Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


18° 47' N, 98° 59' E
28 May 2010, 12:54

Zoo Zoo

22. Pas maar op straks springt'ie

Een dagje in de dier­en­tuin is altijd leuk. Hier in Chi­ang Mai hebben ze ook flink hun best gedaan de dieren zich thuis te laten voelen.

Het was weer eens heer­lijk weer en we begonnen met een ritje winkel­cen­trum omdat Michiel spijt had van het ver­taal­com­put­ertje. Helaas kon het wel geruild wor­den maar geen geld terug en wat kun­nen wij nu kopen bij een boekhan­del wat we makke­lijk mee kun­nen nemen. We hebben een paar keer heel zielig gekeken en toen kon het wel. Uitein­delijk hebben wij dus het geld terug en kon­den we naar de dierentuin.

De spe­cialiteit van deze dier­en­tuin bestaat uit een groot onder­wa­ter aquar­ium waar je doorheen kunt lopen, een ‘snow­dome’ waarin het koud is en panda’s leven en een ‘adven­ture zone’ waar je zoals in een safari langs de dieren kon rij­den. Uit­er­aard waaren bij de adven­ture zone gevaar­lijke dieren zoals geiten, reeën etc. Wij hebben geen van deze span­nende din­gen gedaan maar zijn drie uur lang rondgelopen en hebben ons ver­baasd over de brede fauna van Azïe. Hier­bij hebben we de nieuwe cam­era flink gebruikt.

Over een kwartier wor­den we opge­haald om anar Bangkok te gaan en mor­gen zullen we de foto’s uploaden.


18° 47' N, 98° 59' E
28 May 2010, 3:53

Op naar Bangkok

7. Vlakbij de tempel

Som­mige mensen zouden zeggen dat we ons er de laat­ste dagen wat makke­lijk  van af hebben gemaakt. Het feit is dat we echt hele­maal niets hebben gedaan. Afgezien van een spo­radis­che mas­sage en wat rond­lopen op mark­t­jes beston­den de afgelopen twee dagen uit: boekje lezen, aan web­site knut­se­len (nog niet af), eten en series kijken.

Van­daag staat er weer wat actie op het pro­gramma. Michiel wilde graag naar de dier­en­tuin en met de nieuwe cam­era gaan wij eens kijken wat er voor moois rondloopt.

Gis­teren hebben we de cam­era op kun­nen halen en…hij is geweldig. We hebben zelfs nog kort­ing gekre­gen en een gratis geheugenkaartje.
Bedankt voor diege­nen die mij voor mijn ver­jaardag hier­mee hebben gespon­sord en ik ga erva­nuit dat we zo nog meer geweldige foto’skunnen maken. Tij­dens het eten hebben we ons ver­baasd over alle ver­schil­lende func­ties en zelfs bij nacht nog wat leuke foto’s gemaakt. Van­daag komt de grote test, foto’s bij daglicht.

Vanavond vertrekken we met de nacht­bus naar Bangkok waar we mor­gen in de vroegte aankomen. Ik denk niet dat we lang in de stad bli­jven, maar om naar de eilan­den te komen zullen we er toch heen moeten. Geen zor­gen, mor­gen zullen we weer posten en de onrusten zijn bijna over. Zelfs Min­BuZa heeft het reisad­vies van fase 6 naar fase 4 bijgesteld.

Nu eerst maar weer eens alle tassen inpakken.


18° 54' N, 98° 57' E
25 May 2010, 17:00

Tijgeritis

41. Happy shot on bike

tij·ger de; m –s groot, kat­achtig roofdier met gestreepte huid

Grote dieren, roofdier… gevaar­lijk. Dat is af te lei­den uit de boven­staande defin­i­tie van het woord ‘tijger’. Van­daag hebben we besloten het lot te tarten en met ze te gaan knuffe­len. Het begon zo. We hebben weeer eens een brom­mer gehu­urd, het bli­jft toch een favoriet ver­vo­ersmid­del. We dachten als we het linksri­j­den over­leven dan hebben we genoeg karma om ook met tijgers te kun­nen knuffe­len en alle lede­maten te behouden. Op naar het ‘Tiger Kingdom’.

