Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Gis­teren kwa­men we al in Kuala Lumpur aan, maar erg veel moed om grote din­gen te doen had­den we nog niet. Dat gehobbel met die mini­van was met name mij niet in de koude kleren gaan zit­ten. Van het heftige bocht­en­werk aan het begin van de rit was mijn maag wat van slag ger­aakt en de anti-allergiepil van de avond tevoren had me erg duf weten te maken. Maar goed, van­daag een nieuwe kans.

De nacht in ons hos­tel was kouder dan gedacht. Uit zuinigheid had­den we geen A/C besteld, maar zelfs met alleen de ven­ti­la­tor aan kre­gen we het van­nacht nog best koud. We zijn duidelijk aangepast aan het kli­maat (of gewoon zeik­erds). Vanocht­end hebben we ont­beten bij de 7-eleven, want we had­den weinig zin om er gedoe van te maken. Gewoon een paar witte pun­t­jes gevuld met kaya (eier­jam met kokos) en gaan met die banaan.

Voor de lunch had­den we afge­spro­ken met Anton, een Wit-Rus die we op Koh Tao ont­moet had­den. Om tot die tijd nog wat te doen te hebben, besloten we Times Square maar eens te verken­nen. We had­den begrepen dat Times Square een vele verdiepin­gen hoog mark­t­ge­bouw was, maar daar kwa­men we een beetje bedro­gen mee uit: het bleek gewoon een enorme shop­ping mall te zijn, zoals KL er zove­len rijk is. In zo’n winkel­cen­trum is nor­maliter niet veel te doen en we verwachten dan ook weinig. Judica trak­teerde zichzelf op een lekkere sand­wich van Sub­Ways (want aan Amerikaanse restau­rants is op Times Square geen gebrek) en daarna stiefelden we door naar de 6e verdieping.

Op de plat­te­grond stond aangegeven dat in het gebouw een ‘theme park’ was. Dat had­den we in Penang ook al eens zien staan en het bleek dan om een gokhal te gaan. Even­goed nieuws­gierig heb ik Judica meegesleurd om tot een ver­rass­ing te komen: een deel van de wolkenkrab­ber bleek tussen de 5e en de 10e verdieping te zijn opengew­erkt om een waar indoor-pretpark te her­ber­gen. Behalve diverse ker­misat­trac­ties was er ook een heuse (en geen kinder­achtige!) acht­baan. We hebben hem niet in werk­ing gezien, maar het zag er best angstaan­ja­gend uit.

Uit­er­aard was er bij het pret­park ook een oud­er­wetse gokhal en dit keer kon­den we ons niet bed­win­gen. We hebben voor 3 euro aan tokens gekocht en zijn los­ge­gaan op de appa­raten. Eerst een paar spel­let­jes Street­fighter 4 tegen elkaar. Ik heb Judica hele­maal inge­maakt, ha! Daarna de airhock­eytafel bed­won­gen: 6–5 voor Judica. En om het hele­maal af te maken zijn we alle­bei nog een paar rond­jes op de motor­fi­ets wezen scheuren. Met 150 door de bocht… dat deed ons terug­denken aan de goede oude tijd in Vietnam…

Rond twaalf uur hebben we Anton van de mono­rail opgepikt. Overi­gens ook een fan­tastis­che uitvin­d­ing. Ik was er meteen gek op. Kleine met­rostellen die in de lucht op een enkele beton­nen balk bal­anceren. Veel min­der lelijk dan die grote metro­via­ducten. Maar goed, Anton dus: hij zag wat grauw en was duidelijk min­der blij dan op Koh Tao. We hebben hem geprobeerd wat op te mon­teren en zijn daar­toe maar een stukje de stad in gelopen richt­ing de Petronas torens.

Gek genoeg lijken die op 4 na ‘s werelds groot­ste torens als je eron­der staat hele­maal niet zo hoog. Ze reiken bijna een halve kilo­me­ter de hemel in, maar zouden ook voor 100 meter hoog kun­nen door­gaan. Het menselijk ook is duidelijk niet zo kri­tisch meer voor­bij ‘heel hoog’. Erin kon­den we jam­mer genoeg niet, maar ron­dom de torens zijn een groot winkel­cen­trum en park opgetrokken. We hebben daar wat rondgekeken en ons ver­baasd over de vele dure winkels. In het park von­den we wat rust en kon­den we de torens ook van een afs­tandje bekijken.

(Toevoeg­ing van Judica: In het park was ook een soort zwem­bad ruimte, blauwe tegels, schoon water, je kent het wel. Er ston­den twee vrouwelijke wachters bij en ik mocht niet eens het water inlopen. Als ik de richt­ing opliep werd er streng gefloten en gewezen. Geen idee waarom niet. Bij de schom­mels even later het­zelfde, ik heb twee keer heen en weer gezwaaid voor­dat er gehoofd­doekte beambte mij gebaarde van de schom­mel af te gaan.)

Na een kop koffie bij Star­bucks hebben we Anton weer terug op de mono­rail naar huis gezet en zijn we zelf nog even bij een grote elec­tron­i­ca­mall langs­gelopen om de laat­ste ring­git die ik nog van mijn ver­jaardag over had op te maken. Onze nieuwe foto­cam­era pro­duceert indruk­wekkende hoeveel­he­den bytes en om die alle­maal mee te kun­nen nemen, heb ik nu een mooie ferrari-rode harde schijf gekocht. Het is een juweeltje. Oh, en we hebben nog een klein uitvouw­baar luid­sprek­ertje op de kop getikt.

Gis­ter­avond hebben we op mijn voor­spraak Indi­aas gegeten en vanavond mocht Judica kiezen: het werd Chi­nees. In een food­court vlak­bij het hos­tel, mid­den in China-town kre­gen we voor weinig lekkere, peper-loze rijst met kip voorgeschoteld. We hebben ervan ges­muld en daarna rustig de avond op de kamer doorgebracht.