Vandaag hebben we weinig ingewikkelds gedaan, maar het was mijn favoriete dag. We begonnen met een bezoek aan het mausoleum van Lenin. Het bezoek hieraan is gratis, maar je moet je tassen afgeven en dat kost uiteraard wel weer geld (maar voor 1 euro klaag ik niet). Daarna door de metaaldetector waar ik werd geport: ‘What you have here’ , ‘my wallet’ … ‘show me’ … ‘okay… what you have here?’ (terwijl hij met zijn bliep-bliep stok op mijn andere borst wees)… ‘nothing’ (kon me niet herinneren dat er iets in die zak zat en mijn borsten kon hij toch niet bedoelen?)… de man keek mij raar aan ‘nothing???’ Waarop ik toch maar voelde en met het miniscule haarclipje in mijn hand door mocht lopen.  De rode muur van het Kremlin loopt direct achter het mausoleum en daarin staan allemaal namen in marmeren platen met daaronder rode anjers. Ik heb me nooit eerder gerealiseerd dat die bloemen in Rusland ongeveer gelijk staan aan de voormalige staatspartij.

Een stukje verder werden wij flink gedirigeerd om verder te lopen terwijl wij in de donkere trap van het Mausoleum afdaalden. Op elke hoek een bars kijkende soldaat… en daar lag hij dan… HET lichaam (al zijn daar ook verhalen over) van Lenin. We werden aangespoord  om door te lopen. Wat mij opviel was zijn perfect gekamde baardje en paarse plek op het hoofd.

Toen we naar buiten liepen vroeg ik me hardop af hoe Lenin was overleden. Wij wisten het beide niet en dus heb ik het net opgezocht. Eerder in zijn leven had iemand geprobeerd Lenin neer te schieten, hierdoor zat er een kogel in zijn lijf, te dicht bij zijn ruggenwervel om verwijderd te kunnen worden. In 1922 kreeg hij zijn eerste beroerte (veroorzaakt door die kogel) en was gedeeltelijk verlamd aan de rechterhelft van zijn lichaam. Eind 1922 kreeg hij een tweede beroerte en stapte uit de politiek en het publieke leven. In 1923 kreeg hij een derde beroerte en werd bedlegerig en was niet meer in staat te praten. Dit was 6 jaar nadat hij de revolutie heeft geleid. Ongelofelijk, begin januari 1924 is hij dan overleden. De doodsoorzaak was officieel een vierde beroerte, maar van de 27 doktoren die hem behandelden, hebben er maar 8 deze doodsoorzaak ondertekend.  Na zijn dood werd er veel gespeculeerd of hij syfillus had: er is na de dood bewijs gevonden voor het feit dat hij syffilis had, maar dat had het grootste deel van de Russische bevolking in die tijd. Er is geen bewijs gevonden dat de ziekte al zo ver gevorderd was… in ieder geval toch een smeuïg verhaal over het gebalsemde lijk dat wij hebben gezien.

‘s Middags hebben we een iets minder luguber uitstapje gehad. Het leek ons erg leuk om te gaan schaatsen in Moskou en de grootste ijsbaan van Moskou bleek tevens de goedkoopste. We zijn naar het beroemde Gorki Park geweest, wat is ontstaan uit samengevoegde tuinen en nu een soort mini attractiepark is geworden. In de winter zijn alle attracties dicht, maar laten ze de grootste lanen onder water lopen en opvriezen om daarmee een ijsbaan te creëren. Super gaaf dus. Het was vandaag aan het dooien en samen met nog 1 stelletje waren wij daarom de enige die daar rondschaatsten. Een geweldige ervaring, met zijn tweeën over het ijs omringd door gesloten attracties en hier en daar mensen die sneeuw aan het opruimen waren. En zelfs de vogels hebben hier een bontjas aan… het zal wel een speciaal soort zijn maar het lijkt een kraai met een vachtje.

Verder hebben we nog ergens wat lekkers gedronken, en zijn we nog grandioos foutgelopen, maar daardoor hebben we wel weer heerlijk gegeten (straattentje met gepofte aardappel en verschillende belegsoorten). Smikkelen was dat…

Terwijl ik dit typ zit Michiel met ons ‘moedertje Rusland’ te communiceren. Deze dame hoort bij het hostel, spreekt geen woord Engels maar heeft een vriendschap met Michiel. Gisteren heeft hij via een vertaal-en-uitspreek computer een gesprek met haar gevoerd, ofwel, hij heeft tegen haar gepraat via de computer, maar de antwoorden snapten we nog steeds niet. Echt grappig… en het is zo een lief mens. We haddden haar eigenlijk al eind zestig geschat, maar nu net vertelde ze ons dat ze pas 45 is… schockerend om te zien. Die schoonheid verdwijnt dus ook weer snel.