Hier kun je (tegen fikse betal­ing) bij tijgers in de kooi. Ze hebben vier cat­e­gorieen tijgers; kle­in­ste, klein, medium en groot. Het kiezen wat je wilde doen voelde meer aan als een bestelling bij een fast­food­keten. Michiel vond knuffe­len met de allerkle­in­sten (1 maand) meer dan genoeg ter­wijl ik ging voor de ‘combo’ (super­size kort­ing) van allerkle­in­sten, klein en groot. Bij de grote zou dan ook nog een fotograaf vol­gen om alles vast te leggen.

Op naar de kle­in­sten dus, wat een schat­jes zeg. Ze had­den nog blauwe ogen en slapen het groot­ste gedeelte van de dag. Ik had verwacht dat ze heel erg zacht aan zouden voe­len maar het voelde echt aan zoals menig knuffeldier op de ker­mis. De regels zijn sim­pel, niet optillen en niet mee spe­len. Niet dat de beestjes niet mogen spe­len maar als ze het nu aan­leren is het moeil­ijk om ze duidelijk te maken dat het niet meer kan als ze met een speelse duw een mens omverduwen.

We hebben geknuffeld, gekroeld, veel foto’s gemaakt en ons ver­baasd. Hoe groot die beestjes eigen­lijk al zijn, dat ze zo op kat­ten lijken, de grootte van de poten en de geur. Die klein­t­jes ruiken echt lekker!

Na vijf­tien minuten was onze tijd op en ging ik verder naar de kleine tijgers (ongeveer 3 maan­den). Wat een ver­schil. Nog steeds heel erg lui en moe, maar al zoveel groter. Ze hebben echt al tijger­am­bities en zijn een stuk speelser, al moet je oplet­ten. De kop en voor­poten mochten echt niet meer wor­den aanger­aakt, maar toch bli­jven ze geweldig. Net alsof je Simba met strepen in het echt zit te aaien. SUPER!

Als laat­ste dan nog de grote tijgers. Hoewel ik voor menig ding bang ben was ik hele­maal niet angstig om nu in de kooi te stap­pen. Samen met een fotograaf en trainer op naar de grote jonkies (na 2–2,5 jaar wor­den ze overge­plaatst dus ze zijn bijna altijd jong). Die zijn ook heel erg rustig, en nieuws­gierig. Graag had ik een bal­letje aan een stok met elastiekje gehad, maar ik vrees dat de tanden er korte met­ten mee maken. De foto­sessie (zo voelde het een beetje) was ontzettend gaaf. De fotograag sprake dan wel weinig Engels maar had humor en lol in zijn werk. Michiel keek van buiten het hek nog toe.

Er kwam ook een andere man voor zo een soort­gelijke sessie, maar die was na 2 minuten weer buiten. Blijk­baar toch te eng. Hoe het komt dat ik ze niet eng vind? Geen idee, maar ik heb er van­daag wel veel lol van gehad. Een cd’tje met 80 foto’s werd ons uit­gereikt en maken het hele­maal onvergetelijk.

‘s Mid­dags hebben we nog wat rondgere­den, geschuild oor de regen en zijn nog even langs de winkel gere­den van mijn cam­era. Gelukkig maar want er was iets met de bestelling en helaas is hij er pas over­mor­gen, nog een dagje extra wachten dus. We liggen nu op bed, uit­ge­blust maar wat een gave ervar­ing om met die welp­jes te knuffe­len. Geniet van de foto’s.


18° 47' N, 98° 60' E
24 May 2010, 18:01

24 Chiang Mei

De 24e mei­dag in Chi­ang Mai is tamelijk onop­val­lend gebleven. Deze dag had met ons bij aan­vang al geen grote plan­nen en is bij een aan­ge­name kabbel­ing gebleven. Geen com­motie, opwind­ing of andere heftige emoties. Eerder een aan­ge­naam ont­bijt (op een vertrouwde plek en pas rond lunchtijd), een een­voudige stadswan­del­ing, een tamelijk zachtzin­nige Thaise mas­sage voor Michiel en een uurtje nagels peuteren voor Judica.

