Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

De tweede dag in de trein, we hebben er al een behoor­lijke rit opzit­ten maar het verveelt nog steeds niet. Eigen­lijk had ik erg­erns gedacht dat je het snel zat zou zijn en je opges­loten zou voe­len, maar niets is min­der waar. Op een of andere manier ervaar ik het al een grote luxe om met de trein te reizen. Voor­dat we vertrokken waren er veel Russen die zich afvroe­gen waarom we in vre­desnaam voor de trein kozen. Je kan toch net zo goed vliegen. Zij zouden er alles aan doen om Rus­sis­che treinen te ver­mi­j­den. Nu zit­ten we strikt gespro­ken in een Chi­nese trein, maar dat is voor het ver­haal even niet belan­grijk. In een vlieg­tuig zit je opge­propt met meestal toch een min­i­mum van hon­derd mensen, vaak zit je naast iemand die je niet kent en er soms ongrewen­ste gewoontes op na houdt. Hier in de trein heb je je eigen coupe en als je con­tact wilt kan dat…maar je voelt je niet ver­plicht en als je zin hebt in rust trek je je gewoon terug (goed dat is de luxe van een eerste klas coupé).

Zo is Michiel nu met wat mensen uit onze wagon wat eten in de restau­ratie ter­wijl ik net heb gedouched en nu geniet van de rust. Nog zo een voordeel, de douche. Het is een hand­douche en stelt miss­chien niet zo veel voor, maar het zorgt er wel voor dat ik me waneer ik wil heer­lijk op kan fris­sen. Om daar even op door te gaan, het water liep niet niet weg en ons bad­kamertje staat blank. Nu zie ik net het deurtje op slot gaan (we delen de douche met de chi­nese trein­beambte) en vol­gens mij is hij het prob­leem aan het oplossen. Er klinkt in ieder geval een hoop geplons).  Het uitzicht is een derde punt waar ik zo van geniet, ook al is het uitzicht met name wit (sneeuw) met veel berken­bosjes, het is erg rust­gevend om naar te kijken en geeft ook een beter beeld van de afs­tand. Ik zou zeggen, als het kan kies ik deze trein boven vliegen.

Hoe is het verder?  Heer­lijk rustig en ontspan­nen hebben wij ook hier al ons dagelijkse ritme weten te vin­den. Won­der boven won­der doet het stop­con­tact het op dit moment wel, zodat de lap­top weer vol opge­laden is en ik me tij­dens het typen van dit bericht niet hoef te haas­ten. Het lijkt te maken te hebben met hoeveel stroom er verder gebruikt wordt aan boord. De willekeur van welk stop­con­tact het nu wel of niet doet is ons nog niet hele­maal duidelijk, maar we zijn blij met elk beetje stroom.

Gis­teren hebben we nog wat kleine eet en dink din­gen op de kop getikt en heer­lijk gegeten in de restau­ratie.  Michiel zei net tegen onze Amerikaanse reisgenoot dat hij het eigen­lijk wel jam­mer vond dat we niet in een keer door­gaan. Waar er in Moskou druk was om van alles te bezoeken is dit een soort van oase, je hoeft niets te bezoeken maar je rijdt er wel langs en eht is zoooo ontspan­nen. Er valt dan ook niet zoveel te vertellen, de foto’s die later wor­den toegevoegd zullen meer zeggen over hoe het hier is. Bij elke stop gaan we even naar buiten (behalve de stops mid­den in de nacht).

Gis­teren wer­den we bij de eerste stop bestormd dor huisvrouwen die hun eten aan ons willen verkopen, leek mij wel wat, maar voor­dat Michiel over­tu­igd was moesten we alweer nar bin­nen. Als er een stop van 20 minuten gep­land staat betek­end dat eigen­lijk dat je ongeveer 8 minuten uit de trein mag voor­dat haastig gebaard wordt dat je er weer in moet. Ver­vol­gens staan we dan nog bijna een kwartier stil voor vertrek.

Een uurtje gele­den hebben we een stop gehad in Omsk, een relatief grote stad en … geen huisvrouwen op het per­ron. Hier wer­den de kolen aange­vuld. Alle ver­warm­ing in de trein is op kolen gestookt. Voor mij was dat wel raar om te zien, ik ben het hele­maal niet gewend dat er ook maar iets op kolen gaat. Om de zoveel stops wordt er dan met een mini trac­tor met aan­hang­wa­gen langs alle trein­deuren gere­den. Op de wagen staan twee man­nen die kolenkits vullen en aangeven. De trein­beambte leegt deze dan in een hok. Het vuur voor de ver­warm­ing is de hele tijd aan het bran­den enmoet natu­urlijk om de zoveel tijd wor­den aange­vuld. Ik moet eerlijk beken­nen dat ik nog niet vol­doende onder­scheid kan zien tussen Chinezen om te zien of wij nu 1 of 2 man­nen in onze wagon hebben. Ze dra­gen beide uni­forms en ik heb nog geen zin met ze gewis­seld, zie ze alleen langslopen af en toe. Het zijn er vol­gens mij twee, anders kri­j­gen ze hele­maal geen rust want bij elk sta­tion moeten ze bij de deur staan. Lijkt me wel raar, als je het groot­ste gedeelte van de tijd op de trein doorbrengt.

Wat eigen­lijk nog raarder is zijn te tijjd­szones, lokale tijd is om en nabij half 4, Moskou tijd is half 1 en in Ned­er­land is het nu iets over half 11. De jet­lag is moelijk te voorkomen, maar we proberen toch het ritme elke dag een beetje op te schuiven. Dat betekent… bijna vier uur… tijd voor een bakje noo­dles. De trein raast verder… en ik geniet.