Enfin, ik kan dus niet slapen. Buiten is het erg koud. Er staan ijsbloemen aan de binnenkant van onze dubbele beglazing. Een klein thermometertje dat we aan de binnenkant van het raam hebben gezet is nu half aan het glas vastgevroren. Hij geeft op het moment –14  graden aan. Geen idee hoe koud het buiten is, maar onze stop in Novosibirsk leerde wel dat het zeker geen picnickweer is…

Dit stuk van de treinreis is ook wat minder comfortabel. Sind een uurtje wiebelt en schokt de trein veel meer. Waarschijnlijk komt het door de kou. Toch is het zo nu en dan een beetje griezelig hoe de wagon zichzelf lijkt te willen losrukken van die dwingende locomotief.

Ik heb vandaag voor Judica een vis gevangen. Of tenminste, zo voelde het. Een man op het station van Balabinsk verkocht gerookte vissen en Judica wilde er heel graag een. Communicatie verliep via Roebels. 100r voor een vis. De man wilde me eigenlijk een andere vis verkopen, eentje die al was schoongemaakt en gerookt, maar ik – met mijn domme kop – vond de intakte exemplaren die min of meer voor de show aan zijn karretje hingen mooier. Dat kwam me op een tamelijk intieme sessie met de ingewanden van het sparteldier te staan. Omdat we door een medereiziger (voorheen nog nooit gezien, overigens) werden gewaarschuwd voor dit soort versnaperingen, hebben we de vis gekookt in heet water van de samovar. We hebben allebei nog geen buikkrampen, dus het was vast allemaal niet zo erg als de man zei.

Mijn thee is inmiddels al wat afgekoeld. De duct-tape die we om het oor van onze aluminium mokken hebben gewikkeld helpt om ze wat hanteerbaarder te maken. Zo maar in mijn eentje een toost uitbrengen op de laatste treindag, morgen. Morgenavond, heel laat (over ongeveer 26 uur) arriveren we in Irkutsk en stappen we uit voor twee nachten. Benieuwd hoe dat zal zijn.

Verder heb ik Canasta geleerd te spelen. De eerste potjes verliepen wat stroef en het koste me dan ook nogal wat zelfbeheersing om de kaarten niet in de rondte te smijten. Na wat oefening gaat het al beter. Heel ontspannend allemaal. De kadans, niets anders hoeven dan zitten en zo nu en dan een praatje maken. Toch denk ik dat een week op de trein misschien wat teveel van het goede zou zijn. Een paar van onze medereizigers doen dat. Misschien spreken we ze later nog eens om te zien hoe het was. Nu keer ik voorlopig nog even terug naar het midden van de nacht en laat ik me door mijn kop hete kamillethee in slaap sussen…

Anderhalf uur geleden zijn we gestopt in Balabinsk en waren er weer verkopers. We zaten midden in een aflevering ‘Rome’ en ik had weinig zin om naar buiten te gaan in de kou. Michiel is snel in zijn schoenen gesprongen en heeft foto’s gemaakt. Bij een van de vorige stops hadden de ‘Australiers’ een gerookte vis gekocht. Mij leek het ook wel wat maar uiteindelijk moesten we de trein in zonder vis. Op dit station liepen er weer mensen rond met gerookte vis. Na wat zwaai aanwijzingen van achter het raam heeft Michiel een vis gekocht. Hij was er zo blij mee dat hij Victor de Vis wel kon zoenen (zie foto!). Toen we terug waren in de trein kwam er opeens vanuit het niets (nog niet eerder gezien) een enorme Rus aan die ons waarschuwde voor de vis, eten op eigen risico. Ik was in al mijn enthousiasme uiteraard niet te stuiten. We lieten de beste ‘oer’mensen in onze omgeving (de Australiers/ Zweden) eraan ruiken en zij zeiden dat het geen kwaad kon. Hij was koud gerookt en nog steeds bevroren, bij temperaturen van –15 kan het ook bijna niet anders. Michiel heeft daarna als een echte ‘survivor man’ de vis opengesneden en… er zat gewoon nog kaviaar in. Omdat we de waarschuwing niet volledig in de wind wilden slaan hebben we de stukken vis nog ‘gekookt’ met water uit de samovar. Al met al een smakelijke maaltijd. Om helemaal zeker te zijn dat er niets aan bacterien blijft leven hebben we er nog wat wodkaachteraan gegooid. Ach, morgennacht stappen we weer uit.

