Na een kort proefritje op onze nieuwe speeltjes streken we nog even neer op het geïmproviseerde terras voor Chuong’s winkel (eigenlijk van zijn zus; ze verkoopt bikini’s) om wat te drinken en nog wat te kletsen. We zaten amper of het begon te stortregenen. Een voorbode van het naderende regenseizoen. In een half uur tijd kwam er zoveel nattigheid naar beneden plenzen dat de straten ook moeiteloos voor wild-waterbaan door konden gaan. Chuong grapte nog dat we een verkeerde koop bij hem hadden gedaan: we hadden motorbootjes moeten kopen.

Een eenvoudige maaltijd (bij het zelfde winkeltje waar we ook ontbijt genoten hadden) later keerden we nog even terug bij Chuong. Overigens moesten we natuurlijk eerst onze kersverse vriendjes een veilig onderdak geven. Dat ging niet zonder slag of stoot. Normaal gesproken kunnen gasten hun motorfietsen bij het hotel stallen, maar om een of andere reden weigerden onze gastheren maar al te stellig. Misschien was het omdat we vanochtend geklaagd hadden over het feit dat we de vacuümtas waarin ons wasgoed was aangeleverd niet hadden teruggekregen, maar ons scheen het toch vooral als horkerigheid toe. Enfin, we dronken nog wat ijskoffie, ontmoetten nog twee Fransozen, kletsten nog wat meer en namen afscheid van Chuong. Behalve twee frisse brommers zijn we ook en vriend in Saigon rijker.

Dus na het eten sprongen wij achterop de motor voor een tour door de stad. Opeens bleek die grote viese en gehorige  stad toch charme te hebben. We begonnen in YoKo, de bar met livemuziek. De muziek was goed, het was een bandje met zeer gepassioneerde spelers. Hier in Vietnam spelen nog niet zoveel mensen instrumenten omdat daar niet altijd geld voor is.

Dit bandje had twee mensen als lead zangers, een getrouwd stel van eind 60. Ik schrok me rot toen dat frele vrouwtje opeens een Tina Turner formaat stem bleek te hebben. De nummers waren vooral Engels waardoor het voor ons ook erg gezellig was.

Daarna zijn we nog doorgegaan naar Insomnia, een bar waar je zelf op de laptop de muziek uit kunt zoeken en met comfortabele banken om te chillen. Naast ons kwamen wat Chinesen zitten met het meest schattige hondje ooit. Die moest natuurlijk op de foto.

Jason was achter de computer verdwenen voor muziek en youtube, Chuong heeft echter de hele avond heerlijk met ons gekletst. Hij vertelde over zijn verleden, wat hij denkt van Vietnamesen die hond eten en nog andere dingen. Het was alsof je bij vrienden was maar dan toch anders.

We hadden ons voorgenomen om niet teveel te drinken, Michiel heeft zich toch alten verleiden tot 2 wodka tonic en een biertje. Ik heb genoten van een glas Baileys, bijna net als thuis. We zijn geen alcohol meer gewend en Michiel draaide na het biertje dus zijn we iets na middernacht met d taxi op weg naar huis gegaan. Geen kater na zo een heerlijke avond in de stad.

Onze instinctmatige reactie was om iets vertrouwds op te zoeken. Het hotel zit in een klein steegje, aan het eind waarvan een wat bredere weg zit. Op die weg vonden we een koffiehuis, Europese stijl. Voor hogere prijzen dan normaal kregen we een klein heiligdom van koelte, rust, zachte muziek, warme koffie en wat brood aangeboden. Eenmaal bijgekomen van de eerste schrik besloten we onze communicatieve vaardigheden in de strijd te gooien (al kan onze impuls even gemakkelijk als een daad van wanhoop worden uitgelegd): we vroegen de serveerster waar we scooters zouden kunnen kopen.

Uiteraard vingen we bot. De serveerster sprak best goed Engels, maar ze wist nu eenmaal meer van koffie en dollars dan van motorvoertuigen. Gelukkig zijn er op dit soort momenten altijd Amerikanen die meeluisteren, Nicholas in dit geval. Hij stootte ons beleefd aan en verklapte ons zijn grote geheim: een Canadese vriend van hem verkocht tweewielers. Aha! We kregen een telefoonnummer van Jason en spraken hem in een geïmproviseerde telefooncel in een Internetcafé. Jason klonkt aardig, betrouwbaar en had een winkeltje schuin tegenover de telefooncel, ook nog eens vlakbij ons bed.

