De verzekering heeft besloten ons niet te repatrieren, maar wij gingen zeker wel naar huis. Gelukkig konden we tegen bijbetalen ons wereldreisticket aanpassen om zo alsnog via Londen naar Amsterdam te komen. Waarbij het ticket Londen Amsterdam de duurste trip was, maar goed. Over 5 uur vertrekt onze vlucht en zitten we 13 uur in limbo. Morgenochtend komen we heel vroeg aan op Heathrow en na daar dan nog 6 uur te hebben rondgehangen de laatste vlucht terug naar het vaste land… naar huis. Rond een uurtje of twee zijn we, na (op een dag na) 7 maanden weer terug in Nederland.

Ondertussen is al gekeken wat we in Nederland moeten doen voor verdere zorg. Het is weekend en dat maakt het allemaal weer wat ingewikkelder. Ik moet getest worden op MRSA en een verwijzing van de huisarts krijgen… wachten tot maandag dus.

Het is helemaal niet leuk om zo terug naar huis te komen. We hadden terug willen komen met goede moed en energie, klaar om iedereen op te zoeken en langs te komen. Vol verhalen en plannen. Verhalen hebben we genoeg maar het is onduidelijk hoe de komende weken eruitzien. Eerst maar eens een afspraak krijgen bij een specialist, beter worden en op zoek naar (al dan niet tijdelijke) woonruimte. Ziek zijn is een ding, logeren een ander… maar als je je niet goed voelt wil je het allerliefst een eigen voordeur hebben die je dicht kunt trekken. Kun je mensen ook makkelijker ontmoeten zonder dat je zelf de deur uitmoet.

Enfin, teleurgesteld, verdrietig, uitgeput en hongerig (heb een heerlijk broodje naast me maar krijg mijn mond niet ver genoeg open om een goede hap te kunnen nemen) stappen we zo op het vliegtuig. Een droom voorbij maar een toekomst voor ons.

Ik hoop dat we de komende tijd iedereen weer kunnen zien, want dat is wel het mooiste van thuiskomen. Familie en vrienden die we maanden hebben gemist en die met ons hebben meegeleefd weer in de armen kunnen sluiten. Wij hebben jullie ook gemist ondanks al onze wilde (en soms ook saaie) verhalen. Het goede nieuws dus, we komen naar huis en het voelt na al het reizen nu al als thuiskomen.

Zoals Michiel zei; het avontuur is nog niet voorbij, dat begint pas.

Ik denk dat we de komende dagen misschien stiekem de website nog gebruiken voor algemene updates aangezien we niet iederen constant kunnen bellen. Michiel heeft zijn mobiel nog in Enschede liggen (en ik mijn kleren, helaas) dus zijn wij beide het beste te bereiken op mijn mobiele nummer.

De busreis was luxe maar verder niet bijzonder. Het meest geweldige was het verlaten van Maleisïe. Het leek wel een vliegveld. Een roltrap, marmeren vloeren, duidelijk aangegeven richtingen, een snelle stempel en aanwijzingen waar je de bus kon vinden (een busterminal er precies onder). We waren volledig onder de indruk. In Singapore moesten we helaas wel in de rij staan om onze stempel met daarbij behorende toestemming het land in te mogen te krijgen.

Elke keer als Engelstalige mensen in mijn paspoort kijken zeggen ze mijn achternaam hardop, wel grappig want in het Engels betekent ’Wondergem’ natuurlijk iets. Zo ook hier, wat op zijn minst een glimlach opleverde. Voor het eerst zijn we weer in een land waar Engels de voertaal is.

Nadat we Singapore in waren gekomen vertrok de bus halfleeg. We hopen dat de andere passagiers met eigen vervoersmiddelen verder reizen maar helemaal zeker weten doen we dat niet. Wij zaten gelukkig in de bus toen hij vertrok. Het was net donker toen wij voor ons gevoel in de middle of nowhere werden gedropt. Singapore is een georganiseerd land, dat betekende helaas ook dat er niet allemaal tuktuks, taxi’s en dergelijke stonden te wachten om ons ergens heen te brengen (2–1).

Na 20 minuten lopen hebben we zowaar zonder kaart het hostel gevonden en de kamer bleek luxer dan de afgelopen week. Eigenlijk wel grappg, er stond een stapelbed in en een bed ertegenaan geschoven (was immers een tripple kamer). Verder was er niets, behalve een enorm flatscreen tv en wat haakjes op de deur. Goed om te weten wat de prio hier is.

