Even opfrissen en snel de stad in dus maar, want we hebben hier minder dan 24 uur. Dat is wat weinig voor een stad die voor Maleisië historisch zo belangrijk is. Maar goed, weinig keus. De stad bleek overigens helemaal niet zo groot, althans, het oude deel niet. Ik denk dat we met onze wandeling vandaag wel een groot deel gezien hebben. Best leuk.

Het eerste dat ons opviel was het ‘Stadthuys’, een eerste bewijs van het feit dat Nederlanders hier een tijd gezeten hebben, in de tijd dat koloniën nog hip waren. Ook de aanwezigheid van een ‘Dutch square’ en een heuse miniatuurwindmolen geven ons een licht thuisgevoel. Wat verder doorgelopen komen we alleen al snel in Chinatown terecht en verdwijnt dat gevoel weer grotendeels. Wel erg leuk, overigens. Omdat het weekend is (en in Islamistisch Maleisië begint dat al op vrijdag), is in een van de hoofdstraten een grote braderie gaande.

Op de avondmarkt (ofwel ‘pasar malam’) is een mengelmoes van prullaria en veel eten te vinden. We hebben onszelf aan een paar snacks bezondigd, waaronder een soort aardappelchipsspiraal op een stokje en een pannenkoekwafel met maïsgelei. Verder op de valreep nog een hangertje voor Judica gekocht en een paar nieuwe armbandjes.

Toen we voor een kopje koffie neerstreken werden we geholpen door een vriendelijke Europese dame. Haar accent verried haar oorsprong en een minuut later lieten we Engels varen en praatten we verder in ons eigen Nederige taaltje. Ze bleek samen met haar man een soort ecokroeg te zijn gestart, bij wijze van experiment. De koffie smaakte goed en over de thee hoorde ik Judica ook niet klagen. En oh! Ze hadden spritsen bij de koffie!

Na het snacken hebben we toch nog maar wat ‘fatsoenlijk’ eten besteld. Bij een Chinees eethuis dat vast en zeker in de Lonely Planet staat (getuige de gidslezende voorbijgangers) hebben we na een minuut of 10 voor de deur in de rij te hebben gewacht de lokale specialiteit ‘chicken rice balls’ met gestoomde kip en taugé gegeten. Niet slecht; zeker niet. Beslist voldoende om onze nacht in ons wat eigenaardige (maar niet onprettige) hostel zonder honger door te komen.

Een kort verhaaltje over onze busreis vanaf KL naar Malaka vanochtend: ruim op tijd hebben we onze kamer deze morgen ontruimd. Het was bepaald geen grote kamer, dus het was wat passen en meten om die grote backpacks en onszelf tegelijk een prominente plaats in de kamer te kunnen geven. Maar dat lukte. Bij de 7-eleven weer ontbijt gehaald (kaya– en chocoladebroodjes) en meteen doorgestiefeld naar de halte van de shuttlebus die ons bij het tijdelijke ‘interstate bustation’ zou brengen. Tot zover ging alles soepel. De bus kwam ook nog netjes aan, maar eenmaal  op het busstation ging het helaas toch een beetje mis.

Ik zal jullie niet te lang in spanning houden en niet om de hete brei heen draaien: hoeveel dingen er ook mis gaan, de dingen die niet gaan zoals gepland, die rieken naar oplichting of op dommigheid neerkomen zijn toch het interessantst om te lezen. Enfin, we zijn opgelicht. De buskaartjes die we een paar dagen terug op hetzelfde busstation kochten bij ‘kaunter’ 52 bleken vanochtend bij counter 24 precies helemaal niets waard.

De vrouw die ons de vorige keer had geholpen (en die door hoor collega in het Maleis achteraf gezien kennelijk werd veracht om wat ze deed) bleek nogal te hebben gegoocheld en het feit dat er vanochtend niemand bij loketje 52 zat (het zijn overigens allemaal kleine onderneminkjes; achter elk hokje gaat een ander privaat busbedrijfje schuil) maakte ons al snel pijnlijk duidelijk dat er enige opzet in het spel geweest moet zijn.

