Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

55° 2' N, 82° 56' E
5 March 2010, 4:00

Midden in de nacht

Het voelt alsof ik mid­den in de nacht ben opges­taan, omdat ik niet kon slapen. Raar, want op een bepaalde manier is het ook inder­daad zo laat. Inmid­dels zijn we met de trein Novosi­birsk gepasseerd en het is nu dus 4 uur later dan in Moskou. Het hele ritme van de trein is alleen afgestemd op Mosk­ouse tijd en dus is het nu pas 5 voor tien en tegelijk­er­tijd mid­den in de nacht.

Enfin, ik kan dus niet slapen. Buiten is het erg koud. Er staan ijs­bloe­men aan de bin­nenkant van onze dubbele beglaz­ing. Een klein ther­mome­tertje dat we aan de bin­nenkant van het raam hebben gezet is nu half aan het glas vast­gevroren. Hij geeft op het moment –14  graden aan. Geen idee hoe koud het buiten is, maar onze stop in Novosi­birsk leerde wel dat het zeker geen pic­nick­weer is…

Dit stuk van de trein­reis is ook wat min­der com­fort­a­bel. Sind een uurtje wiebelt en schokt de trein veel meer. Waarschi­jn­lijk komt het door de kou. Toch is het zo nu en dan een beetje griezelig hoe de wagon zichzelf lijkt te willen los­rukken van die dwin­gende locomotief.

Ik heb van­daag voor Judica een vis gevan­gen. Of ten­min­ste, zo voelde het. Een man op het sta­tion van Bal­abinsk verkocht gerookte vis­sen en Judica wilde er heel graag een. Com­mu­ni­catie ver­liep via Roebels. 100r voor een vis. De man wilde me eigen­lijk een andere vis verkopen, een­tje die al was schoonge­maakt en gerookt, maar ik – met mijn domme kop – vond de intakte exem­plaren die min of meer voor de show aan zijn kar­retje hin­gen mooier. Dat kwam me op een tamelijk intieme sessie met de inge­wan­den van het sparteldier te staan. Omdat we door een med­ereiziger (voorheen nog nooit gezien, overi­gens) wer­den gewaarschuwd voor dit soort ver­snaperin­gen, hebben we de vis gekookt in heet water van de samovar. We hebben alle­bei nog geen buikkram­pen, dus het was vast alle­maal niet zo erg als de man zei.

Mijn thee is inmid­dels al wat afgekoeld. De duct-tape die we om het oor van onze alu­minium mokken hebben gewikkeld helpt om ze wat hanteer­baarder te maken. Zo maar in mijn een­tje een toost uit­bren­gen op de laat­ste treindag, mor­gen. Mor­ge­navond, heel laat (over ongeveer 26 uur) arriv­eren we in Irkutsk en stap­pen we uit voor twee nachten. Benieuwd hoe dat zal zijn.

Verder heb ik Canasta geleerd te spe­len. De eerste pot­jes ver­liepen wat stroef en het koste me dan ook nogal wat zelf­be­heers­ing om de kaarten niet in de rondte te smi­jten. Na wat oefen­ing gaat het al beter. Heel ontspan­nend alle­maal. De kadans, niets anders hoeven dan zit­ten en zo nu en dan een praatje maken. Toch denk ik dat een week op de trein miss­chien wat teveel van het goede zou zijn. Een paar van onze med­ereizigers doen dat. Miss­chien spreken we ze later nog eens om te zien hoe het was. Nu keer ik voor­lopig nog even terug naar het mid­den van de nacht en laat ik me door mijn kop hete kamil­lethee in slaap sussen…

michieldewit | Tags: , ,
Posted in Transmongolie Express (Deel 1) | No Comments »


55° 2' N, 82° 56' E
4 March 2010, 4:44

Treinbenen, vis en stomende afvoer

17. Buiten was het zo koud, dat er stoom uit de gootsteen kwam

De titel is miss­chien wat cryp­tisch, maar het zijn alle­maal din­gen die je meemaakt in de trein. Ik vroeg me af of er ook zoi­ets bestaat als ‘trein­be­nen’. Als je een bepalde tijd op zee hebt doorge­bracht kun je toch ook zee­mans­be­nen kri­j­gen? Als dat ook geldt voor de trein hebben wij onze trein­be­nen lang en breed gekre­gen. Op zich is het niet zo ingewikkeld of nodig, je kunt je goed vaqsthouden, het enige moment dat trein­be­nen ecth nodig zijn is bij een toi­let­be­zoek… Je schudt anders zo heen en weer :)

