Een ochtend lang hebben Judica en ik achter de computer gezeten en in Excel vernuftige berekeningen uitgevoerd. De conclusie was gematigd positief: het gaat nog goed, maar we zitten niet zo goed in de slappe was als gehoopt. Gelukkig is een ochtend lang budgetteren op je hotelkamer een hele goedkope activiteit, dus onze eerste besparing was alweer gerealiseerd.

Zonder lunch – alleen het prima ontbijt van ons hotel had onze magen weten te bereiken – lieten we ons beneden in de lobby verleiden tot een derde motorritje. De prijs verbaasde ons: voor 3 dollar mochten de motorscooters de rest van de middag gebruiken; een van de fietsen zat nota bene nog vol met benzine. Een interessante rit volgde. Judica had nog nooit op een semi-automaat gereden en moest in het begin behoorlijk wennen. Ik was al gewend van het vorige ritje in Hoi An. Een ander probleem was het gebrek van een goede wegenkaart. Maar gewapend met wat herinneringen van de tocht met de easy-riders kwamen we toch een heel eind. Zo’n 40 kilometer Vietnamese wegen maakten we soldaat. Mooi en erg inspirerend.

Een van de vragen die zich voordeed, terwijl kassen en valleien aan ons voorbij trokken, was hoe lang we nog in Vietnam zouden willen blijven. Volgens onze oorspronkelijke plannen zou het einde onderhand in zicht moeten zijn, maar een afzakkertje naar Saigon ligt nog in het verschiet en ook Hué wilden we nog eens aandoen. Lang puzzelen (ook dat is een goedkope bezigheid) volgde, met als uiteindelijke conclusie: we moeten maar wat langer in Zuid-Oost Azië blijven. Het wordt waarschijnlijk een maandje langer. Anders missen we gewoonweg teveel van al het goede. En ach, het leven is hier ook zo goedkoop! Nog maar even zien waar we die maand vandaan gaan toveren (want tijd is nu eenmaal niet te koop), maar in het kader van ons doel vooral te leren flexibeler in het leven te staan, is dit zeker een goede les. We gaan nog niet naar huis, nog lang niet!

Na de tempel sprongen we weer achterop om de echte tour te beginnen. Wat een adembenemend landschap. Dalat is groot geworden in de tijd van de Fransen hier. Die hebben (volgens Mr. Hong) de Vietnamesen geleerd om bepaalde groenten etc. te verbouwen. We hebben zoveel verschillende dingen gezien, bloemkool, bloemen (in plastic kassen, geleerd van een NL-er), thee, bananen, koffie, kool, erwten, mango’s en nog veel meer. Da Lat voorziet het zuiden van Vietnam dus van de broodnodige vitamines.

We stopten kort voor een foto en even later was het tijd voor een wandeling. De gids bleven (lekker relaxed) beneden terwijl wij een heuvel/ berg opklommen voor het uitzicht. Het was een van de bergen geweest waarop de Amerikanen jaren terug hun radarsystemen hadden neergezet en het was dan ook een flinke klim. Helemaal boven was het uitzicht prachtig en kwamen we ook de andere toeristen tegen die vandaag met hun motorgids dezelfde route reden. Het voordeel van met de motor gaan is dat je zelf kunt bepalen hoe lang je ergens blijft. Er is geen gids die zegt, over 20 miunten vertrekt de bus. Dus hebben we het heerlijk rustig aangedaan en lekker gekeken wat we wilden.

Na de klim en afdaling was het heerlijk om gereden te worden. Ik reed met Mr. Hong voorop, een vriendelijke Vietnamees die goed Engels sprak. De weg ging over bergen wat dus veel smalle en kronkelige weggetjes betekend maar toch was het heerlijk ontspannen. Elke bocht veranderde het uitzicht en hoewel we dezelfde route ook met een toeristenbus hadden kunnen doen beleef je het meer als je de wind in je haren voelt en de geur kunt opsnuiven.