Na wat boosheid te hebben geventileerd uiteindelijk toch maar tot constructieve actie overgegaan. Op het geïmproviseerde megabusstation was ook een politiepost aanwezig en na enig aandringen was een van de geuniformeerde vrienden bereid te zaak voor ons tot op de bodem uit te zoeken. Wij zelf hadden al behoorlijk wat van de plaatselijke kastjes en muren gezien en met enige opluchting merkten we dat ook oom agent schaamteloos werd rondgestuurd. Toen ook hij het zat was, sloeg hij met de spreekwoordelijke vuist op de tafel van balie 24 en eiste van hen, ofschoon hullie in alle toonaarden betrokkenheid ontkenden, dat ze voor een oplossing zouden zorgen. Dit alles uiteraard in het Maleis. Eindresultaat: na bijbetaling van 6 ringgit konden we alsnog op de bus en nog wel een half uur eerder dan gepland. Wij blij.

Een uur of drie later zit ik nu op het busstation van Melaka en gelukkig is er gelijk nog een tegenvaller te incasseren: we hadden graag overmorgen met de bus naar Singapore gereisd, zodat we nog een volle dag in Melaka zouden hebben, maar er blijken geen kaartjes meer beschikbaar te zijn. Gevolg is dat we nu al morgenmiddaag om 2 uur vertrekken. Dat laat ons maar weinig tijd. Maar niet getreurd: we maken er het beste wel weer van. We zijn al in Malaka aangekomen en dat is al lang niet zo vanzelfsprekend gebleken als gedacht.

De nacht in ons hostel was kouder dan gedacht. Uit zuinigheid hadden we geen A/C besteld, maar zelfs met alleen de ventilator aan kregen we het vannacht nog best koud. We zijn duidelijk aangepast aan het klimaat (of gewoon zeikerds). Vanochtend hebben we ontbeten bij de 7-eleven, want we hadden weinig zin om er gedoe van te maken. Gewoon een paar witte puntjes gevuld met kaya (eierjam met kokos) en gaan met die banaan.

Voor de lunch hadden we afgesproken met Anton, een Wit-Rus die we op Koh Tao ontmoet hadden. Om tot die tijd nog wat te doen te hebben, besloten we Times Square maar eens te verkennen. We hadden begrepen dat Times Square een vele verdiepingen hoog marktgebouw was, maar daar kwamen we een beetje bedrogen mee uit: het bleek gewoon een enorme shopping mall te zijn, zoals KL er zovelen rijk is. In zo’n winkelcentrum is normaliter niet veel te doen en we verwachten dan ook weinig. Judica trakteerde zichzelf op een lekkere sandwich van SubWays (want aan Amerikaanse restaurants is op Times Square geen gebrek) en daarna stiefelden we door naar de 6e verdieping.

Op de plattegrond stond aangegeven dat in het gebouw een ‘theme park’ was. Dat hadden we in Penang ook al eens zien staan en het bleek dan om een gokhal te gaan. Evengoed nieuwsgierig heb ik Judica meegesleurd om tot een verrassing te komen: een deel van de wolkenkrabber bleek tussen de 5e en de 10e verdieping te zijn opengewerkt om een waar indoor-pretpark te herbergen. Behalve diverse kermisattracties was er ook een heuse (en geen kinderachtige!) achtbaan. We hebben hem niet in werking gezien, maar het zag er best angstaanjagend uit.

Uiteraard was er bij het pretpark ook een ouderwetse gokhal en dit keer konden we ons niet bedwingen. We hebben voor 3 euro aan tokens gekocht en zijn losgegaan op de apparaten. Eerst een paar spelletjes Streetfighter 4 tegen elkaar. Ik heb Judica helemaal ingemaakt, ha! Daarna de airhockeytafel bedwongen: 6–5 voor Judica. En om het helemaal af te maken zijn we allebei nog een paar rondjes op de motorfiets wezen scheuren. Met 150 door de bocht… dat deed ons terugdenken aan de goede oude tijd in Vietnam…

Rond twaalf uur hebben we Anton van de monorail opgepikt. Overigens ook een fantastische uitvinding. Ik was er meteen gek op. Kleine metrostellen die in de lucht op een enkele betonnen balk balanceren. Veel minder lelijk dan die grote metroviaducten. Maar goed, Anton dus: hij zag wat grauw en was duidelijk minder blij dan op Koh Tao. We hebben hem geprobeerd wat op te monteren en zijn daartoe maar een stukje de stad in gelopen richting de Petronas torens.

