Er is in Vieng Vang mar één verhuurpunt van de tubes, oftewel het is een monopolie en dat is te merken in de prijs. Een dagje één tube huren kost €5,50, oftewel meer dan onze hotelovernachting met zijn tweeen. We besloten zonder tube te gaan aangezien het meest interessante toch de barretjes zijn. Vroeg als we waren lagen wij daar dan om 11:00in het water… helemaal alleen. De rest van de toeristen sliepen nog. Het was heerlijk rustig en we hebben in het zonnetje in het ondiepe water genoten. Na en tijdje werd het wat drukker en ging Michiel aan het bier (na een gratis shot alcohol).

Het was heerlijk in de zon, met een muziekje en naarmate het drukker werd sprongen er ook veel mensen in eht water van de hoge torens en van de trapezes. We zijn langzaam de rivier wat afgedwaald (ik had modder volleybal zien staan en kon het niet weerstaan). Het volleyballen was erg leuk alleen erg kort. Mijn medespelers wilden niet dat hun bier te warm werd.

Nog een stukje verder zwemmen om te kijken hoe zeer aangeschoten mensen van de hoogste trapeze en glijbaan afgleden om met een harde (en soms pijnlijke) plons te eindigen in het water. Het was heerlijk om lekker toe te kijken al merkten we beide dat we toch grotere angsthazen zijn dan verwacht.

Omdat we geen zin hadden om de rivier helemaal af te dalen (nog 3 km zeer ondiep water tot het dorp) zijn we teruggelopen naar het begin (dat kan ook). Daar hebben we ons in het water gesetteld en toch maar nog wat buckets besteld. Heerlijk koel in het water met uitzicht op 5 trapezes en veel beschonken toeristen.

Het enige vervelend waren de lokale jongetjes van een jaar of 9. In Laos is het niet gebruikelijk als vrouw om een bikini te dragen, sterker nog, de meeste meiden van boven de 7 gaan volledig gekleed het water in. Het is al vaker gezegd dat wij toeristen overkomen als ‘Westerse hoeren’. Deze jongetjes hadden dan ook volledig geen respect. Als toerist geef  je een kind natuurlijk geen mep, maar onder het mom van spelen werden ze toch erg brutaal. Eerst spetteren en als je dan terug spetterd  met zijn allen. en dan gaan ze aan je angen waarbij het vaak voorkomt dat ze met hun voeten onder je kont gaan of gewoon aan je bikinitopje trekken. ERG vervelend, genant en voornamelijk moeilijk om mee om te gaan omdat de helft van de meiden zo beschonken was dat ze niet normaal konden reageren. Ik heb uiteraard met een blik en armgebaar duidelijk gemaakt dat ze bij me uit de buurt moesten blijven.

Michiel heeft later nog een joch ondergeduwd, die zat een leeftijdsgenootje tot huilens toe te pesten, te slaan te duwen en vervelende dingen te zeggen (naja, het klonk niet lief) en dat jongetje was zeker 3 jaar jonger. Dat joch deed eerst onschuldig maar daarna is hij niet meer in de buurt gekomen. Opvoeden is ook niet echt een van de sterkste punten hier.

Een paar meiden van rond de 20 kwamen op het idee dat het leuk was elkaars bikini topje af te pakken. Erg grappig totdat de lokale jongetjes erbij kwamen… en nog veel erger was dat ze even ‘vergeten’ waren dat ze beide ook hun geld in hun topje hadden. Dus blut.

Oh well, wij lagen heerlijk in de zon met onze whisky cola bucket. ‘s Avonds hebben we nog een afscheidspannenkoek gehaald en nog even in de Friends bar gezeten. Zo hebben we alles gedaan wat stereotiep is voor Viang Vieng. Echt top, maar teveel partyplek voor mij.