Een paar kilometer verder stopten we langs de weg om te kijken hoe koffiebonen groeien. Super interessant en grappig om te zien dat het eigenlijk rode besjes zijn. Er zijn verschillende soorten en die staan gewoon naast elkaar, met allemaal diepe kuilen om water in op te slaan. We wilden verderrijden maar de motor van Mr. Long had helaas een lekke band. Dan maar een stukje lopen (bergaf godzijdank want ik heb geen voeten om te lopen) en na 1,5 kilometer was daar alweer een shop waar de band binnen 20 minuten was geplakt.

Op naar de waterval. Onderweg vroeg ik Mr. Hong of er ook lemon tree’s waren. Ik vertelde hem van het liedje Lemon tree van Fools Garden wat ik vroeger altijd met mijn zus zong. Wilde graag een foto van een echte citroen boom. Hij kende het liedje en we hebben op de motor hardop gezongen, met de wind in de haren. Prompt stopte hij de motor en zei dat er een kleine lemon tree stond. Daar is natuurlijk een foto van gemaakt maar omdat hij bij iemand in de tuin stond konden we niet dichtbij genoeg komen om de kleine citroentjes te fotograferen.

Bij de waterval aangekomen konden we verder klauteren. Over grote rotsen heen klommen we naar beneden om de waterval van onder te bekijken (oké er waren ook kleine bruggetjes, soms wat leuningen en in steen uitgehakte treden om het pad aan te geven, maar dat maakt het verhaal niet sappiger). We hebben prachtige foto’s gemaakt van de waterval. Omdat het gisteren zoveel geregend heeft was de stroming en hoeveelheid water meer dan normaal. We konden zelfs tot aan de voet van de waterval lopen. Omdat we anders natgeworden waren zijn we niet tot onder de waterval gelopen maar het had gekunt. Overal sproeide het water en de lucht was vol met spetters, heerlijk verkoelend. We zijn nog wat verder geklommen en hebben er de tijd voor genomen. Het voelde half als een jungle tocht, met boomwortels die in Nederland gerust voor stammen zouden kunnen doorgaan, lianen, kleine watertjes en heel veel groen.

Weer boven aangekomen bij onze gidsen werden we naar het restaurantje geleid waar we heerlijk hebben gelunchd. Voor 1,70 (euro) pp hebben we wel 10 verschillende gerechten geproefd en hebben de tafel gedeeld met onze gidsen. Wat een feestmaal. Het was zoveel dat we uiteindelijk vanavond alleen maar ananas als diner ophebben.

De middag was al vergevorderd en er stonden nog 3 bezoeken op het programma. Als eerste de zijdefabriek waar we van rups tot tafelkleed hebben kunnen zien. Voor mij niet de eerste keer maar het blijft bijzonder om te zien hoe gemakkelijk zijde te verkrijgen is van rupsen.

Onze camera laat ondertussen de laatste stuiptrekkingen. Michiel heeft in de afgelopen maand het lieve ding een paar keer laten vallen en de accu houdt het nu niet eens meer 1 dag vol. De camera hangt nu al met duck tape aan elkaar en we vrezen voor zijn leven. Helaas zijn er van na de zijdefabriek geen foto’s meer. We gaan snel op zoek naar een nieuwe camera, maar Vietnam blijkt niet het beste land te zijn om te gaan shoppen.

Verder op de terugweg zijn we nog gestopt bij een distilleerderij van de lokale rijstwijn, ook wel bekend als ‘happy water’. Dit was eigenlijk een grote grap. Het was een boerderij met ergens achter de varkensstal een drietal ketels waar van rijst wijn werd gemaakt. Voor 1 kilo rijst krijg je 1 liter wijn. Je hebt dan ook nog de eerste, tweede en derde distilaat waarbij het alcohol percentage steeds iets meer zakt. We hebben geproefd van de tweede distilaat en het was eigenlijk ontzettend lekker. Een combinatie of tussenvorm van tequila en wodka. Michiel durfde het zelfs aan om te zeggen dat hij het lekkerder vond dan wodka (sorry Jane).

