Het is ongelofelijk hoe moe we beide zijn, dus we doen het heerlijk rustig aan.

Vandaag was dan de bedoeling om de motorfietsen te verkopen. Van de dame bij de receptie kregen we de straat door waar de meeste motorbike shops (het heet hier een motorbike) zaten. Wij op onze brommers erheen. We werden erg telerugesteld, vanwege de Saigonese nummerplaten was het hoogste bod wat we kregen 3,5 miljoen dong (175 dollar).

We hadden juist gehoopt dat het in een grotere stad makkelijker zou zijn om ze voor een goede prijs te verkopen…
Omdat de motorbikes vies waren hebben we ze nog laten wassen en even naar de accu laten kijken van Michiel, helaas, die is er niet echt beter op geworden.

Het idee was om dan maar ergens in een toeristenstraat in een kroeg te gaan zitten met de brommers voor de deur met briefjes erop. Alleen hadden we geen papier. Op zoek naar papier kwamen we in gesprek met een NL meisje die vrienden had die ze misschien wilde kopen. We hadden zelf bedacht om 450 dollar voor beide te vragen (in Saigon hadden we ze voor $420 kunnen terug verkopen). Ze hapten toe aangezien ze naar Saigon zouden rijden en zij ze daar ook konden verkopen. We hadden de prijs al genoemd, dus konden niet opeens omhoog gaan.
De heren hadden nog nooit een brommer gereden en vonden het net zo spannend als wij twee weken geleden. Uiteindelijk hebben we afgesproken samen te gaan eten zodat wij Sylvia nog even uit konden zwaaien.

We zijn nu net terug van het etentje, het was ontzettend gezellig en we hebben er dus $450 voor gekregen. We waren bang dat we het in dong betaald zouden krijgen (op zich erg logisch) en waren aangenaam verrast met de dollars omdat we die in alle landen om kunnen wisselen.

De zelfstandigheid en flexibiliteit zijn we nu de brommers verkocht zijn kwijt maar ook de verantwoordelijkheid en dat is ook wel weer fijn. Morgen nog een dagje relaxen in Hue en een bus naar Savanhakhet (Laos) boeken en dan gaan we weer op pad. Wat zijn we toch een mazzelaars!

Vandaag is mijn verjaardag en ondanks dat ik zo ver van huis ben was het geweldig om zoveel lieve sms jes,donaties, e-cards en berichtjes te ontvangen. Hartverwarmend dat jullie zo meeleven en meedenken.

Het blijft toch een beetje raar om je verjaardag in het buitenland te vieren. Op een of andere manier voelt het niet echt. In Nederland heb ik meestal het geluk dat mijn verjaardag met een groot feest eindigt (koninginnenacht).

Morgen is ook hier een nationale feestdag. Het is 35 jaar geleden dat het zuiden werd ‘bevrijd’. Waarbij bevrijd betekend dat ze ook communistisch zijn geworden en de oorlog hebben verloren. Geen idee hoe ze dat gaan vieren maar we zullen het wel merken.

Allereeerst werd ik trouwens verwend met twee paar nieuwe oorbellen, zelf uitgezocht maar elegant en simpel.Verder zijn we van Dong Ha terug gereden naar Hue. Het was ongeveer 70 km dus we waren er al om half elf. Het is een grotere stad met meer kans om de brommers fatsoenlijk te verkopen.
De laatste keer in Hoi An hebben we een leuke Nederlandse meid ontmoet (psychologe, doet ons erg denken aan Michelle). Die had voor ons al een hotel geboekt zodat we direct konden inchecken.

We zijn met zijn drieen op de brommers naar een strand in de buuurt gereden, het was uitgestorven en heerlijk rustig. Dus hebben we wat in de zee gedobberd en uitgerust.

Als verjaardagsdiner zijn we naar een Italiaan geweest waar ze helaas geen tortolinni hadden maar ik heb genoten van een cocktail en spaghetti carbonara. Waar een mens naar kan verlangen na teveel rijst .
Het is nu bijna tien uur lokale tijd en we zijn beide uitgeblust. Michiel voelt zich niet zo goed en is verslaafd aan zijn huidige boek. Onaanspreekbaar dus… maar het is heerlijk ontspannen.