Op het programma voor vandaag stond een tour. Volgens de brochure waren de hoogtepunten van het tochtje: de olifantgrot, een wandeling door de rijstvelden, ‘tuben’ door een grot en 10km kayakken terug naar het dorp. De grot was klein en niet zo heel bijzonder (afgezien van het tempeltje dat het herbergde en een mooi verhaal over een flamingo), de rijstvelden stonden droog, maar alle wateractiviteiten waren dik de moeite waard.

In een tractorbinnenband (een ‘tube’) door een grot dobberen is een fascinerend idee. Geen idee wie het bedacht heeft, maar het was zeker grappig en verkoelend. Om met een optocht van touristen langs een touw — liggend op je rug in een reuzendonut, kont in het water — een doodlopende grot in te drijven is geen vanzelfsprekende activiteit, maar wie het bedacht heeft is beslist rijker geworden.

Een lunch in een hutje bij de grot, bestaande uit gebakken rijst, spiesjes en wat brood en bananen, stilde de honger en leidde de vrachtwagenrit naar de rivier in. Kayakken tussen karstbergen is prachtig, maar het enorme contrast met wat we halverwege troffen — het voelde als een anachronisme — was overdonderend. De lokale middenstand had diverse barretjes aan de rivier opgericht en als trekkertjes allerlei attracties van bamboe gebouwd, uiteenlopend van trapezes, kabelbaantjes tot een reuzenglijbaan. De harde muziek en de vele zwemmende (en drinkende) backpackers vormden een wonderlijk aanzicht. Na een paar minuten (en een emmertje) kwamen we al wat in de stemming en hebben we ons prima weten te vermaken. De laatste paar kilometers naar het dorp waren daarna natuurlijk wel wat zwaarder…

Nu zitten we weer in een soort hippie sit-in in een hoekje van een bar, met mensen van allerlei naties te genieten van de warmte en gezelligheid die reizigers in dit dorp onder elkaar kunnen delen. Een bijzondere ervaring — niet in de laatste plaats door de verrukkelijk pannenkoeken met chocola an pindakaas en de heerlijke fruitshakes — en een die ons zeker met een warmer gevoel de rest van onze Laosreis in stuurt. En om de vraag te beantwoorden: donuts float, the nutties don’t.

We waren al van plan om naar Vang Vieng te gaan, gewoon omdat het zo’n leuke plaats schijnt te zijn om wat sportievere dingen te doen. Maar we waren ons niet bewust van de moderne reputatie van dit oord. Toen ik hier een rondje liep om ons een mooi hotel te vinden viel ik van de ene in de andere verbazing. Ten eerste is het hier heel touristisch (op een backpacker manier), maar vooral opvallend waren de vele relaxte loungeplekken, hangmatten, hangkussens en ander hanggoed. Vang Vieng biedt onderdag aan zulke illustere zaken als de Happy Shake, de Happy Pizza en de Happy Pancake, alle voor het plezier verrijkt met lokaal geteelde marihuana, paddo’s en opiaten. Je moet het maar weten, want in een melige bui bega je anders zomaar een vergissing. Overigens verklaart al die hippie happiness wel het grote aantal hanggelegenheden.

Morgen gaan we sportief doen, hebben we besloten. Eerst wat wandelen (een grot!), dan in een tractorbinnenband (ofwel ‘tube’) door een grot (!) drijven om vervolgens in een dorpje plakrijst en brood van bananenblad te eten en in een kayak de lokale rivier terug naar Vang Vieng af te zakken. We hebben ons laten vertellen dat op die boottocht diverse barretjes aan de kant gesitueerd zijn, alles ter verhoging van de feestvreugde. Daarnaast is er de mogelijkheid om aan lianen de slingeren, te ‘jumpen’ en in een rare schommel te… schommelen. Allemaal inbegrepen. Reken vast op een paar leuke plaatjes met Judica op de voorgrond.

Tot die tijd gaan wij hier nog maar even chillen. Geen Happy Beer en Happy Sandwiches, maar misschien wel een paar reruns van Friends (er is hier werkelijk een café dat zich daarop toelegt). Wat zijn we toch een gekkerds…