Terug naar Da Lat waar we als laatste het hotel met de naam ‘Crazy house’ hebben bezocht. Dit hotel is een architectonisch hoogstandje en doet mensen denken aan Gaudi in Barcelona (zijn we beide nog nooit geweest, maar dat het maf is geloven we). Het was een soort sprookjesbos meets Eftelinghotel. De kamers hadden allemaal thema’s maar waren eigenlijk klein en oncomfortabel. Ook niet echt handig als je daar blijft slapen dat je altijd de kamer leeg moet ruimen voor de toeristen. De trappetjes en nisjes waren erg leuk. Onderaan was een soort tuin gecreeerd met stenen paddestoelen en kleine stenen kringetjes om op te zitten. Het waren vast prachtige foto’s geworden maar we gaan misschien nog voor jullie op zoek naar wat online foto’s zodat jullie iig kunnen zien waar we geweest zijn.

De trip was hierna over en we werden op ons verzoek afgezet op de markt. Het was zo geweldig en ze hebben ons zeker overtuigd dat we dit eigenlijk nog meer moeten doen omdat je het land anders ziet. Helaas is ons budget niet toereikend om een langere trip met de motor te maken maar zelfs deze ene dag zullen we niet snel meer vergeten.

Wind in de haren, flink wat PK onder je kont, goed gezelschap en het land aan je voeten. I’m free…. easy rider.

Moe en brak kwamen we in Nha Trang, een prachtige badplaats – maar zee hadden we al genoeg genoten. Een snel ontbijt en wat foto’s op de boulevard waren alles wat we ons in de korte transfertijd konden permitteren. Nog zeven uur (zit)bus volgden. Die tijdsduur viel ons wat tegen: op de kaart was het slechts een klein stukje, zo’n 200km, maar de vele kronkelwegen langs de kust en later omhoog richting de hoogvlakte waarop Da Lat ligt maakten dat 30 km/u al heel vlot was voor de bus. Overigens werden we ook nog twee keer ergens gestald om wat te drinken en te lunchen, uiteraard bij vrienden van de busmaatschappij. Zo gaat dat. Overigens geen verkeerde lunch en en passant kregen we nog een paar mooie Cham torent (vanaf een afstandje) te zien.

Omdat we vooraf geen hotel hadden geboekt, was onze eerste prioriteit vanmiddag (zo’n 3 uur naar het middaguur) om een goedkope slaapplaats te vinden. Gelukkig stonden de hoteleigenaars elkaar te verdringen bij de kleine lading touristen die onze bus uitspuugde. Een dametje riep “7 dollar for a room” en dat klonk precies goed. Na wat onderhandelen kregen we er voor een dollar nog een ontbijt bij. Ze liep met ons mee naar het hotel — “Long Binh”, geen idee wat dat nu weer betekent – en toonde ons de kamer… met 6 slaapplaatsen! Verbaasd vroegen we haar naar het misverstand: we hadden een privékamer geboekt, geen slaapzaal! Een tweede dametje schoot te hulp en beloofde ons dat we de kamer voor onszelf zouden hebben. Het is hier niet al te druk, dus dat leek redelijk.

Daarna op zoek naar wat te eten. We troffen op straat een ‘easy rider’, een motorrijder die tours verzorgt. Onder het genoegen van een drankje op een klein terras lieten we ons verleiden tot het boeken van een dagtour voor morgen. Hij had ladingen foto’s en aanbevelingsbrieven (ook in het Nederlands) en wist ons zo te overtuigen. 35 dollar leek een redelijke prijs voor een dagje weg met twee gidsen. Heel benieuwd.

Onderwijl was het begonnen te hozen. Bruin water overspoelde de straten en veranderden het wegdek in een snelstromende rivier. Heel extreem en volgens onze toekomstige gids (Hong genaamd, als in ‘Hong Kong’) ook tamelijk uitzondelijk voor de tijd van het jaar. Het regenseizoen begint pas later. Inmiddels ligt Judica (voor de zekerheid) al onder de klamboe in een van de 3 tweepersoonsbedden en maak ik me klaar om hetzelfde te doen. Eerst nog even naar het balkon om dit verhaaltje online te zetten; want dat is nu eenmaal de enige plek waar we draadloos Internet hebben. Het is even wennen, weg uit de luxe en in de drup van Da Lat…