Voor jullie daar, ik hoop dat jullie een geweldige koninginnenacht mogen hebben (heb begrepen dat er weer veel wordt gespeculeerd of dit de laatste koninginnedag is) en morgen ofwel veel spullen mogen kopen of verkopen.

Bedankt nogmaals voor de vele attenties, ik word er stil van en dat gebeurd niet zo snel!

Een kilometer of 90 vanaf Dong Ha troffen we, gezeten op onze stalen rossen, de grensovergang met Laos. We hadden onszelf goed laten informeren en begrepen dat de grens met een motorfiets over te steken valt, maar dat je dan per fiets 25 dollar zou moeten betalen. De Vietnamese douaniers waarschuwden ons echter al dat we waarschijnlijk van een koude kermis thuis zouden komen. Eenmaal onder de indrukwekkende poort van Vietnam door gelopen en aangekomen bij de wat minder opzienbarende toegangsboog naar Laos, werden we in het Laotiaans terechtgewezen. Motorfietsen mochten niet mee, maar om 1 uur ‘s middags zou er een bus naar Savannaket vertrekken. Wat!?

Na wat zoeken vonden we iemand die Engels sprak en ons wist te vertellen dat er de afgelopen maand niemand bij Lao Bao de grens over was gekomen zonder zijn motorfiets achter te laten. Wat vreemd? Een belletje gepleegd naar onze vrienden in Saigon. Die raadpleegden hun connecties bij de Vietnamese overheid en konden alleen maar delen in ons ongeloof. Er zou geen enkele reden moeten zijn waarom we de grens niet over zouden mogen. Vandaag nog hadden ze mensen ontmoeten die, duidelijk gestigmatiseerd door de Laotiaanse sticker op hun snorapparaten, vorige maand bij Lao Bao de grens over gekomen waren. Een conclusie rest dus: hufters aan de grens! We zijn genadeloos genaaid, waarschijnlijk alleen maar omdat de vrouw van de hoofdgrensbewaker met de verkeerde bromsnor is vreemdgegaan. Ergerlijk en zonde van 180km benzine en levensvreugd.

Ernstig gedesillusioneerd over al deze ongein zijn we dus terug gegaan naar Dong Ha met het voornemen de fietsen dan maar hier te verkopen. Het hotel waar we vanochtend uitcheckten wilde ons gelukkig nog terugnemen. Onze fietsen zijn echter minder gelukkig: we vonden iemand die de fietsen voor de fooi van 4.5 miljoen dong wilde kopen (ter vergelijking: eerder betaalden wij er 17 miljoen voor).

Morgen is Judica jarig en we hadden gehoopt daar een leuk Lao feestje van te kunnen maken. In plaats daarvan gaan we maar op de fiets naar Hué, in de hoop onze fietsen daar voor een betere prijs te kunnen slijten. Bijkomende complicatie: 30 april en 1 mei zijn nationale feestdagen en veel hotels (zo niet alle) zijn rond die dagen volgeboekt. Hopen op een dak dus. Wat een ellende… (maar de zon schijnt!)

In tegenstelling tot andere tunnels zijn deze relatief intact gebleven. Ze zijn wel wat hersteld maar verder niet aangepast voor toeristen.

We wilden de post nog toevoegen vanwege de foto’s. Hele gezinnen woonden maanden onder de grond en er zijn 9 kinderen geboren. Het heeft stand gehouden en is niet verwoest door de Amerikanen, al is er wel een dril bom geland die wel een gat heeft gedrild maar niet is ontploft. Het gat wat in de tunnel ontstond hebben ze gebruikt als ventilatie.

Het was een bijzondere tocht, vooral omdat ze daar woonden en aan alles gedacht was, meeting room, soort van hospitaal, een geboorte kamer en zelfs een kinderopvang.

