Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Zo… daar zit­ten we dan. Onze billen uit te rusten na een lange (maar geweldige) dag op de brommer.

Van­mor­gen uit­gecheckt uit het hotel en naar de garage waar de brom­mers gestald ston­den. Na wat oefe­nen zaten de grote rugza­kken goed vast.
Daarna de tour door de ‘jun­gle van Saigon’. Zon­der kaart, met aan­wi­jzin­gen van Chuong en uit­er­aard ver­keerd gere­den. Ons nieuw gekochte kom­pas (de mini kom­pas­jes zijn helaas al alle­maal stuk) hielp goed want we moesten gewoon noordelijk gaan. Na 1,5 uur rij­den waren we ein­delijk in iets meer lan­delijke omgev­ing en was het hoog tijd voor een stop.

Die brom­mers zijn geweldig, maar je kri­jgt er echt een houten kont van. Na het afstap­pen trilden onze han­den nog even door. De man van de winkel leek soort van vereerd dat wij er waren. Na de drankjes nog even naar toi­let (Mon­golie stijl) en Michiel stond al bij de brom­mer. Hij had de kaart op mijn brom­mer gelegd en ik heb het niet gezien ben opgestapt en we zijn weg­gere­den. Na 7 km kwa­men we erachter dat we de kaart kwi­jt­waren. Flink wat gescholden toen, maar omge­keerd en gelukkig had de man van het kraampje/ winkeltje hem gevon­den. Dus weer verder onderweg.

Ander­half uur later nog een stop, we zijn gewoon in één keer goed gere­den, dus dat was een mee­valler. We waren nog geen 10 minuten onder­weg na deze stop of het begon te spet­teren. Na kort over­leg besloten we door te rij­den, 300 meter verder swton­den we echter onder een afdakje te schuilen want de wolken waren open gebro­ken boven ons hoofd. Na drie kwartier zijn we weer verder gere­den en hele­maal gemakke­lijk aangekomen op de plaats van plan­ning. Mijn tank was onde­tussen leeg en nadat we waren ingecheckt in een hotel gin­gen we op zoek naar een tankstation.

We reden en ik zei nog, vol­gens mij is de tank leeg waarop mijn brom­mertje er direct mee ophield en ik voor een pomp tot stil­stand kwam. Goed geregeld… want onder­weg tanken is moeil­ijker omdat de tank onder het zadel zit en de rugzak op het zadel zit vastgesnoerd.

Onze brom­mert­jes houden slechts 4 liter en we hebben daar van­daag bijna 150 km mee gere­den (vol­gens Michiels reken­werk). Met ver­schil­lende tussen­stops en de stad uitri­j­den hebben we daar 6– 6,5 uur over gedaan. Het lijkt langzaam maar het voelde maar als 4 uur. Is op zich redelijk want de snel­hei­d­slim­iet is 50 en zelfs dat rij­den we de helft van de tijd niet.

We hebben lokaal nog wat gegeten en waren de enige blanken die we hebben gezien. We merken hier wel echt hoe aardig Viet­name­sen zijn. Als er geen toeris­ten zijn klam­pen ze je niet con­stant aan en willen ze je niet alles verkopen. Ze vin­den het schit­terend als je hun ‘hello’met een hello of ‘Xin Chao’ beantwoord.

Vlak bij het hotel hebben we nog iets gedronken wat groen was en smaakte naar een soort van com­bi­natie tussen vanille vla en een spe­ciale vrucht. Erg lekker, maar ook erg vreemd.

Engels spreken is ook niet meer gebruike­lijk, ik heb vanavond een hand­doek moeten mimen. Niet moeil­ijk zou je denken, maar zelf het ‘point it’ foto­boekje was niet vol­doende (was echt een plaatje van een hand­doek, klein, maar wel een hand­d­doek). Ik heb Michiel maar gevraagd om wc papier te halen .

We gaan vanavond vroeg naar bed om zo de buien van mor­gen­mid­dag voor te zijn. Ik heb er echt zin in, we zijn ein­delijk de stad uit en weg van de toeris­ten, real Viet­nam… here we are. Broem broem, vol gas vooruit.