het beslist een won­der­lijke plaats — relaxt, klein­schalig en nauwelijks ver­keers­drukte — maar er is niet zo heel veel te zien en te doen. Na twee nachten hun­ker­den Judica en ik naar wat actie. Tem­pels en tri­omf­bo­gen zijn fan­tastisch, maar hoe ver­houden die zich tot water­par­ti­jen en gezel­lige mensen? Geen eerlijk vergelijk miss­chien, maar een vergelijk dat we van­daag toch noodged­won­gen maakten.

Op het pro­gramma voor van­daag stond een tour. Vol­gens de brochure waren de hoogtepun­ten van het tochtje: de olifant­grot, een wan­del­ing door de rijstvelden, ‘tuben’ door een grot en 10km kayakken terug naar het dorp. De grot was klein en niet zo heel bij­zon­der (afgezien van het tem­peltje dat het her­bergde en een mooi ver­haal over een flamingo), de rijstvelden ston­den droog, maar alle wat­er­ac­tiviteiten waren dik de moeite waard.

In een trac­torbin­nen­band (een ‘tube’) door een grot dob­beren is een fascinerend idee. Geen idee wie het bedacht heeft, maar het was zeker grap­pig en verkoe­lend. Om met een optocht van touris­ten langs een touw — liggend op je rug in een reuzen­donut, kont in het water — een doo­d­lopende grot in te dri­jven is geen vanzelf­sprek­ende activiteit, maar wie het bedacht heeft is beslist rijker geworden.

Een lunch in een hutje bij de grot, bestaande uit gebakken rijst, spies­jes en wat brood en bana­nen, stilde de honger en lei­dde de vracht­wa­gen­rit naar de riv­ier in. Kayakken tussen karst­ber­gen is prachtig, maar het enorme con­trast met wat we halver­wege trof­fen — het voelde als een anachro­nisme — was over­don­derend. De lokale mid­den­stand had diverse bar­ret­jes aan de riv­ier opgericht en als trekkert­jes aller­lei attrac­ties van bam­boe gebouwd, uiteen­lopend van trapezes, kabel­baan­t­jes tot een reuzengli­jbaan. De harde muziek en de vele zwem­mende (en drink­ende) back­pack­ers vor­m­den een won­der­lijk aanzicht. Na een paar minuten (en een emmertje) kwa­men we al wat in de stem­ming en hebben we ons prima weten te ver­maken. De laat­ste paar kilo­me­ters naar het dorp waren daarna natu­urlijk wel wat zwaarder…

Nu zit­ten we weer in een soort hip­pie sit-in in een hoekje van een bar, met mensen van aller­lei naties te geni­eten van de warmte en gezel­ligheid die reizigers in dit dorp onder elkaar kun­nen delen. Een bij­zon­dere ervar­ing — niet in de laat­ste plaats door de ver­rukke­lijk pan­nenkoeken met chocola an pin­dakaas en de heer­lijke fruit­shakes — en een die ons zeker met een warmer gevoel de rest van onze Laos­reis in stu­urt. En om de vraag te beant­wo­or­den: donuts float, the nut­ties don’t.


18° 56' N, 102° 27' E
13 May 2010, 15:07

Laosbollen

De bus van half tien vertrok pre­cies vol­gens schema een uur te laat. Nie­mand hier lijkt daar­van op te kijken, maar ik ver­baasde me er over. Wat voor zin heeft een dien­stregeling als je hem niet gebruikt? Enfin, ik klaag er niet te lang over; de bus heeft ons net­jes van hoofd­stad Vien­tiane (of zoals ze hier zeggen, Wing Chang) naar het paradijs voor los­bollen Vang Vieng gebracht. Het duurde een kleine 6 uur, maar de mini-ventilators en het briesje dat de vele open ramen teweeg brachten maak­ten het zeker draaglijk.

We waren al van plan om naar Vang Vieng te gaan, gewoon omdat het zo’n leuke plaats schi­jnt te zijn om wat sportie­vere din­gen te doen. Maar we waren ons niet bewust van de mod­erne rep­u­tatie van dit oord. Toen ik hier een rondje liep om ons een mooi hotel te vin­den viel ik van de ene in de andere ver­baz­ing. Ten eerste is het hier heel touris­tisch (op een back­packer manier), maar vooral opval­lend waren de vele relaxte lounge­plekken, hang­mat­ten, hangkussens en ander hang­goed. Vang Vieng biedt onderdag aan zulke illus­tere zaken als de Happy Shake, de Happy Pizza en de Happy Pan­cake, alle voor het plezier ver­rijkt met lokaal geteelde mar­i­huana, paddo’s en opi­aten. Je moet het maar weten, want in een melige bui bega je anders zomaar een ver­giss­ing. Overi­gens verk­laart al die hip­pie hap­pi­ness wel het grote aan­tal hanggelegenheden.

Mor­gen gaan we sportief doen, hebben we besloten. Eerst wat wan­de­len (een grot!), dan in een trac­torbin­nen­band (ofwel ‘tube’) door een grot (!) dri­jven om ver­vol­gens in een dor­pje plakri­jst en brood van bana­nen­blad te eten en in een kayak de lokale riv­ier terug naar Vang Vieng af te zakken. We hebben ons laten vertellen dat op die boot­tocht diverse bar­ret­jes aan de kant gesitueerd zijn, alles ter ver­hoging van de feestvreugde. Daar­naast is er de mogelijkheid om aan lia­nen de slin­geren, te ‘jumpen’ en in een rare schom­mel te… schom­me­len. Alle­maal inbe­grepen. Reken vast op een paar leuke plaat­jes met Judica op de voorgrond.

Tot die tijd gaan wij hier nog maar even chillen. Geen Happy Beer en Happy Sand­wiches, maar miss­chien wel een paar reruns van Friends (er is hier werke­lijk een café dat zich daarop toelegt). Wat zijn we toch een gekkerds…