Aan de kust is er meer verkeer, het rijdt een stuk minder relaxed en er is ook minder te zien. We waren nogal teleurgesteld en ik met name had het even helemaal gehad met die brommers. Uiteindelijk hebben we heel veel pauzes gehouden (ook om Michiels stuur weer even goed vast te zetten) en kwamen we moe maar wel voldaan aan in Dong Ha. Geen kont meer over en dan nog een hotel zoeken. Omdat we jullie graag wilden verblijden met een berichtje moesten we 3 hotels af voordat we internet hadden. Het resultaat mag er zijn, een lift (joepie, niet trappen op sjouwen) heerlijk schone witte lakens, airco en een schone badkamer.

Nu gaan we nog even een aflevering kijken en dan lekker slapen… we zijn heel heel heel erg moe. Morgen staan de tunnels van de Vietcong op de planning, een heel dorp onder de grond… spannend!

Enfin, uiteindelijk zaten we dan op de motorfiets, de zon al in het hoofd, zonnebrand al op onze ledematen. Maar dan! Het eerste deel van de rit bleek over een bergpas te voeren. In de verte hadden we hem al zien liggen, nog onbekend met ons lot. Wolken worstelden zich met moeite over de pas heen. Een half uur later wij ook… in de wolken. Terwijl we langzaam hoogte maakten, kwam het dak van de hemel steeds naderbij. Het onvermijdelijke liet niet langer op zich wachten en we staken letterlijk onze hoofden in de wolken. De rest volgde snel.

Een ritje in de wolken laat van alles achter. Indrukken om te beginnen, maar ook een hoop dauw op lijf en leden. Een regenbui is naar en bezorgt je snel een nat pak, maar een flinke wolk is beslist niet minder onaangenaam. Langzaamaan dringt de koude door tot in je diepste en vergeet je alle zonneschijn van de afgelopen tijd. Dan bekruipt je ook al het vocht. Wolken zijn water dat wacht op een goede reden om weer druppels te worden. Elke oneffenheid van de huid, haartjes, textiel: allemaal goede aanhechtingspunten voor condens. Na een half uur in de wolken waren we dan ook kletsnat.

Het mooie van dit soort buien is dat je ze gemakkelijk kunt ontvluchten. Zodra de weg weer hoogte verloor, raakten onze hoofden dan ook weer snel uit de wolken. We droogden gelijdelijk aan weer op in de warmte van het regenwoud en kregen een paar bijzondere uitzichten voorgeschoteld. Half-opgedroogde rivieren, vele houten huisjes met golfplaten daken, palmen die met loofbomen om bestaansrecht twisten.

Na een lange rit met veel commotie en een aantal navigatieuitdagingen kwam de haven dan toch eindelijk in zicht. Gewaarschuwd door een omrit van 20km vroegen we op elke kruising ‘Hoi An?’ Zo kwamen we steeds dichterbij, tot uiteindelijk de ons zo bekende antennetoren van het postkantoor in zicht kwam. Gewapend met onze herinneringen van twee weken tevoren, vonden we snel en zonder dralen ons voormalige hotel terug. En daar zitten we nu, met een volle buik (verkregen in een ons maar al te bekend eettentje) en een brommende airconditioning (die overigens pas sinds de stroom een kwartiertje terug is weergekeerd weer van zich liet horen). We zijn tevreden, voldaan en klaar om een dagje lekker uit te rusten, even met onze hoofden in de wolken.

Het eerste deel van onze route van Pleiku naar Dak Glei was snelweg, snelweg, snelweg. Een tamelijk drukke route en niet echt heel mooi. Ons oorspronkelijke doel was om naar Plei Can te rijden, maar we hadden de wind goed mee en kwamen daar al voor de lunch aan. Wel even een lekker broodje gesnackt, maar daarna toch nog maar even het gas erop. En dat werd beloond!

Vanaf Plei Can werd de weg steeds mooier. We waren in een heuvellandschap beland en waanden ons ’ The King of the Road’. Niemand te bekennen en prachtige wegen. Veel bochten en na elke wending weer een nieuwe verrassing. Soms werd ons de adem benomen door een nieuw uitzicht op de vallei, andere keren stonden we opeens oog in oog met een authentiek (nee echt!) dorpshuis, compleet met rieten puntdak en op palen.