Gisteren hebben we gevraagd of we in het hostel was konden doen en dat kon. Ons moedertje Rusland deed de was… alles is goed teruggekomen… maar ze had het ook nog even in de droger gedaan. Daardoor zijn onze spullen nu allemaal een maatje kleiner, niet slecht… maar wij zijn nog niet meegekrompen. Vandaar dus de sportieve dag.

Nu zitten we nog even in het hostel, onze tassen staan naast ons en over 2 uur staan we op het station te wachten op onze trein… en daar houdt het contact dan op en nemen we afscheid van Moskou: een geweldige stad.

Nog een paar kleine opvallendheden aan de stad: schone straten, vallende sneeuw (soms zelfs gegooid om de daken te ontlasten), prachtige metrostations, weinig Engels sprekende mensen… maar heel erg aardig, veel controle, veel ogenschijnlijk nuttige beroepen, meer sociale zekerheid, prachtige vrouwen, enorme hakken, sneeuw en modder, lekker eten op straat, wodka en prachtige, prachtige gebouwen. Een stad om naar terug te komen, en deze periode is super. Davisdanya Moskou

Na een korte wandeling over een prachtige brug met een toegangspoort naar het Kremlin, stond ik daar ietwat verbaasd. Om mij heen allemaal moderne gebouwen en niet wat van enig geschiedkundig belang leek! We liepen verder en troffen daar een enorm kanon, genaamd het kanon van de Tsaar. Kanonskogels zo groot als mijn dijbeen! Heel indrukwekkend. Toen openbaarde de wereld van gouden torentjes zich aan ons. We speelden luistervink bij een voorbij lopende groep en kwamen er achter dat de kleuren in de kerk een betekenis hebben. Goud stond voor het goddelijke, groen voor leven en blauw voor de heilige maagd Maria en de onschuld. Vandaar dus al die gouden koepels.

Wat volgde zal ik niet in details beschrijven. Ik kan kort zeggen dat het overweldigend was, prachtig en mooi, maar dat ik voorlopig voldoende iconen en iconostases gezien heb en dat het gebrek aan Engelse bijschriften tot veel speculatie en soms hilariteit leidde.

Na al deze pracht hebben wij simpel bij een metrostation lekkere warme broodjes gekocht en opgepeuzeld. Omdat wij als ‘ervaren metrogangers’ de weg al voldoende kennen zijn wij ‘mondain’ vier haltes verder op zoek gegaan naar een leuk caféetje. Hierbij liepen we nog tegen een marktje aan met mobiele kraampjes waarin alles achter glas lag uitgestald, want koud. Vervolgens genoten van een kopje koffie en heerlijke thee, met wat ik dacht dat een zoet broodje was, maar wat bleek vlees en ui te zijn. Vlak voordat we weer bij het hostel waren, zijn we nog op ontdekking gegaan naar een grote supermarkt ergens in de buurt. Onderweg nog bruistabletten gekocht (ja mam, ik let heus op de vitamientjes!) en flink wat eten ingeslagen voor de treinreis. Zo’n supermarkt geeft een goed beeld van wat men belangrijk vindt: acht schappen alcohol versus een half schap groenten en fruit, veel diepvrees en vlees en twee schappen vol met verschillende soorten olie. Je kunt je voorstellen dat die prachtige Russische vrouwen met zo’n eetpatroon niet al te lang geconserveerd blijven.

Omdat wij ons goed willen aanpassen, hebben we de hele avond aan de wodka gezeten, met als ‘verantwoorde’ avondmaaltijd diepvrieslasagne en blini (pannenkoekjes) met vlees zonder vlees met jam. Zeer onsmakelijk dus eigenlijk.

De was is gedaan, de tickets zijn gehaald: eerst nog inpakken en dan zijn we klaar voor de trein, morgen. Maar eerst gaan we morgen nog Lenin bekijken en zwieren op het ijs in Gorky park. Het leven is best goed in Moskou…

Eerlijk gezegd dachten we dat de man vrijgezel was, maar de vrouwenstem die niet veel later van zijn kamer kwam, verried iets anders. Ze klonk erg jong, zeker 20 jaar jonger dan de man. Na een kwartiertje flarden van hun gesprek (enkel Russisch) te hebben aangehoord, kwam de ontknoping van het verhaal net voor onze nieuwsgierigheid ons te kwaad dreigde te worden. De vrouw stapte naar buiten, even grijs als de man en gekleed in een niet al te sjiek coltruitje. Het stel bleek gewoon een shabby Russisch echtpaar. Of toch niet?

