Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

De laat­ste dag in Moskou alweer, vanavond stap­pen we op de trein en volgt een radios­tilte van 3,5 dag.  Niets om je ongerust over te maken, ik geloof zelfs dat het voor som­mi­gen goed is om van de web­sitev­er­slav­ing af te komen. Zater­dag komen er dan natu­urlijk in een keer alle posts van de dagen daarvoor.

Van­daag hebben we weinig ingewikkelds gedaan, maar het was mijn favori­ete dag. We begonnen met een bezoek aan het mau­soleum van Lenin. Het bezoek hier­aan is gratis, maar je moet je tassen afgeven en dat kost uit­er­aard wel weer geld (maar voor 1 euro klaag ik niet). Daarna door de metaalde­tec­tor waar ik werd geport: ‘What you have here’ , ‘my wal­let’ … ‘show me’ … ‘okay… what you have here?’ (ter­wijl hij met zijn bliep-bliep stok op mijn andere borst wees)… ‘noth­ing’ (kon me niet herin­neren dat er iets in die zak zat en mijn borsten kon hij toch niet bedoe­len?)… de man keek mij raar aan ‘noth­ing???’ Waarop ik toch maar voelde en met het minis­cule haar­clipje in mijn hand door mocht lopen.  De rode muur van het Krem­lin loopt direct achter het mau­soleum en daarin staan alle­maal namen in marmeren platen met daaron­der rode anjers. Ik heb me nooit eerder gere­aliseerd dat die bloe­men in Rus­land ongeveer gelijk staan aan de voor­ma­lige staatspartij.

Een stukje verder wer­den wij flink gedirigeerd om verder te lopen ter­wijl wij in de donkere trap van het Mau­soleum afdaalden. Op elke hoek een bars kijk­ende sol­daat… en daar lag hij dan… HET lichaam (al zijn daar ook ver­halen over) van Lenin. We wer­den aange­spo­ord  om door te lopen. Wat mij opviel was zijn per­fect gekamde baardje en paarse plek op het hoofd.

Toen we naar buiten liepen vroeg ik me hardop af hoe Lenin was overleden. Wij wis­ten het beide niet en dus heb ik het net opge­zocht. Eerder in zijn leven had iemand geprobeerd Lenin neer te schi­eten, hier­door zat er een kogel in zijn lijf, te dicht bij zijn ruggen­wervel om ver­wi­jderd te kun­nen wor­den. In 1922 kreeg hij zijn eerste beroerte (veroorza­akt door die kogel) en was gedeel­telijk ver­lamd aan de rechter­helft van zijn lichaam. Eind 1922 kreeg hij een tweede beroerte en stapte uit de poli­tiek en het pub­lieke leven. In 1923 kreeg hij een derde beroerte en werd bedlegerig en was niet meer in staat te praten. Dit was 6 jaar nadat hij de rev­o­lu­tie heeft geleid. Ongelofe­lijk, begin jan­u­ari 1924 is hij dan overleden. De doo­d­soorzaak was offi­cieel een vierde beroerte, maar van de 27 dok­toren die hem behan­delden, hebben er maar 8 deze doo­d­soorzaak ondertek­end.  Na zijn dood werd er veel gespeculeerd of hij syfil­lus had: er is na de dood bewijs gevon­den voor het feit dat hij syf­filis had, maar dat had het groot­ste deel van de Rus­sis­che bevolk­ing in die tijd. Er is geen bewijs gevon­den dat de ziekte al zo ver gevorderd was… in ieder geval toch een smeuïg ver­haal over het gebalsemde lijk dat wij hebben gezien.

‘s Mid­dags hebben we een iets min­der lugu­ber uit­stapje gehad. Het leek ons erg leuk om te gaan schaat­sen in Moskou en de groot­ste ijs­baan van Moskou bleek tevens de goed­koop­ste. We zijn naar het beroemde Gorki Park geweest, wat is ontstaan uit samengevoegde tuinen en nu een soort mini attrac­tiepark is gewor­den. In de win­ter zijn alle attrac­ties dicht, maar laten ze de groot­ste lanen onder water lopen en opvriezen om daarmee een ijs­baan te creëren. Super gaaf dus. Het was van­daag aan het dooien en samen met nog 1 stel­letje waren wij daarom de enige die daar rond­schaat­sten. Een geweldige ervar­ing, met zijn tweeën over het ijs omringd door ges­loten attrac­ties en hier en daar mensen die sneeuw aan het opruimen waren. En zelfs de vogels hebben hier een bon­t­jas aan… het zal wel een spe­ci­aal soort zijn maar het lijkt een kraai met een vachtje.

Verder hebben we nog ergens wat lekkers gedronken, en zijn we nog grandioos fout­gelopen, maar daar­door hebben we wel weer heer­lijk gegeten (straat­ten­tje met gepofte aar­dap­pel en ver­schil­lende beleg­soorten). Smikke­len was dat…

Ter­wijl ik dit typ zit Michiel met ons ‘moed­ertje Rus­land’ te com­mu­niceren. Deze dame hoort bij het hos­tel, spreekt geen woord Engels maar heeft een vriend­schap met Michiel. Gis­teren heeft hij via een vertaal-en-uitspreek com­puter een gesprek met haar gevo­erd, ofwel, hij heeft tegen haar gepraat via de com­puter, maar de antwo­or­den snapten we nog steeds niet. Echt grap­pig… en het is zo een lief mens. We had­dden haar eigen­lijk al eind zes­tig geschat, maar nu net vertelde ze ons dat ze pas 45 is… schock­erend om te zien. Die schoonheid verd­wi­jnt dus ook weer snel.

Gis­teren hebben we gevraagd of we in het hos­tel was kon­den doen en dat kon. Ons moed­ertje Rus­land deed de was… alles is goed teruggekomen… maar ze had het ook nog even in de droger gedaan. Daar­door zijn onze spullen nu alle­maal een maatje kleiner, niet slecht… maar wij zijn nog niet meegekrompen. Van­daar dus de sportieve dag.

Nu zit­ten we nog even in het hos­tel, onze tassen staan naast ons en over 2 uur staan we op het sta­tion te wachten op onze trein… en daar houdt het con­tact dan op en nemen we afscheid van Moskou: een geweldige stad.

Nog een paar kleine opval­lend­he­den aan de stad: schone straten, val­lende sneeuw (soms zelfs gegooid om de daken te ont­las­ten), prachtige met­ro­sta­tions, weinig Engels sprek­ende mensen… maar heel erg aardig, veel con­t­role, veel ogen­schi­jn­lijk nut­tige beroepen, meer sociale zek­er­heid, prachtige vrouwen, enorme hakken, sneeuw en mod­der, lekker eten op straat, wodka en prachtige, prachtige gebouwen. Een stad om naar terug te komen, en deze peri­ode is super. Davis­danya Moskou