Hier in Dak Glei is het leven echt anders, zo anders hebben we het nog niet meegemaakt. Het is hier rustig, de mensen zijn… anders. Eigenlijk is het net alsof we in Bulgarije zijn aangekomen. Bergen, rivieren en relaxte mensen.

Onderweg hebben we nog wat belangrijke knopen doorgehakt. Oorsponkelijk was het plan om via de Ho Chi Minh route direct door te rijden naar Hue, maar na bijna een week op de weg zijn we toch eigenlijk wel aan een pauze toe. En wat wil het ‘toeval’: Hoi An ligt op een dag reizen hiervandaan.

Natuurlijk zijn we in Hoi An al lang geweest, hebben we er niets nieuws te verwachten en zijn de stranden bekend terrein. Prachtig, precies wat we nodig hebben! Als de wegen meezitten liggen we morgenmiddag weer lekker in het zwembad. De dag daarop vullen we dan in met fruitshakes, pootje baden en een paar bezoekjes aan bekende adressen. Direct ook een goed moment om onze was te laten doen. Sommige kledingstukken zijn namelijk als zodanig niet meer herkenbaar en kunnen best een opfrisbeurt gebruiken.

Na Hoi An gaan we dan verder richting de DMZ, het gebied waar in de Amerikaanse oorlog het heftigst is gevochten. In die streek bieden motorrijders tours aan; misschien wil er eentje ons wel op sleeptouw nemen. En daarna… het ruime sop van Laos in, hopelijk met onze motors en net als nu zonder touristen.

Ondertussen zijn we alweer een paar dagen op de brommer en moeten we kijken hoe en waar we de grens met Laos over gaan. Wonderlijk genoeg ontpopt Michiel zich nu als ware planner terwijl ik het allemaal wel geloof. Zo een wereldreis veranderd de zaken toch een beetje.

Omdat er over de reis van vandaag niet zoveel te vertellen valt dan maar wat informatie over hoe het in zijn algemeen gaat op de brommer. Meestal rijdt ik voorop, dat begon omdat ik niet zo hard durfde en zo Michiel niet kwijtraakte. Eigenlijk zijn we daar gewend aan geraakt en helemaal op de snelweg is het een fijne gewoonte. Ik heb mijn spiegels zo ingesteld dat ik Michiel in de ene spiegel goed zie en in de andere spiegel het verkeer in de gaten kan houden.

Een ander iets waar we tegenaanliepen was het gebrek aan communicatiemogelijkheden. Zo hebben we nu een aantal toetersignalen afgesprroken (iedereen toetert hier, twee keer toeteren is niet herkenbaar genoeg). Zo is het toeterdeuntje van ‘die zien we nooit meer’ het teken om te stoppen. De ander antwoord met de toeter van ‘terug’. Ook zijn er handtekens… als je een soort praatpop nadoet (duim en vingers open en dicht) betekent dat dat de ander zijn knipperlicht nog aan heeft staan. Camera nadoen = foto maken en een vlakke hand betekend’ ik heb dorst, laten we een plekje met drinken in de schaduw zoeken’. Verder is er nog de duim opsteken om te vragen hoe het gaat.

Vandaag zijn we er achter gekomen dat dit systeem nog niet feilloos werkt. Tijdens onze rit komen we vaak vast te zitten achter vrachtwagens die nu eenmaal vaak niet harder dan 30 gaan. Ik vind het eng enh durf daar dan niet zo snel langs, eerst even er langsheen kijken. Michiel toeterde waardoor ik eerst in mijn spiegel moest kijken en elke kans om in te halen kon vergeten. Nadat dit een paar keer was gebeurd vroeg ik wat hij ermee bedoelde.… Het was zijn signaal dat ik er niet langskon. Toch niet helemaal duidelijk want toen ik een keer probeerde in te halen zag ik twee koplampen van een tegenliggende vrachtwagen toch wel erg snel op me af komen.
Is dat dan niet gevaarlijk? Ongetwijfeld maar ze rijden hier niet zoals in NL. Als je inhaalt wordt er soms voor je geremd om je langs te laten… en het komt vaak voor dat mensen niet goed inschatten of ze in kunnen halen ( in zo een geval wordt je als brommer door de auto die in wilde halen vaak van de weg af gedrukt).