Vanmiddag schreef ik over de douche die niet afliep, ik denk dat de afvoer bevroren was. Net als in Nederland eindingen de afvoersystemen van deze trein ook gewoon op het spoor. Op dit moment is het buiten zo koud dat als je naar de wc gaat of gewoon de wasbak gebruikt en de kraan uitzet er een stoomwolk uit de afvoer komt. Zoiets heb ik nog nooit gezien en het verbaasd me dan ook. Geweldig, het lijkt wel alsof we gewoon in een andere tijd leven.

Zo is Michiel nu met wat mensen uit onze wagon wat eten in de restauratie terwijl ik net heb gedouched en nu geniet van de rust. Nog zo een voordeel, de douche. Het is een handdouche en stelt misschien niet zo veel voor, maar het zorgt er wel voor dat ik me waneer ik wil heerlijk op kan frissen. Om daar even op door te gaan, het water liep niet niet weg en ons badkamertje staat blank. Nu zie ik net het deurtje op slot gaan (we delen de douche met de chinese treinbeambte) en volgens mij is hij het probleem aan het oplossen. Er klinkt in ieder geval een hoop geplons).  Het uitzicht is een derde punt waar ik zo van geniet, ook al is het uitzicht met name wit (sneeuw) met veel berkenbosjes, het is erg rustgevend om naar te kijken en geeft ook een beter beeld van de afstand. Ik zou zeggen, als het kan kies ik deze trein boven vliegen.

Hoe is het verder?  Heerlijk rustig en ontspannen hebben wij ook hier al ons dagelijkse ritme weten te vinden. Wonder boven wonder doet het stopcontact het op dit moment wel, zodat de laptop weer vol opgeladen is en ik me tijdens het typen van dit bericht niet hoef te haasten. Het lijkt te maken te hebben met hoeveel stroom er verder gebruikt wordt aan boord. De willekeur van welk stopcontact het nu wel of niet doet is ons nog niet helemaal duidelijk, maar we zijn blij met elk beetje stroom.

Gisteren hebben we nog wat kleine eet en dink dingen op de kop getikt en heerlijk gegeten in de restauratie.  Michiel zei net tegen onze Amerikaanse reisgenoot dat hij het eigenlijk wel jammer vond dat we niet in een keer doorgaan. Waar er in Moskou druk was om van alles te bezoeken is dit een soort van oase, je hoeft niets te bezoeken maar je rijdt er wel langs en eht is zoooo ontspannen. Er valt dan ook niet zoveel te vertellen, de foto’s die later worden toegevoegd zullen meer zeggen over hoe het hier is. Bij elke stop gaan we even naar buiten (behalve de stops midden in de nacht).

Gisteren werden we bij de eerste stop bestormd dor huisvrouwen die hun eten aan ons willen verkopen, leek mij wel wat, maar voordat Michiel overtuigd was moesten we alweer nar binnen. Als er een stop van 20 minuten gepland staat betekend dat eigenlijk dat je ongeveer 8 minuten uit de trein mag voordat haastig gebaard wordt dat je er weer in moet. Vervolgens staan we dan nog bijna een kwartier stil voor vertrek.