Gek genoeg lijken die op 4 na ‘s werelds grootste torens als je eronder staat helemaal niet zo hoog. Ze reiken bijna een halve kilometer de hemel in, maar zouden ook voor 100 meter hoog kunnen doorgaan. Het menselijk ook is duidelijk niet zo kritisch meer voorbij ‘heel hoog’. Erin konden we jammer genoeg niet, maar rondom de torens zijn een groot winkelcentrum en park opgetrokken. We hebben daar wat rondgekeken en ons verbaasd over de vele dure winkels. In het park vonden we wat rust en konden we de torens ook van een afstandje bekijken.

(Toevoeging van Judica: In het park was ook een soort zwembad ruimte, blauwe tegels, schoon water, je kent het wel. Er stonden twee vrouwelijke wachters bij en ik mocht niet eens het water inlopen. Als ik de richting opliep werd er streng gefloten en gewezen. Geen idee waarom niet. Bij de schommels even later hetzelfde, ik heb twee keer heen en weer gezwaaid voordat er gehoofddoekte beambte mij gebaarde van de schommel af te gaan.)

Na een kop koffie bij Starbucks hebben we Anton weer terug op de monorail naar huis gezet en zijn we zelf nog even bij een grote electronicamall langsgelopen om de laatste ringgit die ik nog van mijn verjaardag over had op te maken. Onze nieuwe fotocamera produceert indrukwekkende hoeveelheden bytes en om die allemaal mee te kunnen nemen, heb ik nu een mooie ferrari-rode harde schijf gekocht. Het is een juweeltje. Oh, en we hebben nog een klein uitvouwbaar luidsprekertje op de kop getikt.

Gisteravond hebben we op mijn voorspraak Indiaas gegeten en vanavond mocht Judica kiezen: het werd Chinees. In een foodcourt vlakbij het hostel, midden in China-town kregen we voor weinig lekkere, peper-loze rijst met kip voorgeschoteld. We hebben ervan gesmuld en daarna rustig de avond op de kamer doorgebracht.

Gisteren hadden we nog snel een guesthouse geboekt, we kwamen er vandaag aan en vonden de kamers beneden de maat en de mensen zeer onvriendelijk. Op zoek naar iets anders dus. Ons budget (12,50 tot 15 euro) was in andere landen voldoende om een prachtige kamer te krijgen. Op dit moment zitten we in een gribus guesthouse, mini kamer, doorgezakt matras van ongeveer 8 cm dik, eigen badkamertje waar je ongeveer over de wc moet staan om te douchen. Sfeervol is anders, maar ja… het kost niets.

Internet is altijd een goede raadgever, dus we keken even naar de reviews. Er zijn meerdere klanten geweest die hier vorig jaar last hadden van de ‘bed bugs’ ofwel bedwantsen. Ik dacht dat die niet eens bestonden! We blijven hier vannacht nog en gaan dan morgen eens goed nadenken of we hier langer blijven of voor 20 euro een leuke kamer 30 meter verderop zoeken. GRRRR budgetteren!

Verder hebben we vanmiddag en vanavond even rondgewandeld. We zitten dicht bij een leuk marktje en hebben de Petronas Towers al op afstand gezien. Nog een simpele maaltijd bij een lokaal restaurantje (met 2 personen voor 3 euro incl. drinken, dat is dan wel goedkoop). Morgen ontmoeten we Anton, onze vriend uit Belarus die naar KL is gegaan om hier te studeren. Hartstikke gezellig en we gaan ook kijken bij een van de grootste technische winkelcentra (dingen met een stekker dus) van Maleisïe. Michiel valt naast me alweer in slaap… Good night, sleep tight, don’t let the bed bugs bite!

Na een gezond gevarieerd ontbijt (thee met chocolade cake op bed) hadden we nog niet veel inspiratie om uit bed te komen. Pas rond 11 uur kwam er wat beweging in de zaak. Heerlijk, zo een ochtendje chillen. We wilden vandaag nog een wandeling door de omgeving maken, maar het motto was wel alles mag niets moet.