Nadat mevrouw haar lippen zorgvuldig had bewerkt met haar lippenstift, toog ze terug haar kamer in om nog geen vijf minuten later terug te komen. Ze leek wel een tsarina! Getooid met een bontmuts en gehuld in een uiterst elegante bontjas was ze van een lelijk eendje in een… wat oudere zwaan veranderd. De man zag er overigens nog altijd shabby uit.

Waarom dit nou zo typisch Moskous is? Op straat lopen alle vrouwen er als catwalkmodellen bij. Prachtige jassen, duren schoenen, tasjes van designers, het kan niet op. Maar navraag leerde ons dat de meeste van hen helemaal geen geld hebben voor al die luxe. Ze lenen zich vaak een breuk om en goed uit te zien, om een iPhone te kunnen showen en een ‘rijk’ leven te lijken te leiden. Maar thuis is het bittere armoede. Uiterlijk vertoon is hier belangrijk, vooral voor de dames. Want hoe ongelukkig je ook bent, je wilt niet dat anderen dat aan je kunnen zien…

Maar wat misschien nog wel het meest opzienbarende van onze metro-ervaring was, is de enorme souplesse van het ssyteem. De Metro is als een lichaam waarin je op elke plek de hartslag kunt voelen, er zit een strak ritme in en alles volgt dat ritme. De mensen lopen in het ritme van de Metro, de treinstellen arriveren en vertrekken precies op de maat en zelfs in de soms immens lange roltrappen is met wat goede wil het kloppen van het ondergrondse hart te voelen. De Moskovische Metro leeft en is kerngezond.

Een grappig verhaal, ons verteld door twee Nederlandse reizigers die vandaag in ons hostel arriveerden, gaat ook over de metro. Net als in Nederland gebruikt de Metro in Moskou tolpoortjes met chipkaarten. Het systeem werkt alleen volgens een iets andere filosofie. Waar je in Nederland voor dichte poortjes staat, staan in Moskou alle poorten wijd open. In Nederland openen de poorten (met wat geluk) als je er je pasje voor zwaait. In Moskou gaan de poortjes alleen dicht als je niet betaalt. En hoe! De ontwerper van het systeem, beslist een sadist, heeft bedacht dat wanbetalers flink voor gek gezet moeten worden. Ga je een poortje door zonder betalen, zo ervoeren onze Nederlandse medereizigers aan den lijve, dan schiet er op kniehoogte meteen een struikelstang tussen je benen en begint er een opgewekt circusmuziekje te spelen. “Dus jij denkt dat je bijzonder bent en niet hoeft te betalen? Vermaak ons dan maar met wat acrobatiek!”

• Ja = Da
• Nee = Njet
• Alstublieft = Pazjalste
• Dank u wel = Spasiba
• Goedendag = Strazdvoedje
• Hallo = Strazdje
• Tot ziens = Dasvidanja
• Doei = Pakka

Wij gaan er straks nog maar eens even goed op studeren. Vanavond hebben we van wat aardige mensen op een Russisch feestje (geen Wodka, gek genoeg) al wat hulp gekregen. Zoals je kunt zien is Russisch bepaald een tongenbreker en is het goed uitspreken van zelfs de meest eenvoudige woorden al een hele tour…

Gisteren kocht ik op het vliegveld nog snel twee paar herriestoppers en daar heb ik zeker geen spijt van gekregen. De tig-baans weg waaraan ons hostel (vol met aardige mensen, overigens) ligt, maakt de hele dag door een hoop kabaal. Indrukwekkend, zeker als er een politieauto langs scheurt, onderwijl vreemde geluiden producerend; een soort kikker die ‘rabbit’ zegt.

Wat doe je het eerst als je in Moskou bent? Een logische vraag met een logisch antwoord: je geeft toe aan alle clichées en gaat naar het Rode plein. Twee haltes met de oranje metrolijn 6 (‘Kaluzhko-Rizhskaya’) en we waren al een aardig eind in de goede richting. Een fijne wandeling (niet eens zo koud) over de Varvarka straat en daar was het opeens: een inmens indrukwekkende verzameling gebouwen! Eenmaal op het plein werden we overdonderd door de grootsheid; en niet te vergeten ook door het gevoel ‘in een foto beland te zijn’. Heel bijzonder.