Ander­half uur gele­den zijn we gestopt in Bal­abinsk en waren er weer verkop­ers. We zaten mid­den in een aflev­er­ing ‘Rome’ en ik had weinig zin om naar buiten te gaan in de kou. Michiel is snel in zijn schoe­nen gespron­gen en heeft foto’s gemaakt. Bij een van de vorige stops had­den de ‘Aus­traliers’ een gerookte vis gekocht. Mij leek het ook wel wat maar uitein­delijk moesten we de trein in zon­der vis. Op dit sta­tion liepen er weer mensen rond met gerookte vis. Na wat zwaai aan­wi­jzin­gen van achter het raam heeft Michiel een vis gekocht. Hij was er zo blij mee dat hij Vic­tor de Vis wel kon zoe­nen (zie foto!). Toen we terug waren in de trein kwam er opeens vanuit het niets (nog niet eerder gezien) een enorme Rus aan die ons waarschuwde voor de vis, eten op eigen risico. Ik was in al mijn ent­hou­si­asme uit­er­aard niet te stu­iten. We lieten de beste ‘oer’mensen in onze omgev­ing (de Australiers/ Zwe­den) eraan ruiken en zij zei­den dat het geen kwaad kon. Hij was koud gerookt en nog steeds bevroren, bij tem­per­a­turen van –15 kan het ook bijna niet anders. Michiel heeft daarna als een echte ‘sur­vivor man’ de vis opengesne­den en… er zat gewoon nog kavi­aar in. Omdat we de waarschuwing niet volledig in de wind wilden slaan hebben we de stukken vis nog ‘gekookt’ met water uit de samovar. Al met al een smake­lijke maaltijd. Om hele­maal zeker te zijn dat er niets aan bac­te­rien bli­jft leven hebben we er nog wat wod­kaachter­aan gegooid. Ach, mor­gen­nacht stap­pen we weer uit.

Van­mid­dag schreef ik over de douche die niet afliep, ik denk dat de afvoer bevroren was. Net als in Ned­er­land eindin­gen de afvo­er­sys­te­men van deze trein ook gewoon op het spoor. Op dit moment is het buiten zo koud dat als je naar de wc gaat of gewoon de was­bak gebruikt en de kraan uitzet er een stoom­wolk uit de afvoer komt. Zoi­ets heb ik nog nooit gezien en het ver­baasd me dan ook. Geweldig, het lijkt wel alsof we gewoon in een andere tijd leven.

juutsel | Tags: , ,
Posted in Transmongolie Express (Deel 1) | No Comments »


58° 49' N, 56° 35' E
4 March 2010, 4:41

On the train

10. Embleem van de trein

De tweede dag in de trein, we hebben er al een behoor­lijke rit opzit­ten maar het verveelt nog steeds niet. Eigen­lijk had ik erg­erns gedacht dat je het snel zat zou zijn en je opges­loten zou voe­len, maar niets is min­der waar. Op een of andere manier ervaar ik het al een grote luxe om met de trein te reizen. Voor­dat we vertrokken waren er veel Russen die zich afvroe­gen waarom we in vre­desnaam voor de trein kozen. Je kan toch net zo goed vliegen. Zij zouden er alles aan doen om Rus­sis­che treinen te ver­mi­j­den. Nu zit­ten we strikt gespro­ken in een Chi­nese trein, maar dat is voor het ver­haal even niet belan­grijk. In een vlieg­tuig zit je opge­propt met meestal toch een min­i­mum van hon­derd mensen, vaak zit je naast iemand die je niet kent en er soms ongrewen­ste gewoontes op na houdt. Hier in de trein heb je je eigen coupe en als je con­tact wilt kan dat…maar je voelt je niet ver­plicht en als je zin hebt in rust trek je je gewoon terug (goed dat is de luxe van een eerste klas coupé).

Zo is Michiel nu met wat mensen uit onze wagon wat eten in de restau­ratie ter­wijl ik net heb gedouched en nu geniet van de rust. Nog zo een voordeel, de douche. Het is een hand­douche en stelt miss­chien niet zo veel voor, maar het zorgt er wel voor dat ik me waneer ik wil heer­lijk op kan fris­sen. Om daar even op door te gaan, het water liep niet niet weg en ons bad­kamertje staat blank. Nu zie ik net het deurtje op slot gaan (we delen de douche met de chi­nese trein­beambte) en vol­gens mij is hij het prob­leem aan het oplossen. Er klinkt in ieder geval een hoop geplons).  Het uitzicht is een derde punt waar ik zo van geniet, ook al is het uitzicht met name wit (sneeuw) met veel berken­bosjes, het is erg rust­gevend om naar te kijken en geeft ook een beter beeld van de afs­tand. Ik zou zeggen, als het kan kies ik deze trein boven vliegen.