Aaah, dat klinkt eng… tja, prettig is anders maar het gebeurt niet vaak en je went eraan. het is eigenlijk erg overzichtelijk, let in eerste plaats op de kwaliteit van de weg, daarna op weggebruikers die je in wilt halen (met name brommertjes want rustig op de weg) en daarna pas op het verkeer achter je.
Heel simpel…

Ons ritje van Quang Son, het dorpje dat ons zo genereus een slaapplaats bood toen we door regen strandden, naar de QL14 (ofwel de Ho Chi Minh snelweg) was fantastisch. Geen mens, hond, ziel of kip te bekennen. Alleen wij en het snorren van onze zwarte vrienden. Een aardige man had ons vanuit Quang Son zien vertrekken en had gehoord dat we op weg naar de snelweg waren; hij wachtte ons op bij een kruising, bang dat we de afslag zouden missen. Erg vriendelijk. Zonder zijn hulp hadden we vast en zeker 60 kilometer omgereden, en niet over de beste wegen ook.

Het doorsteekje waar we met wat hulp op terecht waren gekomen, bleek nog in aanbouw. Delen waren al geasfalteerd, op andere stukken waren nog een paar bouwvakkers bezig (met de hand!) het grove steengruis voor de weg te leggen. Chuong vertelde ons in Saigon dat van elke 10 dollar die aan wegen wordt gespendeerd er misschien maar 4 echt worden gebruikt. De rest verdwijnt in zakken onderweg, met alle consequenties voor de wegkwaliteit ten gevolg. Het zal dan ook wel daarom zijn dat de wegen niet met zware wegenbouwmachines, maar gewoon met hand en teiltje gebouwd worden.

We hebben volop genoten van de route. Onderweg heb ik nog wat foto’s vanaf de scooter gemaakt: dat geeft wel een leuk beeld van het leven op de weg. Tussendoor stopten we eens om wat te drinken. Zulke plaatsen zijn bijna overal te vinden: gewoon je ogen openhouden voor een klein vitrinekastje met wat stoeltjes.

Eenmaal op de QL14 ging ons reistempo flink omhoog. Mooie verharde stukken, slechts zelden afgewisseld met wegwerkzaamheden. Jammer genoeg deed zich onderweg ook ons eerste pechgevalletje voor. Judica d’r fiets maakte al een tijdje rammelgeluiden bij elke hobbel die hij nam. Dat baarde me zorgen, maar ik probeerde het te negeren… totdat Judica stopte en melde dat ze aanloopgeluide hoorde. Alarm!

Met kundig oog en voorzichtig om geen kokendhete onderdelen aan te raken, ontdekten we snel dat de bovenste helft van de kettingkast los zat. Er was een bout uitgetrild (en kwijtgeraakt) en daardoor was de kast wat verschoven. Dat verklaarde eensklaps de rammelgeluiden en het aanlopen. We kregen de kast weer recht, maar moesten nog wel op zoek naar een nieuwe bout. Intussen had, zoals we onderhand gewend zijn, zich weer een schare nieuwsgierige kinderen om ons heen verzameld. Ze wachten vol spanning af tot we een kunstje zouden gaan doen. We lieten ze ietwat bedremmeld achter.

De bout vonden we op het erf van een garage. De buurman van de sleutelaars wist ons met armgebaren duidelijk te maken dat de technici even de stad in waren. Vietnamezen doen alles buiten en laten daarbij nogal wat rotzooi achter. Geen gek idee dus om maar eens op het erf te gaan speuren. Wonder boven wonder vonden we bijna direct een bout die paste. De Leatherman werd tevoorschijn gehaald om het geheel weer stevig aan te draaien, en daar gingen we weer!

Voordat we op zoek gingen naar een hotel in Buon Ma Thuot, stond er nog een kleine excursie op het programma: de Draysap watervallen. We vonden ze met hulp van de Lonely Planet gemakkelijk, maar waren wat teleurgesteld over hun omvang. De LP beloofde ons een 100 meter brede waterpartij, maar door droogte was er niet veel gedonder te horen of te zien. Evenzogoed een mooie plaats om even van het zadel te komen.

