Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Vanacht zijn we de grens over gegaan. Er was voor­speld dat het veel gedoe zou zijn, maar het viel enorm mee.
Med­ereizigers had­den verteld dat er Oekraieners waren die Mon­golie niet in waren gekomen en er bij de grens uit­moesten, ik kneep hem behoor­lijk want we hebben het nieuws niet bijge­houden en voor het­zelfde geld heeft Ned­er­land net een con­flict met China. Mid­den in de nacht ergens op een ver­laten sta­tion in Mon­golië stond mij toch niet zo aan. In plaats van 8 uur stil staan waar we op had­den gerek­end was het slechts 1,5 ur aan de Mon­goolse kant en 4 uur aan de Chi­nese. Na een uur aan de chi­nese kant waren alle vei­lighei­d­scon­troles geweest en kon ik mijn ogen niet meer open­houden.  De chi­nese trein­beambte kwam nog langs om ons twee gratis eet­coupon­nen te geven, geweldig want we had­den alleen nog ont­bijt en snick­ers. Michiel heeft nog uit­ge­breid gekeken hoe de onder­stellen wer­den gewis­seld, maar ik heb heer­lijk geslapen.

Van­mor­gen werd ik wakker door een stral­ende zon, gordi­jn­t­jes open en naar buiten kijken. We zijn in China en ergens voelt het nog als een droom. Ook al zijn we pas een paar uur in China, het ver­schil met Mon­golie is opmerke­lijk. Er wordt hier bijvoor­beeld aan land­bouw gedaan, iets waar ik in Mon­golie niets van heb gezien.

We hebben net heer­lijk genoten van ons gratis ont­bi­jtje. Of het nu pro­pa­ganda was of niet, gewaardeerd werd het zeker en wij waren niet de enige die op de gratis trak­tatie afk­wa­men. Nu dachten we te geni­eten van een echt ‘Chi­nees’ ont­bijt, maar het waren twee vierkante witte boter­ham­men met boter, jam, thee en een hardgekookt ei. Goed te vert­eren dus. Het eerste sta­tion sinds het licht is komt in zicht, CHina here we are.

Vanacht zijn we de grens over gegaan. Er was voor­speld dat het veel gedoe zou zijn, maar het viel enorm mee.
Med­ereizigers had­den verteld dat er Oekraieners waren die Mon­golie niet in waren gekomen en er bij de grens uit­moesten, ik kneep hem behoor­lijk want we hebben het nieuws niet bijge­houden en voor het­zelfde geld heeft Ned­er­land net een con­flict met China. Mid­den in de nacht ergens op een ver­laten sta­tion in Mon­golië stond mij toch niet zo aan. In plaats van 8 uur stil staan waar we op had­den gerek­end was het slechts 1,5 ur aan de Mon­goolse kant en 4 uur aan de Chi­nese. Na een uur aan de chi­nese kant waren alle vei­lighei­d­scon­troles geweest en kon ik mijn ogen niet meer open­houden.  De chi­nese trein­beambte kwam nog langs om ons twee gratis eet­coupon­nen te geven, geweldig want we had­den alleen nog ont­bijt en snick­ers. Michiel heeft nog uit­ge­breid gekeken hoe de onder­stellen wer­den gewis­seld, maar ik heb heer­lijk geslapen.

Van­mor­gen werd ik wakker door een stral­ende zon, gordi­jn­t­jes open en naar buiten kijken. We zijn in China en ergens voelt het nog als een droom. Ook al zijn we pas een paar uur in China, het ver­schil met Mon­golie is opmerke­lijk. Er wordt hier bijvoor­beeld aan land­bouw gedaan, iets waar ik in Mon­golie niets van heb gezien.

We hebben net heer­lijk genoten van ons gratis ont­bi­jtje. Of het nu pro­pa­ganda was of niet, gewaardeerd werd het zeker en wij waren niet de enige die op de gratis trak­tatie afk­wa­men. Nu dachten we te geni­eten van een echt ‘Chi­nees’ ont­bijt, maar het waren twee vierkante witte boter­ham­men met boter, jam, thee en een hardgekookt ei. Goed te vert­eren dus. Het eerste sta­tion sinds het licht is komt in zicht, CHina here we are.