We zijn in de rosse buurt van Singapore terecht gekomen om ons geld te wisselen en nog wat avondeten te nuttigen. Gewoon simpel Chinees al moesten we even flink wennen aan de prijzen. Singapore is duur! Lekker warm gedouched (de douchekop was aan de muur bevestigd in de wc) en naar bed. Voor het eerst sinds een tijdje hebben we weer eens airconditioning gehad en vanmorgen werden we dan ook snotverkouden wakker, maar toch wel lekker om gisteravond onder de dikke dekens te kruipen.

Vanmorgen hebben we Singapore nog verkend. Het begon goed met een zoet ontbijt. In dit deel van Azie zijn ze gek op donuts, zoete broodjes etc. We hebben vanmorgen dus bij een winkeltjeheerlijke broodjes gehaald en op een stoepje bij een parktje veroberd. Er was niet veel tijd en we komen nog terug in Singapore dus hebben we ons op little India gericht. De curry geuren kwamen ons tegemoet, sari’s waren weer normale kleding en eten met je handen (waarbij je je tong ver uitsteeks om te zorgen dat het eten je mond ook bereikt) maakte ons weer gepast onpasselijk.

Ontspannen zijn we naar het vliegveld gegaan toen we ons realiseerden dat het grootste gedelte van de reis er nu echt op zit. We waren al over de helft, maar vliegen betekent dat we de droom om van Moskou tot Singapore overland te reizen daadwerkelijk hebben waargemaakt.

Het inchecken zorgde nog voor een hartverzakking. Helaas zijn onze tassen niet meer de 16 kilo waar we mee vertrokken. We hadden al voorzorgsmaatregelen genomen en onze wandelschoenen aangedaan maar Michiel had 23,8 kilo en ik 19.5. Gelukkig hoefden we niet om te ruimen, waarom weet ik niet maar ik ben blij toe. Betekent dat we op Bali toch ergens nog gewicht moeten verliezen (al is dit makkelijker dan de kilo’s aan mijn lijf… wat moeten we achterlaten/opsturen?)

De piloot roept net om dan we over ongeveer 1,5 uur landen. Voor het eerst sinds 6 maanden weer vertrouwde gezichten en bekende verhalen. Het laatste nieuws van Bali was dat er nog geen slaapplek gevonden was, daarna radiostilte dus ik ben benieuwd waar we vanavond ons hoofd laten rusten. We hebben zelfs nog niet eens nagedacht over hoe we de komende 12 dagen door gaan brengen. Lekker luieren kunnen we niet echt meer, maar de steden hoef ik voorlopig even niet meer te zien. In een stad kun je ongeveer 4 dingen doen…wandelen, gebouwen bekijken, musea bezoeken of winkelen (en met ons overgewicht en budget betekent dat kijken naar andere mensen die winkelen, frustrerend!). Op Bali gaan we als het meezit surfen, duiken en actieve dingen doen! Dat is het vliegen wel weer even waard (ook al vanwege de wagentjes voor de tassen!)(2–2)!

Wel een enorme toestand hier. Om te beginnen waren we bijna een half uur bezig (bijna net zo lang als onze vlucht!) om door de ‘fast track security’ te komen. Dat ging allemaal weliswaar vlotjes, maar de vele sihks voor ons (met tulband en haarpennen), moesten natuurlijk allemaal gefoeieerd worden

Met hulp van een vriendelijke Brit (tot nu toe zijn we nog geen andere soort tegengekomen) die Acer laptops verkocht (we lieten hem trots onze MiniMe zien) hebben we een plekje met gratis Internet gevonden. We zitten dus nu op een bankje tegenover WHSmith en zijn boeken clandestien dit ooggetuigenverslag op te stellen. Lezen maakt je medeplichtig!

We gaan nu op zoek naar echte Engelse thee. Judica beseft nog niet volledig dat ‘Engels’ zwart met melk betekent en niet groen met citroen (en zoetjes). Verder merkte ze snedig op dat de mensen hier allemaal op Vief en Roger lijken. Dat is natuurlijk een groot compliment, maar wel opvallend. Britten zijn bijna net zo opvallend anders als sihks en piloten.

Oh ja, over vanochtend: we stonden dus om 3 uur vannacht op, werden vriendelijk uit ons bed gebonjourd en arriveerden met hulp van vriendelijke Enschedeërs ruim op tijd op het vliegveld (P1, rij 13, bij ‘de dijk’, tegenover Martinair; dit als hint voor het geval de auto nog steeds gezocht wordt). Een kopje warme koffie/thee en een paar warme handdrukken/zoenen leiden ons uiteindelijk door de gate. Een zachte vlucht volgde met een nog zachter (zompig?) broodje en een espressokopje jus d’orange. Wordt vervolgd.