Inmiddels liggen Judica en ik op een bed in een prachtige kamer op de vijfde verdieping van een hotel in Buon Ma Thuot. Niet zo goedkoop als gisteren, maar wel met A/C, Internet en bovenal een fantastische halfronde glazen pui die ons uitzicht op de stad geeft. Echt een gevalletje mazzel. Nu nog zaak bijtijds naar bed te gaan voor de 5e dag zadelpijn en gashendelblaren: de langste etappe tot nu toe naar Pleiku.

Gisteren eindigde de rit nogal omstuimig met veel stof en stenen. Vandaag begon de rit op dezelfde weg en Michiel leidde ons al snel de goede richting op. Dit was echter amper nog een weg te noemen. Judica klaagde na 2 km al dat dit niet echt haar droomrit was. Het was onverhard, maar leek hier en daar echt meer op een buckel piste. Na een half uur of uur kwamenn we bij het eerste teken van leven. een klein stalletje waar we direct wat te drinken kochten. De dames hier vertelden ons dat we in ieder geval op de goede weg zaten. Vol goede moed gingen we verder, maar het was afzien. Hier en daar was de onverharde weg beter dan de snelweg, dan was het mooi vlak. Soms was het net een offroad motor parcours en was je al blij als je vooruit ging. Uiteraard reed menig Vietnamees ons met een flinke vaart glimlachend voorbij.

Bij het volgende dorpje was een splitsing, we hebben geinformeerd waar we heen moesten en haalden opgelucht adem, er was asfalt. De weg was prachtig en zou ons naar het dorpje Dak Mak voeren waar we dan het natuurreservaat in zouden rijden. Dit stukje weg was een combinatie van lege kronkelweggetjes (in 2 uur tijd zijn we niet één auto tegengekomen en slechts elke 10 minuten een andere brommer) met prachtige vergezichten en veel hoogte verschil. De weg volgende werden we steeds meer verrukt van de omgeving. Dit zouden ze ook zo het land van de duizend heuvels kunnen noemen. We bleven het asfalt volgen totdat deze ook weer overging in een grote onverharde weg.

Opeens zagen we weer een mini dorp alleen was de sfeer hier anders. De kinderen droegen meer geweven kleding en waren wat donkerder. Een stukje verderop zagen we echt bamboo huizen zoals we die in het openlucht museum hadden gezien en wisten het zeker. Dit was een van de Cham stammen die in het gebied wonen. Net zozeer als dat wij werden aangegaapt keken we terug. Er was een klein stroompje waar kinderen naakt in speelden, baby’s werden op de rug gedragen in een doek en zware last werd getilt met een doek op het voorhoofd en de last op de rug. Dit is beter dan Sapa, het is echt en authentiek, en dan niet zoals de Lonely Planet het omschrijft. We hebben op afstand wat foto’s van de huisjes gemaakt maar wilden de mensen niet teveel in verlegenheid brengen. We reden verder op de goede onverharde weg, er stonden verkeersborden en we waren dan ook verbaast dat één kilometer buiten het dorp de weg in zijn geheel niet meer bestond. Er was nog een klein jungle paadje. Omdat het best kon dat we al in het natuurreservaat waren hebben we het jungle paadje nog even gevolgd maar toen er na 1 km nog geen verbetering was hebben we het opgegeven en zijn omgekeerd.

In het dorpje wilden we vragen waar we waren. Uiteraard werden we direct binnen gevraagd (schoenen uit!) en mochten op de mat plaatsnemen en mee genieten van het lokale ‘happy water’. Het was nog geen lunchtijd en we moesten nog rijden, maar afslaan kan/ mag niet. Een klein slokje dan maar. Deze locals vertelden ons dat we ergens in een mini dorpje zaten en dat we ipv noordelijk oostelijk waren gereden. Dus weer terug.