Na een plan te hebben getrokken zijn we op pad gegaan. Op naar de Robinson waterval. Onderweg kwamen we NLse kennissen tegen die gisteren ook mee waren op de tour. Ze vertelden dat de waterval niet veel voorstelde en best vervuild met afval was. We lieten ons niet uit het veld slaan en gingen op pad.

Na een kleine stroming was er daarna een pad wat verder liep. We hadden nog energie en liepen lekker door. Er was ook een optie voor pad 8, we hebben het geprobeerd maar 1,35 km bergop waarbij de wortels zorgen voor een pad bleek echt te veel. Naar beneden lopen was zelfs nog moeilijker.

Dan maar verder op de gebaande wegen en daar hoorden we water vallen en vonden de echte waterval met twee Duitse meisjes erbij.  Met zijn vieren besloten we trail 9a verder af te lopen. Volgens de LP moest het een goed begaanbaar pad zijn. Het werd steeds moeilijk begaanbaarder maar ging gelukkig bergaf. De omgeving was prachtig en doordat we met zijn vieren waren was het ook een stuk veiliger (in geval van nood konden er twee op pad voor hulp en een bij de persoon blijven).

Het was de meest natuurlijke ervaring en ontzettend gaaf om zelf met een klein groepje in de jungle te lopen, over bomen te klimmen, groen te ruiken, geluiden te horen.

Aan het einde van eht pad kwamen we uit bij een soort dorpje met verschillende plantages. Vanaf daar was het nog een uur naar de hoofdweg. De LP stelde voor om d ebus terug te pakken. Enige navraag leerde ons dat niemadn wist waneer de bus reed. Er trok net een truck op en hij wees naar de richitng die we op moesten. Een klein knikje ‘ja’ van mijn kant en hij stopte. Hadden we nu net gelift zonder het te bedoelen? We sprongen achterin de truck en Michiel wegens lange benen voorin. Binnen tien minuten waren we in het dorp aangekomen. We wilden de man graag nog iets geven maar hij wilde het niet aannemen. De vriendelijkheid zelve en dat zijn we niet altijd meer gewend.

Daarna nog even wat ontbijt gehaald voor morgen in het busje en na een warme douche zit ik nu heerlijk te genieten van een kopje thee. Mijn benen zijn moe en ik mis het groen om mij heen. Morgen weer naar een grote stad toe, kijken hoe dat ook alweer was.

We zijn ook nog langs een inheemse stam zijn geweest (huisjes van golfplaten en gewoon in spijkerbroek). De oorspronkelijke manier van jagen is daar met kleine pijltjes (vegelijkbaar met sate stokjes, precies hetzelfde eigenlijk) die door een buis worden geschoten. We mochten het ook even proberen. Na de shock van het rijden in de jeep was het moeilijk om stil te houden maar het bleef ontzettend gaaf. Over je jeeptocht heeft Michiel geen woord overdreven. We zijn ondertussen wel wat gewend, maar de jeep leunde soms zover naar een kant dat ik dan maar kort bij Michiel op schoot ging zitten in de hoop zo wat meer evenwicht te brengen. Dat maakte weinig uit, maar wat beter dan tegen het raam aangedrukt te zitten.

Overigens was het niet zo makkelijk om die stinkbloem te vinden. Vanochtend werden we opgehaald met een oude landrover, eentje zonder profiel op de banden. We maakten ons maar geen zorgen. Drie kwartier later eindigde de asfaltweg en kregen we het sein ‘offroad’. Dat klonk spannend, maar bleek in de praktijk eerder angstaanjagend. Zonder profiel had de 4x4 soms best wel moeite om over het smalle, modderige en vooral ook doorgroefde pad te geraken. Twintig minuten en heel wat stevig geknepen handen later kwamen we aan het einde van de weg.

De gids vertelde ons, misschien om ons in te peperen, dat in sommige delen van het jaar het pad voor de jeeps te onbegaanbaar waren en mensen dan de hele tocht (zonder lieslaarzen) naar boven moesten soppen. Enfin, aldus relativeerden we onze drabetappe om gauw verder te gaan met het wandeldeel. Dat viel erg mee. We maakten een lekkere junglewandeling met wat klauteren en glibberen, maar zonder al het andere dat zo’n tocht vervelend kan maken (zoals muggen en vliegen).

