Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


52° 17' N, 104° 19' E
8 March 2010, 7:53

Gastvrijheid in Irkutsk

31. Heel pittig, zurig spek uit de Ukraïne

Als het tijd was om weer te gaan, immi­teerde mijn vader vroeger vaak een boer: “Er is een tiet van kom­men en er is een tiet van goan.” Na drie geweldige dagen in Irkutsk is het nu jam­mer genoeg weer ‘tiet’ van gaan gewor­den, of in het Rus­sisch ‘sieska’. Gis­ter­avond hebben we na een dag buiten gezel­lig wat gedronken en een mini-feestje gebouwd. Na een paar glaas­jes vodka kwa­men de ton­gen los en wer­den er inter­na­tionale ‘vieze’ woor­den uit­gewis­seld. Sieska is Rus­sisch voor ‘tiet’ en wordt grap­pig genoeg door veel Russen ook gezegd als ze op de foto gaan. Een soort ‘say cheese’, maar dan anders…

Gis­teren zijn we de dag rustig begonnen. We hebben op ons gemak ont­beten en zijn, toen de tem­per­atuur buiten een beetje draaglijk was gewor­den, een eind gaan wan­de­len. Irkutsk is een mooie, lev­endige stad. Natu­urlijk is het nu met tem­per­a­turen tussen –10 overdag en –30 ‘s nachts niet zo druk op straat, maar ‘s zomers is het beslist een hele gezel­lige boel hier. Overal in de stad lagen dikke lagen sneeuw. Door­dat de tem­per­atuur ‘s win­ters schom­melt, zag je in dwars­doorsnedes van de sneeuw afwis­se­lend witte en gri­jze lagen: vorst en dooi.

Door Irkutsk stroomt een brede riv­ier, de Irkutsk riv­ier genoemd, en hij is werke­lijk prachtig. Erg breed met aan de ran­den grote ijsvlak­tes. Omdat de riv­ier flink stroomt, bevri­est hij zelf niet. Aan het water staan veel stand­beelden. Wat dieper in de stad ligt een groot stadspark waar voorheen altijd een per­ma­nente ker­mis was. Momenteel (dat wil zeggen, ‘s zomers) wordt het park geren­oveerd, maar het was nog steeds prachtig.

Overal in Irkutsk zijn mooie gebouwen gestrooid. Soms tra­di­tionele houten gebouwen met kleur­rijke luiken en beteitst houd­sni­jd­w­erk. Maar ook veel kerk­jes en statige gebouwen. Voor het eerst in Rus­land zag ik ook een ‘echte’ kerk: een kerk naar Ned­er­lands model en niet vol­gens het Rus­sisch Ortho­doxe model.

Na een kop koffie met Rus­sis­che heer­lijkhe­den in de ‘Cof­fee stu­dio’ zijn we samen met Katja (een vriendin van Jane) en haar vriend Pasja gaan schaat­sen op een bevroren stuwmeer. Het was geweldig: schaat­sen in een sprook­jeswin­ter­land­schap. Na afloop zijn we naar huis gegaan en hebben we onder het genoe­gen van vol­doende Vodka nog een hele leuke avond gehad, samen met nog een vriendin van Jane. We hebben erg gelachen en veel inter­es­sante woor­den uitgewisseld…

8 March 2010, 7:01

Russische internationale vrouwendag

Het is nu maandag 8 maart en dat is in Rus­land een nationale feestdag. De afgelopen twee dagen is er al naar­toe geleefd. In Rus­land ken­nen ze geen moed­erdag maar hebben ze inter­na­tionale vrouwendag. Inter­na­tion­aal omdat het ook in Ned­er­land vrouwendag is, maar hier wordt er echt iets mee gedaan. Docen­ten, uni­ver­siteiten, scholen en andere over­hei­dsin­stellin­gen zijn dicht, vanaf zater­dag wordt er overal al aan geref­er­eerd, want ook toen waren al veel scholen dicht en werd er al gefeest. Het is vergelijk­baar met moed­erdag, alleen wordt het hier dan beter gevierd. Vrouwen doen in principe de hele dag geen klus­jes en de man­nen kopen iets voor de vrouwen. Omdat wij de ‘Babuscka’ (oma) van Jane wilden bedanken voor het feit dat ze zo lekker kookt hebben we gis­teren voor haar een roos gekocht. Ze was hele­maal blij en geemo­tion­eerd. Van bli­jd­schap pakte ze me beet en over­welmde me met kussen. Het broertje van Jane (17 jaar) en haar vader (die samen met haar moeder elders woont) zijn al bij de andere oma langs­ge­weest. Toen ze terug kwa­men had­den ze voor Jane, Babushka en mij bloe­men, kaarten en een lief klein ted­dy­beertje meegenomen. Michiel was het er ook wel mee eens dat we dit in Ned­er­land voor ons in ieder geval in gaan voeren. Trouwens, ergens eind feb­ru­ari is er dan natu­urlijk ook inter­na­tionale mannendag.