Het hoofde­ven­e­ment van de dag was toch eigen­lijk wel het shop­pen op de ‘night mar­ket’. Van­mid­dag hebben we wel een beetje geshopt, maar dat mag geen naam hebben. De voor­naam­ste opbrengst was een boek voor onder­getek­ende: sinds mijn eBook reader stuk is, moet ik noodged­won­gen weer mijn heil zoeken bij het gedrukte woord.

De night mar­ket is een dagelijks spek­takel dat zich aan een lange weg vol hotels en andere grote gebouwen afspeelt. Een straat gelardeerd met fil­ialen van Burger King, McDon­alds, Sub­ways en Häa­gen Dasz. Langs hon­der­den meters weg staan kraam­p­jes waarin vooral t-shirts, bijoux en snuis­ter­i­jen verkocht wor­den. We zijn inmid­dels terug op de hotelka­mer met een plas­tic zak vol met klein­oden. Het was erg gezel­lig, dat keute­len en slen­teren ter­wijl de ene verkoper na de andere je met een paar inges­tudeerde Ned­er­landse (!) zin­net­jes probeert te ver­lei­den tot de aankoop van uit zeep gesne­den bloe­men, tuk-tuks gemaakt van bierb­lik­jes, gekopieerde cd’s en houten puzzels. En na zo’n onop­val­lende dag, die aan het einde ervan aan­voelt als een dag hard werken, is het goed rusten. En het vooruitzicht op een dagje met de motor­fi­ets en aan­mechtige tijger­welpen maakt dat de oog­jes waarschi­jn­lijk makke­lijk achter de droom­luiken zullen verd­wi­j­nen. Op naar de 25e!


18° 48' N, 98° 40' E
23 May 2010, 18:06

Seu (kopen) in Chiang Mai

Van­daag een dagje geshopt. We moesten nodig op zoek naar een nieuwe cam­era en hebben de meest geweldige cam­era gevon­den (Olym­pus mju tough 8010).  Hij werkt tot 10 meter onder water, is tot 2 meter bestendig tegen vallen en heeft nog veel meer kleine leuke func­ties (bijv. het tikke tegen de cam­era kan de functie/ stand veran­deren). Het enige nadeel is dat het 2010 model niet voor­ra­dig was en dat we die graag wilden omdat het 2009 model niet com­pat­i­ble is met de SD kaart­jes die in de com­puter passen.
We hebben hem besteld en aan­be­taald en hij komt woens­dag bin­nen. Super leuk dus, maar nog even geduld.

Michiel heeft de afgelopen week helaas zijn ebookreader zien doo­dgaan. ergens niet goed ingepakt en het scherm is intern gebro­ken oftewel het hele ding is onbruik­baar. Flink balen aangezien hij mid­den in een span­nend boek zat en we ze beide erg veel gebruiken.
Van­daag gin­gen we dus ook op zoek naar een nieuwe ebook reader maar helaas hebben we die niet kun­nen vin­den. Michiel flink in mineur. De hele dag rond­lopen in winkels waar ze van alles aan elec­tro­n­is­che gad­gets verkopen (Michiel houdt nu een­maal van din­gen met een stekker) en dan nog niets kopen waarmee je de rest van de avond kunt spelen.

Na de 3e shop­ping mall (het is hier net Amerika) liep ik rond met Michiel met een sip gezicht. Hij was zelfs bijna van plan een goed­kope cam­era te kopen maar dat heb ik kun­nen afraden.
Een winkeltje verder had­den ze geweldige ver­taal­com­put­ert­jes. Iets wat we ergens nog ver­ant­wo­ord kun­nen noe­men (het ding kan 13 ver­schil­lende talen waaron­der Thai, Maleis, Spaans en por­tugees) en of het nu de twee meis­jes waren die het verkochten of het appa­raat zelf? De uitkomst was het­zelfde; een grote glim­lach op Michiel zijn gezicht.