Onderweg toen we de kaart nog een keer bestudeerden stopte een man die zijn dat Dak Mak (ik kan de naam niet meer horen) verder terug was ( we gingen dus de goede kant op nadat we waren omgekeerd). Zo reden we maar weer terug naar de vorige ‘grote’ provinciestad om net voor de eerste regenbui te schuilen bij een klein café. Daar vroegen we nogmaals de weg en ze zei dat dak Mak in de richting lag waar we net vandaag kwamen. Het wanhopen begon. We hebben Chuong gebeld (redder!) en hem gevraagd of hij kon vertalen. Was er iemand die ons oor een bedrag de goede weg naar Dak Mak of de snelweg wilde wijzen. Helaas, het regende, de prijs vervierdubbelde en de afstanden werden genoemd. Nog 30 km (slechte weg) tot de snelweg en dan nog 160 km naar BMT. De wanhoop groeide.

Er waren nog twee opties. Of we zouden een slaapplek proberen te zoeken in het mini dorp of proberen terug te komen naar de slaapplek van de vorige nacht om morgen dan op de snelweg richting BMT te gaan. We besloten om terug te rijden, dan hadden we morgen minder voor de boeg (uit elk gehucht moet je ook weer wegkomen). Terwijl we terugreden maakten we ons op voor de rotweg van het begin van de dag. Ondertussen regende het niet meer hard maar miezerde het, dus regenjassen aan. Na 1 km op de weg terug zei Michiel dat het niet zo een goed idee was, Judica wilde echter toch verder. Een kilometer verder begon het een stuk te dalen. De weg was nat en modderig en de moed zakte ons in de schoenen. Nog even een stukje proberen zei Judica, Michiel benoemde dat hij het een erg slecht idee vond. Vijfitg meter de helling af besloten we maar op te keren. Het was niet te doen en dit was echt nog niet het ergste stuk.

Omdraaien bleek makkelijker gezegd dan gedaan, nadat we de brommers hadden omgedraaid liepen ze direct vast in de modder. Met veel moeite kregen we ze weer terug het heuveltje op, mede dankzij hulp van lokale Vietnmesen. Daar stonden een aantal vrachtwagens te wachten die ook niet verder konden. De tip was om de tassen eraf te halen, zo was er minder gewicht op het achterste wiel. We stopten even en kregen een stok om de modder mee uit de brommers te peuteren. De brommers deden het niet omdat geen profiel meer was maar een gladde klei achtige modderlaag op de banden en vooral ook tussen spatbord en wiel waardoor de wielen niet eens meer konden draaien.

Na een korte pauze om de regen wat weg te laten zakken (het zonnetje scheen weer) begonnen we aan de terugweg naar het dorpje. Alle opties waren weggevallen dus maar op zoek naar ene hotel. Het dorp heeft een hotel, ik zit er nu op bed. Voor een schamele 4,80 overnachten wij hier met zijn tweeen. Voordat we naar binnen mochten moesten we ons eerst ontmodderen, we gleden over straat zo glad waren onze schoenen. Geen airco en geen internet, geen handdoekken (naja, van die mini handdoeken die ook echt alleen voor je handen werken) en geen lakens. Nadat we waren ingcheckt hebben we getankt waarbij een vriendelijke man ons erop wees dat we de motoren beter konden laten afspoelen en ons de weg wees. Daar waren ze 20 minuten bezig om onze motoren moddervrij te maken zodat de wielen weer ruimte hebben.

Ondertussen had zich een grote groep kinderen verzameld voor de spuiterij en waren wij de attractie van de dag. Toen we wilden gaan eten was er een meisje dat goed Engels sprak en ons uitnodigd in haar huis, we hadden zelfs mogen blijven slapen. Prachtig huis overigens en het meisje zelf was ook leuk. Mensen zijn hier zo behulpzaam en vriendelijk dat we ons verbaasd hebben en vereerd voelden. Na het eten wilden we deze post nog schrijven in het lokale internet cafe maar het moment dat we inlogden viel de stroom uit. Nu typ ik dit terwijl we onder onze klamboe op bed zitten. Ondanks de klamboe voelden we toch geprik en we vrezen voor vlooien.

Het was een geweldige dag en we hebben dingen gezien die maar weinig mensen in Vietnam zien. We hebben de gastvrijheid mogen ervaren en zijn onder de indruk van het land… maar het liefst had ik toch in een iets schoner/ luxer bed gelegen.