Een uurtje geleden hebben we een stop gehad in Omsk, een relatief grote stad en … geen huisvrouwen op het perron. Hier werden de kolen aangevuld. Alle verwarming in de trein is op kolen gestookt. Voor mij was dat wel raar om te zien, ik ben het helemaal niet gewend dat er ook maar iets op kolen gaat. Om de zoveel stops wordt er dan met een mini tractor met aanhangwagen langs alle treindeuren gereden. Op de wagen staan twee mannen die kolenkits vullen en aangeven. De treinbeambte leegt deze dan in een hok. Het vuur voor de verwarming is de hele tijd aan het branden enmoet natuurlijk om de zoveel tijd worden aangevuld. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet voldoende onderscheid kan zien tussen Chinezen om te zien of wij nu 1 of 2 mannen in onze wagon hebben. Ze dragen beide uniforms en ik heb nog geen zin met ze gewisseld, zie ze alleen langslopen af en toe. Het zijn er volgens mij twee, anders krijgen ze helemaal geen rust want bij elk station moeten ze bij de deur staan. Lijkt me wel raar, als je het grootste gedeelte van de tijd op de trein doorbrengt.

Wat eigenlijk nog raarder is zijn te tijjdszones, lokale tijd is om en nabij half 4, Moskou tijd is half 1 en in Nederland is het nu iets over half 11. De jetlag is moelijk te voorkomen, maar we proberen toch het ritme elke dag een beetje op te schuiven. Dat betekent… bijna vier uur… tijd voor een bakje noodles. De trein raast verder… en ik geniet.

Verder is er links na de deur direct een ondiepe kast met een paar haakjes en… de deur naar de ‘badkamer’.
Een klein hokje met een kraan en een handdouche, het water loopt dan via het putje weg. Er is een grote bagageruimte in een vak boven de gang, daar zitten onze rugzakken in en onder de zitstoel en het onderste bed is voldoende ruimte om onze reistasjes met kleding en al het eten neer te leggen. Verder hebben we heerlijk stevige kussens, kraakheldere witte lakens en zelfs bedlampjes. Overal lijkt aan gedacht, we hebben de optie voor schemerlicht en gewoon TL licht en zelfs een stopcontact. Er zijn gordijntjes en zelfs een uitklapbaar mini trappetje om op het bovenste bed te komen. Beide bedden hebben een mini rekje/netje waar je een aantal spullen binnen handbereik kunt houden. Het enige nadeel is dat we de verwarming niet uit kunnen zetten en dat het hier bloedheet is. Oh.. en de wc’s hebben geen wc papier, maar ook daar waren we op voorbereid.

Nadat we een beetje waren bijgekomen van de stress hebben we onze spullen uitgepakt en zijn op onderzoek uitgegaan. Aan de twee uiteinden van onze wagon zitten de toiletten en er is een samovar voor warm water. We zijn de verschillende rijtuigen doorgelopen en hebben gezien dat de samovars op kolen worden gestookt, hier en daar liggen in de tussenstukken zakken met kolen. Het is duidelijk een Chinese trein, ik had al begrepen dat die wat luxer waren maar we kunnen geen enkel teken lezen wat ergens staat genoemd. De wagons lijken op elkaar, afgezien van de coupe’s die ook voor vier personen zijn. Een paar wagon’s verder is de restauratie wagen. Hier hebben ze kaarten met Russische menu’s en het ziet er niet al te duur uit. De menu’s zijn enorm, maar ik heb al eerder begrepen dat hoewel de menu’s veel lijken vaak de helft van het aanbod niet beschikbaar is. We hebben lekker warm water gehaald en thee gezet (super dat we die meehebben).

De bedden zijn nu opgemaakt, overdag doe je er een hoes overheen zodat je gewoon op de onderste bank kunt zitten. De trein rijdt en wij hebben eigenlijk een mini eigen huiskamertje. Hier zitten we dan met een lekker kopje thee te genieten van het feit dat we zonder zelf iets te doen reizen, het voelt nu alsof we echt een stoere reis doen, Moskou was een soort van stedentrip en opwarmer, de trein rijdt en wij gaan mee, op naar Siberië.