Ter­wijl ik dit typ ligt Michiel naast me op bed. Al 3 uur lang is hij in de weer met zijn nieuwe ver­taal­com­put­ertje en zo blij als een kind. Het ding ver­taald als je het woord intypt en spreekt het des­gewenst ook nog voor je uit. Ook kun je je eigen stem opne­men om het te vergelijken met de uit­spraak.
Woor­den die ik langs hoorde komen waren onder andere: Okapi (tja je weet maar nooit) poepchi­nees, schaats en andere in het Thai die ik nog niet ken. Vanaf mor­gen kun­nen we ons in elke sit­u­atie red­den met het computertje.


18° 47' N, 98° 60' E
22 May 2010, 16:37

Busmoe

“U maakt een prachtige rit van de voor­ma­lige hoofd­stad van het Lao rijk naar de voor­ma­lige hoofd­stad van Siam. Bij de grens aangekomen wordt u met een slow­boat naar de overkant gevo­erd, alwaar een com­fort­a­bele mini-bus u zal opwachten. Een reis die garant staat voor een dag fan­tastisch touren.” Enfin, zo had onze tocht van Luang Pra­bang (Laos) naar Chi­ang Mai (Thai­land) in de boek­jes kun­nen staan. In werke­lijkheid was de reis niet alleen mooi, maar vooral ook vermoeiend.

We vertrokken gis­ter­avond om kwart over zes vanaf het reis­bu­reau en kwa­men van­daag om kwart over 5 aan bij ons hotel in Chi­ang Mai. Dat zijn 23 uur in de bus, tuk-tuk, slow­boat en mini-van. Judica heeft gelukkig van­nacht goed kun­nen slapen in de — overi­gens zeer com­fort­a­bele — VIP bus naar de Thaise grens. Mijn nacht was wat langer, helaas.

Overi­gens had­den we van­nacht voor het eerst pech met een bus. Bus­pech, wel te ver­staan. Een van de ban­den was ken­nelijk lek ger­aakt en moest in het holst van de nacht wor­den ver­van­gen. Ik werd wakker toen ik merkte dat de bus op een krik gezet werd en er na een paar keer pom­pen vanaf kukelde. Wat er pre­cies mis ging weet ik niet, maar het duurde de ‘tech­nici’ 2 uur om de band ver­van­gen te kri­j­gen. Amateurs…

Ook bij de Lao-Thaise grens hebben we ons kostelijk kun­nen ver­maken: onze bus bleek tot het bussta­tion te rij­den, ter­wijl we met een boot moesten over­steken naar Thai­land. De dien­sten van een tuk-tuk waren dus nodig om ons bij het water te kri­j­gen. Een gren­spost aan het water is een vreemde aan­gele­gen­heid, zeker op de manier waarop men dat in deze regio­nen aan­pakt. Niks grote, indruk­wekkende gebouwen, niks slag­bomen. Gewoon een klein loketje en een bootje dat niet vertrekt zon­der goed­keur­ing van de beamten. Zo sim­pel kan een grensover­gang ook zijn. In Thai­land aangekomen wer­den onze visa afgestem­peld en waren we toch erg blij dat we die al van tevoren geregeld had­den: andere reizigers moesten hun visa aan de grens aan­vra­gen en kre­gen er maar een voor 15 dagen, ter­wijl wij 60 dagen mogen blijven.

De ven­ti­la­tor boven ons hotelbed draait nu op volle touren. We zijn maar gewoon voor het hotel gegaan waar onze mini-van ons heeft afgezet. We had­den best wat kun­nen gaan shop­pen, maar eerlijk gezegd waren we daar te moe voor en kon­den we voor de prijs van 250 baht (€6,15) waarschi­jn­lijk niet veel beters kri­j­gen. Want: we hebben hier een ruime kamer, zwem­bad, draad­loos Inter­net en een baliejuf die een paar woord­jes Ned­er­lands spreekt. Zo opval­lend hoeveel meer moeite men hier doet om gastvrij te zijn en touris­ten een beetje te paaien. Het ziet er dan ook naar uit dat we hier veel plezier zullen beleven.