De afgelopen dagen heb ik Egor (het broertje) nogal zit­ten pla­gen dus ik voelde me erg schuldig. Als uitwissel­ingsstu­dent heeft mijn zus me ooit Lakrisal opges­tu­urd, ontzettend lekker vind ik het, maar die Amerika­nen von­den het zo heftig dat ze ervan moesten huilen. Ik vertelde dit ver­haal aan Egor en zei dat hij natu­urlijk een ‘echte’ man is en niet zo zwak als die Amerika­nen en gaf hem een Lakrisal. Hij vond het ver­schrikke­lijk! Sinds­dien was de deal dat hij ook vor ons iets moest vin­den, hij probeerde het met kwark/ zure room. Uit­er­aard ken­nen we dat en reageer­den niet zoals gewenst. Ver­vol­gens kwam nog een drankje gemaakt van paar­den– en geit­en­melk, het was het beste te omschri­jven als karnemelk met koolzuur. Gis­ter­avond heb ik hem nog her­rin­nerd dat we van­daag vertrekken en net kwam hij met iets aan. Een soort van spek met aan de buitenkant het sterke kruiden, toen ik een hap nam vertrok mijn gezicht volledig, de stand is nu dus 1–1.

We zijn in Irkutsk niet zo druk geweest met posten omdat we ontzettend veel hebben gedaan. Hieron­der volgt nog een korte samen­vat­ting van de eerste dag. Op zater­dag zijn we aangekomen om 04.55 in de ocht­end. We had­den tussen 9:00– 10:00 met Jane afge­spro­ken in een café. Op zich was alles oke in het Hot express cafe (alles behalve de wc’s, maar goed). De zaak was 24 uur per dag open… dat klopte helaas niet hele­maal. Tussen 9:00 en 10:00 was het ges­loten omdat ze alles schoon gin­gen maken. Daar ston­den we dan… –23 graden met onze rugza­kken voor het Hot express Cafe. Gelukkig kwam Jane eraan en waren we snel bij haar apparte­ment. Voor Rus­sis­che maat­staven is het ontzettend luxe. Op zater­dag hebben we verder nog les­gegeven bij Jane op school. het is een soort extra school waar kinderen extra les kun­nen kri­j­gen voor of buiten het nor­male onder­wijs om. Ze geeft privéles en we hebben spel­let­jes gespeeld met de meis­jes. De meis­jes had­den voor vrouwendag alle­maal iets lekkers bij zich voor Jane. Daarna hebben we met een col­lega thee gedronken. Op de een of andere manier vin­den ze ons hier toch heel erg bij­zon­der, ik heb zelfs betaald gekre­gen voor de lessen. Omgerek­end 12 euro, maar voor hier is het een flink bedrag. Het engels is op zich hele­maal cor­rect, maar het Rus­sis­che acc­cent blijf je horen. Voor hen zijn wij natives, al klopt dat natu­urlijk ook niet helemaal.

Na de thee zijn we nog wat gaan rond­lopen in Irkutsk (brrr..) en voegde zich Katja bij ons, een vriendin van Jane die Duits studeert (en het zeer goed spreekt!). We zijn in een soort pit­toresk cafe wat gaan drinken, het was van bin­nen hele­maal beschilderd zodat het eerder een tuin leek. Omdat het van­daag vrouwendag is vier­den ze zater­dag dit al in de kroeg. Alle man­nen (incl. Michiel) moesten een com­pli­ment opnoe­men voor de vrouwen. Verder waren er nog rozen en andere pri­js­jes te win­nen maar de sfeer was geweldig.  ‘s Avonds heeft Jane nog Sushi voor ons gemaakt (ze heeft ook Chi­nees ges­tudeerd en een jaar in Bei­jing gewoont), het was heer­lijk! Omdat we zo vroeg zijn opges­taan zijn Michiel en ik daarna omgevallen en heer­lijk in slaap gevallen. Het was een geweldig begin van onze tijd hier in Irkutsk.