Hoe is het verder?  Heer­lijk rustig en ontspan­nen hebben wij ook hier al ons dagelijkse ritme weten te vin­den. Won­der boven won­der doet het stop­con­tact het op dit moment wel, zodat de lap­top weer vol opge­laden is en ik me tij­dens het typen van dit bericht niet hoef te haas­ten. Het lijkt te maken te hebben met hoeveel stroom er verder gebruikt wordt aan boord. De willekeur van welk stop­con­tact het nu wel of niet doet is ons nog niet hele­maal duidelijk, maar we zijn blij met elk beetje stroom.

Gis­teren hebben we nog wat kleine eet en dink din­gen op de kop getikt en heer­lijk gegeten in de restau­ratie.  Michiel zei net tegen onze Amerikaanse reisgenoot dat hij het eigen­lijk wel jam­mer vond dat we niet in een keer door­gaan. Waar er in Moskou druk was om van alles te bezoeken is dit een soort van oase, je hoeft niets te bezoeken maar je rijdt er wel langs en eht is zoooo ontspan­nen. Er valt dan ook niet zoveel te vertellen, de foto’s die later wor­den toegevoegd zullen meer zeggen over hoe het hier is. Bij elke stop gaan we even naar buiten (behalve de stops mid­den in de nacht).

Gis­teren wer­den we bij de eerste stop bestormd dor huisvrouwen die hun eten aan ons willen verkopen, leek mij wel wat, maar voor­dat Michiel over­tu­igd was moesten we alweer nar bin­nen. Als er een stop van 20 minuten gep­land staat betek­end dat eigen­lijk dat je ongeveer 8 minuten uit de trein mag voor­dat haastig gebaard wordt dat je er weer in moet. Ver­vol­gens staan we dan nog bijna een kwartier stil voor vertrek.

Een uurtje gele­den hebben we een stop gehad in Omsk, een relatief grote stad en … geen huisvrouwen op het per­ron. Hier wer­den de kolen aange­vuld. Alle ver­warm­ing in de trein is op kolen gestookt. Voor mij was dat wel raar om te zien, ik ben het hele­maal niet gewend dat er ook maar iets op kolen gaat. Om de zoveel stops wordt er dan met een mini trac­tor met aan­hang­wa­gen langs alle trein­deuren gere­den. Op de wagen staan twee man­nen die kolenkits vullen en aangeven. De trein­beambte leegt deze dan in een hok. Het vuur voor de ver­warm­ing is de hele tijd aan het bran­den enmoet natu­urlijk om de zoveel tijd wor­den aange­vuld. Ik moet eerlijk beken­nen dat ik nog niet vol­doende onder­scheid kan zien tussen Chinezen om te zien of wij nu 1 of 2 man­nen in onze wagon hebben. Ze dra­gen beide uni­forms en ik heb nog geen zin met ze gewis­seld, zie ze alleen langslopen af en toe. Het zijn er vol­gens mij twee, anders kri­j­gen ze hele­maal geen rust want bij elk sta­tion moeten ze bij de deur staan. Lijkt me wel raar, als je het groot­ste gedeelte van de tijd op de trein doorbrengt.

Wat eigen­lijk nog raarder is zijn te tijjd­szones, lokale tijd is om en nabij half 4, Moskou tijd is half 1 en in Ned­er­land is het nu iets over half 11. De jet­lag is moelijk te voorkomen, maar we proberen toch het ritme elke dag een beetje op te schuiven. Dat betekent… bijna vier uur… tijd voor een bakje noo­dles. De trein raast verder… en ik geniet.

juutsel | Tags: , , ,
Posted in Transmongolie Express (Deel 1) | No Comments »