Aan het eind van de wandeling stonden we dan oog in oog met de Rafflesia: bijna alsof de bloem zo uit het sprookjesbos van de Efteling was geplukt. De leerachtige bloembladen en de oranjebruine kleur riepen een papier-maché beeld op. Uiteraard bleven we netjes van de bloem af, maar op de foto mochten we er wel mee…

Enfin, de rest van de dag hebben we nog wat in de omgeving rondgekard. Een hapje gegeten bij een lokaal Indiaas restaurant (lekker!), een bezoekje aan de plaatselijke theefabriek van BOH en nog wat rondkijken bij een vlinderboerderij en aardbeiplantage. Op de vlinderfarm hadden ze behalve vlinders nog een paar exotische insecten: nog nooit zulke grote kevers gezien! Uiteraard hebben we nog een paar verse zomerkoninkjes (met slagroom en honing!) genuttigd om nu redelijk uitgevloerd nog een plan voor de avond te maken. Misschien met een paar mensen de kroeg in en nog wat napraten over bloemen die naar kaas ruiken en kevers met een neushoorn?

Gisteravond hebben we nog snel een guesthouse geboekt, voor onze gemoedsrust, maar ook omdat we er dan meteen door de minivan afgezet zouden kunnen worden. De vrouw die ons bij Kang’s Travelers Lodge ontving was allerhartelijkst. Het lodge is een echte backbackersplek: kleine kamers, gedeelde douches en heel veel plek om te zitten en te kletsen. Achterin is nog een barretje met pooltafel en plek voor een heus kampvuur. Het ziet er allemaal erg gezellig uit.

Nu zit Judica met een paar backpackers Duits te kletsen, maar vanmiddag was ze nog zo actief niet. Ik ook niet overigens. Vannacht hebben we erg slecht geslapen, mede omdat we wisten dat we heel vroeg op moesten staan: je slaapt dan in met onrust die je de hele nacht wakker houdt. Na een snelle lunch zijn we dan ook maar even op één oor gaan liggen. Onze kamer is klein (feitelijk alleen een bed), maar netjes en de koelte hier maakt slapen een stuk aangenamer.

Vanmiddag hebben we hier nog wat rondgewandeld. We hebben voor morgen een dagtrip geboekt, zodat we snel veel van de omgeving kunnen zien. We gaan onder andere de jungle in op zoek naar reuzenbloemen. Het is hier regenseizoen, dus ik hoop dat we het droog houden. Sowieso is het hier niet erg warm (want hoog), dus we zullen ons op wat minder mooi weer moeten kleden.

De avondmaaltijd hebben we weer bij een Indiaas restaurant genoten. Kip Tandoori met Naan brood, wederom alles met de handen te verorberen. Het blijft wat ingewikkeld, maar lekker was het zeker. Straks nog wat kletsen, misschien nog een spelletje pool spelen en dan onder zeil om fit te zijn voor ons avontuur morgen.

Na een nieuw ontbijtje (een broodje met Kaya, soort van pasta van ei en kokosnoot, erg lekker) op naar de bus. Na een ijskoude busreis (de airco staat zo hoog dat Judica zich aankleedt als ze de bus in gaat) komen we aan bij de ingang van het nationale park. We schrijven ons in (het biedt hoop dat ze bijhouden wie er in het park zijn) en beginnen aan de wandeltocht.

Al vrij snel komen we tot de conclusie dat het fraaie wandelpad dat ons het park in leidt niet het hele park doorloopt. Na een kleine kilometer wordt het pad voor slipperdragenden onbegaanbaar en besluiten we maar om te keren. Stom, hadden we ons nu toch maar op jungle gekleed.

Eenmaal terug bij de ingang van het park ‘ontdekken’ we nog een klein bezoekerscentrum met een paar maquettes, opgezette dieren en hippe computerpresentaties. Leuk en misschien ook surrogaat voor de dingen die we in het park niet gezien hebben.

Door de verzengende hitte lopen we dan maar een stukje terug, richting de strandboulevard. Of in elk geval, dat is wat we denken. De wandeling blijkt veel langer dan gedacht en na een eindje langs de weg te hebben gelopen en de eerste regendruppels te hebben geïncasseerd besluiten we de bus maar te nemen. Aan de strandboulevard is het alles luxe: dure resorts, gepeperde restaurants en glimmende hotels. We wandelen, inmiddels al wat hongerig, langs menig overprijsd eethuis, totdat we wat hoop aan de horizon ontwaren: een KFC!