De grote rode muur van het Kremlin valt meteen op. Je kunt hem gewoon niet missen. Daarna valt je oog weer meteen op St. Basil basiliek. Zo kleurig en… ongewoon. Na een wandeling over het plein en een bezoek aan Gum hebben we de basiliek bezichtigd. Met een list (een oude studentenpas van ondergetekende) konden we de kerken met korting bekijken. Wat we zagen was totaal anders dan verwacht: onder een dak bevinden zich 10 kapellen, op de bordjes optimistisch als ‘kerken’ aangeduid. Elke kapel bood onderdak aan uitgebreide verzamelingen iconen. Bovendien had elk kapelletje ook zijn eigen ‘geheime’ ruimte waarin alle mystieke rituelen plaatsgevonden zullen hebben. Och, en koud dat het er was!

Op het Rode plein stond overigens een ijsbaan, gesponsord door Gum. Een enorme baan waarop de happy-few van Moskou uitgebreid plezier en aandacht hadden. Na een bezoekje aan Gum — een warenhuis / shopping mall waar de Bijenkorf een armzalig marktkraampje bij is — begrepen we de schaal van de ijsbaan beter. Gum is enorm! Het gebouw bestaat uit drie klassieke passages, elk drie verdiepingen hoog, verbonden door gangen en luchtbruggen en overkapt met een indrukwekkend glazen dak. In Gum zijn alle grote, dure merken vertegenwoordigd. Wat een pracht en praal!

Een gids, staand op een trapje bij de ijsbaan, kon niet voorkomen dat we meeluisterden toen hij vertelde over Gum nu en vroeger: ooit was Gum een warenhuis dat voor iedereen toegankelijk had. De spullen waren voor eenieder betaalbaar, maar de keus was minimaal. Nu kun je het zo gek niet bedenken of Gum verkoopt het, maar er is amper een Moskoviet die het kan betalen…

En het Kremlin? Daar zijn we niet meer naar binnen gegaan. We waren het wandelen al aardig moe en overdonderd door alle indrukken. Wat een eerste reisdag! Onderweg terug naar het hostel hebben we nog wat inkopen gedaan bij een supermarkt en kwamen we, door een navigatiefoutje, per ongeluk op het drukke metrostation tegenover het Kremlin terecht. We leerden daar dat in Moskou mensen direct zijn en schaamteloos duwen om in de metro te komen. Alsof je door een vloedgolf wordt overspoeld!

Vanavond gaan we naar Marina, de dame bij wie we oorspronkelijk zouden overnachten. Ze geeft een feestje en wij komen het opwarmen Ik denk niet dat we het laat maken, maar het avontuur lonkt…

Verder is de helft van ons hostel van de Ikea, we voelen ons er dus al erg thuis. Net hebbenw e het wachtwoord vna het draadloze itnernet achterhaald waardoor we nu heerlijk op ons kamertje zitten te typen. Over wat we nu allemaal gedaan hebben vandaag schrijft Michiel vast nog wel iets leuks.… Iki ga nu eerst weer even lekker douchen.

Toen we uit de metro kwamen was ik direct volledig onder de indruk, wat een prachtige gebouwen.  We hadden eigenlijk iets meer oost blok stijl verwacht met mooie gebouwen die niet zijn onderhouden maar de 200 meter naar het Hostel waren oogverblindend. Het Hostel is erg schattig, we hebben een mini kamer (er staat een 2 pers. bed in en een tafeltje en stoel). Verder is er een mini keuken met een waterkoker (thee !!!) en drie douches en 3 wc’s op de gang. Net nog even zonder rugzakken naar buiten om wat te drinken te kopen en te kijken of er winkels zijn. Geweldig, op 50 meter een 24 uurs winkel met fatsoenlijke prijzen, dus we hebben wat lekkers ingeslagen. Michiel zit op dit moment met een Russich studerende Amerikaan te praten, echt een soort van huiskamersfeer. Ik voel me plakkerig, maar moe en voldaan, mis de wasmachine nu al…

Een zeer wijs neefje (Otto) vergeleek vandaaag op reis gaan met avontuur, ik ben het helemaal met hem eens. We zijn op reis gegaan en het avontuur is nu echt begonnen. De stress is al op Heathrow van mij af gegleden en voorlopig hoe ik hem niet terug.  Heerlijk genieten en onderdompelen in Rusland… te beginnen met Moskou (morgen wordt er wodka gehaald!)