Nu is het tijd om te gaan douchen, want mor­gen zit­ten we weer de hele dag in de trein. Deze keer is de reis tweede klas, dus ik ben benieuwd!


52° 17' N, 104° 19' E
6 March 2010, 13:29

Goed aangekomen in Irkutsk (treinberichten onder)

Even een hele korte post om te laten weten dat we goed zijn aangekomen in Irkutsk en dat de meid bij wie we logeren ontzettend gezel­lig is. Ze is nu suhi aan het maken en we hebben de stad al volop verk­end, en ik heb Engels les gegeven van­daag. Een uit­ge­brei­der ver­haal volgt snel.  Skype hebben we niet op deze com­puter, dus voice­mailt­jes hoor ik later. Als het lukt sluiten we mor­gen onze lap­top aan op het inter­net zodat de posts van de trein kun­nen wor­den geu­pload. (edi: de berichten staan online, foto’s vol­gen snel). Trouwens, was hier van­mor­gen –23.…brrrr…


52° 17' N, 104° 19' E
6 March 2010, 5:00

Minus vierentwintig

Het eerste deel van onze trein­reis van Moskou naar Peking zit erop. Na een onrustige ‘nacht’ van hazenslaap­jes en veel op de klok staren wer­den we om vier uur van­nacht opgeschrikt door de Chi­nese con­duc­teur die zon­der enige waarschuwing onze coupé bin­nen liep en iets mom­pelde dat waarschi­jn­lijk ‘opschi­eten, de trein komt zo’ betek­ende. We waren wat ver­baasd, want onze deur zat op slot en we had­den van onze beleefde Azi­atis­che vrien­den toch zeker wel een klopje op de deur verwacht.

Iets voor vijf uur Irkutsk tijd kwam de trein aan op het sta­tion. Alles was nog donker en ver­laten. Met dank aan een tip van onze host hier wis­ten we ons snel door de kou een warm plaat­sje in een 24-uurs restau­rant tegen­over het sta­tion te bemachti­gen. Een ther­mome­ter annex klok annex nog iets op een gebouw aan het spoor gaf de tem­per­atuur aan: –24 graden. Erg koud. We ware in de trein bij wijze van voor­berei­d­ing al in onze warme kleren gespron­gen, maar op –24 waren we miss­chien toch nog niet hele­maal voor­bereid. Wat vooral opviel was dat onze neus van bin­nen al snel begon te bevriezen!

Het pri­jspeil hier in Irkutsk is duidelijk wat vrien­delijker dan in Moskou. Voor 26 roebel (ongeveer 75 cent) kre­gen we twee warme kop­pen thee. Nog eens 200 roebel (5 euro) hielpen ons aan twee bor­den frites en twee ‘steaks’ van pit­tig (knoflook!) gehakt. Een aan­ge­name afwis­sel­ing met de geïm­pro­viseerde maalti­j­den aan boord van de trein.

Inmid­dels zit­ten we alweer bijna 4 uur in het café. Kaarten zijn we beu, puzze­len ging verve­len en door slaap over­mand begin­nen we het hier bin­nen, de 24 graden warmte ten spijt, toch een beetje koud te kri­j­gen. Het pub­liek hier in het restau­rant is heel divers. Veel types die we in Ned­er­land waarschi­jn­lijk arg­wa­nend zouden ver­mi­j­den: brede man­nen met een schemer­baard en zware bove­n­ar­men. Maar ook wat Azi­atis­chere types. Al bijna net zo lang als wij hier zit­ten, wor­den we door een blonde, niet zo heel erg Rus­sisch uitziende jon­gen vergezeld. Aan een tafeltje naast het onze dood hij de tijd met ver­woede pogin­gen zijn vrien­den nog voor het ocht­end­glo­ren aan de lijn te kri­j­gen. Nie­mand neemt op en hij lijkt zijn lot als een (zeer verveelde) man te dragen.

Hopelijk ont­moeten we bin­nen nu en 60 minuten Jane en brengt ze ons naar een com­fort­a­bel en warm huis, bij voorkeur met een warme douche en schone toi­let. San­i­tair is een stiefkindje, hier in het koude Siberië. Zodra de ocht­end­spits in het restau­rant voor­bij was, begonnen de serveer­sters ijverig het hele etab­lise­ment te schrobben en sop­pen, maar de WC is daar­bij helaas niet aan bod gekomen. Ter illus­tratie: het ding is uit­gevo­erd zon­der bril, op kinder­hoogte en bevat diverse voetafdrukken op de rand. Staan man­nen hier op de plee? Enfin, we wachten af…