Kentucky Fried Chick telt niet als inheems eten, dus we doen (min of meer voor de vorm) nog even ons best iets Maleis te vinden. Tot onze vreugde vinden we vlakbij de KFC ook een foodcourt. Voor nog geen 4 ringgit per persoon krijgen we daar allebei een lekkere rijstschotel: Michiel met pittige kip en Judica nasi. Lekker en zeker beter dan een pot vette kipkluiven uit de states.

Veel strand zien we de rest van de middag niet meer. Het weer is wat druilerig geworden en we besluiten terug de stad in te gaan. Als we eenmaal (via een omweg of twee) weer bij het hotel aankomen is het alweer 5 uur. We rusten wat en frissen ons op, om dan de avond in Little India door te brengen.

In Little India, of althans de vier straten die door Indiërs bewoond worden, is het een grote feestelijke boel. Kraampjes buiten, wierrooklucht, Hindoestaanse muziek, heel gezellig. We eten een pannenkoekbroodje met kip en ei en strijken later neer bij een groot Tandoori restaurant. Daar eten we (zonder bestek, slechts met de handen) nog wat naanbrood met kip. Erg lekker!

Morgen reizen we af naar de Cameron hooglanden. Om zes uur in de morgen wel te verstaan. Een goede reden om wat bijtijds te gaan slapen dus. Een slaapadres hebben we maar vast geboekt, want vanaf morgen is het een week schoolvakantie in Maleisië. Dit keer gaan we voor sober: een tweepersoonskamer met gedeelde badkamer. Het zal ons benieuwen…

Gelukkig hadden we voor vandaag geen hele wilde plannen. Voornaamste activiteit, zo stelden we ons voor, zou een treinritje Penang Hill op worden. Vanochtend dus, na een Europees ontbijt hier ergens in de straat, op richting busstation.

Ons was in het hotel verteld dat we bus 204 zouden moeten nemen, maar eenmaal bij de bushalte aangekomen vertelde een man van Rapid Penang ons dat het bus 10 zou moeten worden. Hij vertelde ons dat de bergtrein naar de 800 meter hoge top van Penang Hill tot het eind van het jaar uit de running is en de enige manier naar boven momenteel met een 4x4 jeep is.

Maakt niet uit. Wij zijn blij in bus 10 gestapt en kwamen na een uurtje (het was niet ver, maar de bus deed er gewoon lang over) aan bij de botanische tuinen van Penang. Daar troffen we inderdaad een stelletje jeeps aan compleet met groen geüniformeerde chauffeurs. 60 ringgit voor een retourtje. Dat is best veel, een euro of 15, zeker voor een ritje van 5 kilometer. Maar na een uur met de bus wilden we ons niet meteen uit het veld laten slaan. Naar boven dus maar.

De weg omhoog was erg steil, soms wel 30%. Onderweg kwamen we nog wat aapjes tegen die gezellig op de reling zaten te spelen. Boven aangekomen was het uitzicht aanvankelijk wat mistig, maar na een paar minuten trokken de wolken weg en kregen we een mooi uitzicht op Georgetown. Bovenop de heuvel is verder niet zo heel veel te doen. Er is een Hindoe tempel en een moskee. Verder nog een paar gesloten restaurants.

Na een uurtje weer terug naar beneden dus. Toen nog een uurtje terug met bus 10 (een ritje van maar 2 ringgit per persoon, overigens) en op weg naar het Penang State Museum. Daarvan hadden we gelezen dat het mooi en goed ingericht was. En dat viel niet tegen. In het museum was het een en ander te lezen en zien van de verschillende bevolkingsgroepen in Penang en Maleisië. Interessant en leerzaam.

Voor het avondeten maar weer terug naar het foodcourt waar we gisteravond ook al gegeten hebben. Dit keer geen sushi, maar wat ‘Westers’ eten. Kip met rijst, een lekker sausje, voor Judica wat patat en voor mij met spaghetti. Erg lekker. Maar morgen eten we Maleis, heus!