Jason werkt als docent op een universiteit en kon ons pas om half 5 ‘s middags ontmoeten, maar verzekerde ons dat hij voor een prijs die ons goed in de oren klonk wel twee Honda scooters kon regelen. Mooi! We dronken nog wat koffie met zijn compagnion, Chuong, die we min of meer per ongeluk troffen. Hij trakteerde ons op ijskoffie, warmte, sterke verhalen en goede informatie.

Enfin, om kort te gaan: we hebben twee tweedehands scooters besteld die op dit moment in een bevriende garage volledig uit elkaar gehaald worden, gereviseerd en voorzien van een mooie nieuwe mat-zwarte laklaag (met een rode ster erop, want de trots van Vietnam). Chuong hielp ons voor een appel en een ei aan een Vietnamees telefoonnummer voor onze GSM en adviseerde ons waar een paar goedkope en deugdelijke helmen konden kopen. Afgezien van veel bloed, zweet en tranen kost dit avontuur ons 900 dollar voor de tweewielers (ca. 660 euro) en 12 euro voor twee mooie helmen.

Chuong (en Jason die we later troffen overigens ook) is een uiterst vriendelijke man en beloofde ons dat we de best denkbare scooter voor ons geld zouden krijgen (zelfs plus of min een paar korrels zout is dat een fijne gedachte) en zorgt dat we, gewoon voor het geval dat, een paar essentiële reserveonderdelen en gereedschap meekrijgen. Erg prettig. Bovendien verzekerde hij ons dat we hem altijd mochten bellen en hij ons naaeer en geweten zou proberen te helpen. Hij en zijn zakenpartner Jason hebben het motorbedrijf net samen opgestart en proberen hun (nu al) goede naam duidelijk hoog te houden. Dat boezemt vertrouwen in.

Tussen de bedrijven door zijn we nog wat rust in het park gaan zoeken. Al snel werden we door een Vietnamese studente aangesproken die graag wat Engels met ons wilde spreken, gewoon om ervaring op te doen. Aanvankelijk waren we argwanend, maar dat gevoel maakte al snel plaats voor gêne. Ze had geenszins kwaad in de zin. Ze vertelde ons dat veel studenten in het park met elkaar Engels oefenen, en als het kan ook met touristen. Heel slim en gezellig.

Nog vol van de mazzel die we met ons scooterverhaal hadden, vertelden we haar (desgevraagd) over het belang van netwerken in het zakenleven. Het verhaal van onze scooters was een dankbaar voorbeeld: in je eentje krijg je weinig gedaan, maar-ons-kent-ons, dat is het wondermiddel. Want dat is hoe een koe een haas vangt: met wat hulp van de rest van de kudde.

Na een busreis van 7 uur ( ja het was nog een rit van 350 km) zagen we om ons heen in plaats van natuurschoon hoge gebouwen, veel motors en zelfs de eerste Vietnamese file. We waren al moe van de busrit maar dit heeft ons humeur echt niet verbeterd.

Na aankomst hebben we een hotelkamer geregeld (10 dollar incl internet en airco), tegenwoordig dingen we daar gewoon op af en eerst even bijkomen. In Da Lat was het een prettige 25 graden, hier voelt het als 35 graden en dan nog overal uitlaatgassen erbij.

Toch maar wat moed bij elkaar geraapt en even rondgelopen en gekeken naar camera’s. Het is niet zo klein en gemoedelijk als in Hanoi waar het allemaal nog wat ouder en karakteristieker aandeed. Bij het oversteken wist je niet wat je zag, zeker 250 scooters in alle 4 de richtingen. En er is geen stoplict voor voetgangers, hier moet je de 6 baans  weg gewoon oversteken.

Binnen 2 uur waren we terug en nu liggen we op bed te ontspannen. Er zijn geen ramen hier dus met een beetje verbeelding kunnen we ons ergens in groen Vietnam wanen. Ik vrees dat het morgenochtend weer even een anti climax wordt. Eerst maar eens kijken waar we over een paar dagen heen willen gaan.