2 March 2010, 22:30

De trein rijdt

6. Van alle gemakken voorzien

De laat­ste post was net voor­dat we naar het sta­tion gin­gen. Nu is het 23.13 Moscow tijd (de trein kent alleen Moscow tijd) en we rij­den door een donker land­schap met veel sneeuw. Het was nog een gedoe, met de metro ging alles goed, er was ons alleen verteld dat er twee tre­in­sta­tions waren bij het metro sta­tion. Toen we boven kwa­men wis­ten we dan ook niet zeker waar we heen moesten en het cyril­lisch hielp niet. We vroe­gen een voor­bi­j­ganger of dit het goede sta­tion was, het antwo­ord luidde ‘da’. Goed, dat hebben we gered, en een­maal bin­nen wer­den we nog min­der wijs. De eerste vrouw achter een loket wilde niet helpen. Mijn stress­niveau was enorm geste­gen en ik rende bijna rond als kip zon­der kop. Michiel hield het hoofd koel. Bij het andere loket was de vrouw vrien­delijk genoeg om ons in Rus­sisch te vertellen dat we door moesten lopen en ze wees een richt­ing op. Uit­er­aard liepen we eerst ver­keerd en kon­den geen spoor vin­den. Terug en de andere kant op. Het rare was dat je het gebouw weer uit moest lopen en dat de sporen ongeveer 100 meter verder waren. Michiel had tegen die tijd goed door waar we heen moesten en lei­dde mij recht­streeks naar het spoor. Daar stond de trein met bij elke deur een Chi­nese  conducteur/ treinbe­di­ende. Op naar wagon 9. Daar aangekomen keek ‘onze’ treinbe­di­ende moeil­ijk naar onze tick­ets. Wij hebben 2 boek­jes gekre­gen, 1 met de trein tick­ets naar Irkutsk en Ulaan Baa­tor en een met de tick­ets van Ulaan Baa­tor naar Bei­jing. Direct vroeg hij met gebaren of we naar Ulaan Baa­tor gin­gen. Nee, was het antwo­ord Irkutsk. Er werd iemand anders bijge­haald en ik werd met de min­uut onrustiger. Na over­leg mochten we in ieder geval de trein in, ein­delijk. We wer­den naar onze coupé gewezen en kon­den de grote rugza­kken neerzetten. We waren ver­bi­js­terd, wat een luxe coupé! Als je bin­nenkomt aan de rechterkant twee banken/ bed­den die ook kun­nen wor­den opgeklapt. In het mid­den een tafelte (met ther­moskan) en tegen­over de banken in de hoek bij het raam nog een grote zit­stoel. Michiel zit nu opgekruld in die stoel foto’s te maken.

Verder is er links na de deur direct een ondiepe kast met een paar haak­jes en… de deur naar de ‘bad­kamer’.
Een klein hokje met een kraan en een hand­douche, het water loopt dan via het putje weg. Er is een grote bagageruimte in een vak boven de gang, daar zit­ten onze rugza­kken in en onder de zit­stoel en het onder­ste bed is vol­doende ruimte om onze reis­tas­jes met kled­ing en al het eten neer te leggen. Verder hebben we heer­lijk ste­vige kussens, kraakheldere witte lak­ens en zelfs bed­lam­p­jes. Overal lijkt aan gedacht, we hebben de optie voor schemer­licht en gewoon TL licht en zelfs een stop­con­tact. Er zijn gordi­jn­t­jes en zelfs een uitk­lap­baar mini trap­petje om op het boven­ste bed te komen. Beide bed­den hebben een mini rekje/netje waar je een aan­tal spullen bin­nen hand­bereik kunt houden. Het enige nadeel is dat we de ver­warm­ing niet uit kun­nen zetten en dat het hier bloed­heet is. Oh.. en de wc’s hebben geen wc papier, maar ook daar waren we op voorbereid.

Nadat we een beetje waren bijgekomen van de stress hebben we onze spullen uit­gepakt en zijn op onder­zoek uit­ge­gaan. Aan de twee uitein­den van onze wagon zit­ten de toi­let­ten en er is een samovar voor warm water. We zijn de ver­schil­lende rij­tu­igen doorgelopen en hebben gezien dat de samovars op kolen wor­den gestookt, hier en daar liggen in de tussen­stukken zakken met kolen. Het is duidelijk een Chi­nese trein, ik had al begrepen dat die wat luxer waren maar we kun­nen geen enkel teken lezen wat ergens staat genoemd. De wag­ons lijken op elkaar, afgezien van de coupe’s die ook voor vier per­so­nen zijn. Een paar wagon’s verder is de restau­ratie wagen. Hier hebben ze kaarten met Rus­sis­che menu’s en het ziet er niet al te duur uit. De menu’s zijn enorm, maar ik heb al eerder begrepen dat hoewel de menu’s veel lijken vaak de helft van het aan­bod niet beschik­baar is. We hebben lekker warm water gehaald en thee gezet (super dat we die meehebben).

De bed­den zijn nu opge­maakt, overdag doe je er een hoes over­heen zodat je gewoon op de onder­ste bank kunt zit­ten. De trein rijdt en wij hebben eigen­lijk een mini eigen huiskamertje. Hier zit­ten we dan met een lekker kopje thee te geni­eten van het feit dat we zon­der zelf iets te doen reizen, het voelt nu alsof we echt een sto­ere reis doen, Moskou was een soort van ste­den­trip en opwarmer, de trein rijdt en wij gaan mee, op naar Siberië.

juutsel | Posted in Transmongolie Express (Deel 1) | No Comments »